Ως Ιατροί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λέξεις μας είναι δίκοπο σπαθί: Αναλόγως, μπορούν να ανακουφίσουν αλλά και να βλάψουν.

Som läkare måste vi inse att våra ord är tveeggade svärd som både kan lindra och skada.

https://lakartidningen.se/opinion/debatt/2021/03/kunskap-om-postcovid-maste-hanteras-varsamt/

Lao Tzu.

Η φύση δε βιάζεται, και όμως όλα έρχονται εις πέρας. 

Αναλογίσου το παραπάνω απόφθεγμα του Lao Tzu, του (ίσως μυθικού) πατέρα του Ταοϊσμού. Πως μπορεί να είναι αλήθεια?

Είναι δυνατόν να μη βιάζεσαι ποτέ, καθόλου, αλλά να κάνεις τα πάντα?

Φαίνεται αντιφατικό στον μοντέρνο κόσμο που ζούμε, όπου όλα είναι μία βιασύνη, όπου προσπαθούμε να στριμώξουμε σε κάθε λεπτό της μέρας όσα περισσότερα γίνεται, όπου αν δεν είμαστε απασχολημένοι, αισθανόμαστε αντιπαραγωγικοί και τεμπέληδες.

Στην πραγματικότητα, συχνά συναγωνιζόμαστε προσπαθώντας να δείξουμε πόσο απασχολημένοι είμαστε. Έχω χίλιες δουλειές να κάνω! Α, ναι? Εγώ έχω 10.000! Νικητής είναι αυτός που έχει το πιο τρελό πρόγραμμα, που τρέχει από το ένα πράγμα στο άλλο σαν το κολιμπρί, γιατί προφανώς αυτό σημαίνει ότι είναι ο πιο επιτυχημένος και σημαντικός.

Σωστά?

Μάλλον όχι. Μάλλον παίζουμε λάθος παιχνίδι – έχουμε καταλήξει να πιστεύουμε ότι όσο πιο απασχολημένοι είμαστε, τόσο το καλύτερο. Στην πραγματικότητα όμως, η ταχύτητα που κάνουμε κάτι δεν είναι τόσο σημαντική όσο αυτό που εστιάζουμε να κάνουμε.

Μάλλον πηγαίνουμε με λάθος ταχύτητα. Και μάλλον, αν βιαζόμαστε συνεχώς, θα χάσουμε την ίδια τη ζωή. Ας αφήσουμε αυτή την εμμονή με την ταχύτητα, και αντ’ αυτού ας επιβραδύνουμε, ας χαλαρώσουμε τους ρυθμούς, ας σταματήσουμε να βιαζόμαστε, και ας ευχαριστηθούμε τη ζωή.

Και εν τούτοις, θα γίνονται όλα.

Ας δούμε πως.

 

Μία αλλαγή στη νοοτροπία

Το πιο σημαντικό βήμα είναι να συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή είναι καλύτερη όταν κινείσαι με πιο αργό, πιο ήρεμο ρυθμό, από το να βιάζεσαι και να προσπαθείς να στριμώξεις τόσα πολλά σε κάθε ημέρα. Αντ’ αυτού, πάρε τα μέγιστα από την κάθε στιγμή.

Ένα βιβλίο, είναι καλύτερο όταν το διαβάσεις γρήγορα, ή όταν το διαβάσεις με το πάσο σου και αφήσεις να σε συνεπάρει?

Ένα τραγούδι, είναι καλύτερο όταν το ακούσεις στα πεταχτά, ή όταν αφιερώσεις λίγο χρόνο να το ακούσεις πραγματικά?

Το φαγητό, είναι καλύτερο όταν απλά κατεβάζεις τη μια μπουκιά μετά την άλλη, ή όταν απολαμβάνεις κάθε μπουκιά και πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη γεύση?

Η δουλειά σου, γίνεται καλύτερα όταν προσπαθείς να κάνεις 10 πράγματα με μιας, ή όταν στ’ αλήθεια δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό σε ένα σημαντικό έργο?

Όταν περνάς χρόνο με ένα φίλο ή τον αγαπημένο σου, είναι καλύτερο όταν είναι βεβιασμένα, με συνεχείς διακοπές από τα e-mails σου και τα γραπτά μηνύματα, ή όταν μπορέσεις να χαλαρώσεις και πραγματικά εστιάσεις στον άνθρωπο που είσαι μαζί?

Η ζωή στο σύνολό της, είναι καλύτερη αν πηγαίνεις σιγά σιγά, και την ευχαριστηθείς με την ησυχία σου, και εκτιμήσεις την κάθε στιγμή. Αυτός είναι ο πιο απλός λόγος για να επιβραδύνεις, για να χαλαρώσεις τους ρυθμούς.

Άρα θα πρέπει να αλλάξεις τη νοοτροπία σου, αν έχεις κολλήσει σε μια νοοτροπία βιασύνης μέχρι τώρα. Για να γίνει αυτό, παραδέξου απλά ότι η ζωή είναι καλύτερη όταν τη γεύεσαι, ότι η δουλειά είναι καλύτερη όταν εστιάζεις σε αυτή. Στη συνέχεια, δεσμεύσου ότι θα κάνεις μια προσπάθεια, ότι θα ακολουθήσεις κάποια από τα παρακάτω βήματα.

 

Μα, δεν μπορώ να αλλάξω!

Κάποιοι από σας θα παραδεχτείτε ότι θα ήταν ωραία να χαλαρώνατε τους ρυθμούς, αλλά δεν μπορείτε να το κάνετε… Η δουλειά σας δεν το επιτρέπει, ή θα χάσετε μέρος του εισοδήματός σας αν δεν κάνετε τόσα projects, ή το να ζείτε στην πόλη το κάνει εξαιρετικά δύσκολο να πάτε με πιο αργούς ρυθμούς. Θα ήταν ιδανικό να ζεις σε ένα τροπικό νησί, ή στην εξοχή, ή να είχες μία δουλειά που σου επιτρέπει να έχεις εσύ τον έλεγχο του προγράμματός σου… αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό για τη ζωή σου.

Λέω βλακείες!

Πάρε τη ζωή στα χέρια σου. Αν η δουλειά σου σε αναγκάζει να βιάζεσαι, έλεγξέ την. Κάνε αλλαγές στον τρόπο που δουλεύεις. Δείτε με το αφεντικό σου μήπως χρειάζεται να κάνετε αλλαγές. Αν επίσης κρίνεις ότι χρειάζεται, μπορείς να αλλάξεις δουλειά. Εσύ είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου.

Αν ζεις σε μία πόλη που όλοι βιάζονται, συνειδητοποίησε ότι δε χρειάζεται να είσαι σαν όλους τους άλλους. Μπορείς να είσαι διαφορετικός. Μπορείς να περπατήσεις, αντί να οδηγείς κολλημένος στην κίνηση. Μπορείς να κάνεις λιγότερες συναντήσεις στη δουλειά. Μπορείς να δουλεύεις πάνω σε πιο λίγα, αλλά πιο σημαντικά πράγματα. Μπορείς να είσαι στο i-phone σου ή το blackberry λιγότερο, και κάπου κάπου να είσαι αποσυνδεδεμένος. Το περιβάλλον σου δεν είναι αυτό που ελέγχει τη ζωή σου. Εσύ την ελέγχεις!

Δεν πρόκειται να σου πω πως θα πάρεις την ευθύνη για τη ζωή σου, αλλά άπαξ και το αποφασίσεις, το πώς θα γίνει προφανές με τον καιρό.

 

Συμβουλές για μια ζωή με πιο αργούς ρυθμούς

Δεν μπορώ να σου πω βήμα προς βήμα πώς να μη βιάζεσαι και να πηγαίνεις σιγά σιγά, αλλά παρακάτω υπάρχουν κάποια πράγματα να σκεφτείς, και ίσως να υιοθετήσεις. Κάποια πράγματα μπορεί να σε βάλουν στη διαδικασία να κάνεις κάποιες μεγάλες αλλαγές, αλλά μπορεί να γίνουν με τον καιρό.

1. Κάνε λιγότερα. Κάνε περικοπές στα projects σου, στη λίστα με τα “πρέπει να κάνω”, στο πόσα πράγματα προσπαθείς να κάνεις κάθε μέρα. Εστίασε στην ποιότητα, όχι την ποσότητα. Διάλεξε 2-3 σημαντικά πράγματα – ή ακόμη και μόνο ένα σημαντικό πράγμα – και δούλεψε με αυτά πρώτα. Άσε τις μικρότερες δουλειές για αργότερα μέσα στην ημέρα. Δώσε στον εαυτό σου χρόνο να εστιάσει στη δουλειά που επιλέγεις να κάνεις. Διάβασε περισσότερα.

2. Κάνε λιγότερες συναντήσεις στη δουλειά. Οι συναντήσεις συνήθως είναι μεγάλο χάσιμο χρόνου. Σου ροκανίζουν τη μέρα, αναγκάζοντάς σε να στριμώξεις τα πράγματα που πραγματικά πρέπει να κάνεις, και σε κάνουν να τρέχεις και να μη φτάνεις. Προσπάθησε να έχεις διαστήματα χωρίς καθόλου διακοπές, και προσπάθησε να μην τρέχεις από τη μία συνάντηση στην άλλη.

3. Εξασκήσου στο να αποσυνδέεσαι. Κλείνε τις συσκευές σου και τις ειδοποιήσεις του e-mail σου κάπου κάπου. Δοκίμασε να μην είσαι καθόλου στο τηλέφωνο όταν δημιουργείς, ή όταν περνάς χρόνο με κάποιον, ή όταν απλά διαβάζεις ένα βιβλίο, ή όταν απλά κάνεις ένα περίπατο, ή όταν απλά τρως. Μπορείς ακόμη και να αποσυνδεθείς για (!) μία ολόκληρη μέρα, και δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα κακό. Σου το υπόσχομαι.

4. Δώσε στον εαυτό σου χρόνο να ετοιμαστεί και να πάει εκεί που θέλει. Αν συνεχώς βιάζεσαι να πας στα ραντεβού σου ή οπουδήποτε έχεις να πας, είναι γιατί δεν καταμερίζεις σωστά το χρόνο σου και δεν αφιερώνεις αρκετό χρόνο για να ετοιμαστείς και για να διανύσεις την απόσταση που χρειάζεται. Διαμόρφωσε το πρόγραμμά σου έτσι ώστε να έχεις χρόνο για αυτά τα πράγματα. Αν νομίζεις ότι χρειάζεσαι μόνο 10 λεπτά για να ετοιμαστείς για τη δουλειά ή για ένα ραντεβού, καλύτερα δώσε στον εαυτό σου 30-45 λεπτά, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να ξυριστείς βιαστικά ή να βαφτείς στο αυτοκίνητο. Αν νομίζεις ότι μπορείς να φτάσεις σε 10 λεπτά, καλύτερα δώσε στον εαυτό σου τον διπλάσιο ή και τριπλάσιο χρόνο, έτσι ώστε να πας χαλαρά, και ίσως ακόμη και να φτάσεις νωρίτερα.

5. Εξασκήσου στο να είσαι άνετος όταν κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα. Έχω παρατηρήσει ότι όταν οι άνθρωποι πρέπει να περιμένουν, γίνονται ανυπόμονοι και αισθάνονται άβολα. Θέλουν το κινητό τους ή έστω ένα περιοδικό, γιατί το να στέκονται και το να περιμένουν είναι ή χάσιμο χρόνο ή κάτι που δεν είναι συνηθισμένοι να κάνουν χωρίς να νιώθουν αυτοπεποίθηση. Αντί γι’ αυτό, δοκίμασε απλά να καθίσεις, κοιτώντας γύρω, απολαμβάνοντας ότι υπάρχει στον περίγυρό σου. Δοκίμασε να σταθείς στην ουρά, και απλά να παρακολουθήσεις και να ακούσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Χρειάζεται εξάσκηση, αλλά μετά από λίγο, θα το κάνεις με χαμόγελο.

6. Συνειδητοποίησε ότι αν δε γίνει, δεν πειράζει. Πάντα υπάρχει αύριο. Και ναι, ξέρω ότι αυτή η νοοτροπία δημιουργεί το αίσθημα του ανεκπλήρωτου για κάποιους από εσάς που δε συμπαθούν την τεμπελιά ή την αναβλητικότητα ή το να ζουν χωρίς προθεσμίες, αλλά είναι κι αυτό μέρος της πραγματικότητας. Πιθανότατα δε θα έρθει το τέλος του κόσμου αν δεν ολοκληρώσετε σήμερα τη δουλειά που κάνετε. Το αφεντικό σας μπορεί να νευριάσει, αλλά η εταιρία δε θα καταρρεύσει και αναπόφευκτα, η ζωή θα συνεχίσει. Και τα πράγματα που χρειάζεται να γίνουν, θα γίνουν.

7. Άρχισε να βγάζεις από τη μέση αυτά που δεν είναι αναγκαία. Όταν εστιάζεις στα σημαντικά πράγματα και τα κάνεις χωρίς βιασύνη, θα υπάρχουν πράγματα που μένουν πίσω, που δε γίνονται. Και πρέπει να αναρωτηθείς: πόσο αναγκαία είναι αυτά τα πράγματα? Τι θα γινόταν αν σταματούσα να τα κάνω? Πως μπορώ να τα βγάλω από τη μέση, ή να τα αναθέσω σε άλλους, ή να τα αυτοματοποιήσω?

8. Εξασκήσου στην επίγνωση. Απλά μάθε να ζεις στο παρόν, από το να σκέφτεσαι τόσο πολύ το μέλλον ή το παρελθόν. Όταν τρως, εκτίμησε πλήρως το φαγητό σου. Όταν είσαι με κάποιον, να είσαι μαζί του ολοκληρωτικά. Όταν περπατάς, εκτίμησε τον περίγυρό σου, ανεξάρτητα από το που είσαι.

9. Εξουδετέρωσε τις δεσμεύσεις σιγά σιγά. Είμαστε δεσμευμένοι μέχρι το κόκαλο, γι’ αυτό τρέχουμε και δε φτάνουμε. Δεν εννοώ μόνο με τη δουλειά -projects, συναντήσεις και άλλα τέτοια. Οι γονείς έχουμε χιλιάδες πράγματα να κάνουμε με και για τα παιδιά μας. Και εκτός των άλλων, υπερ-δεσμεύουμε και τα παιδιά μας τα ίδια. Πολλοί από εμάς έχουμε πολυάσχολη κοινωνική ζωή, ή δεσμεύσεις με τα κοινά, ή προπονούμε ή παίζουμε σε αθλητικές ομάδες. Έχουμε μαθήματα, έχουμε χόμπυ. Αλλά προσπαθώντας να στριμώξουμε τόσα πολλά στη ζωή μας, στην πραγματικότητα αλλοιώνουμε την ποιότητά της. Σιγά σιγά, εξουδετέρωσε τις δεσμεύσεις. Διάλεξε 4-5 από τις πιο απαραίτητες, και συνειδητοποίησε ότι οι υπόλοιπες, παρόλο που μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες ή σημαντικές, απλά δε χωράνε αυτή τη στιγμή. Ενημέρωσε ευγενικά τον κόσμο, με τον καιρό, ότι δεν έχεις χρόνο να ασχοληθείς με αυτές στις δεσμεύσεις.

Δοκίμασε αυτά τα πράγματα. Η ζωή είναι καλύτερη χωρίς βιασύνες. Και δεδομένου του γρήγορου ρυθμού αυτής της ζωής, γιατί να χάσεις ακόμη και μία στιγμή με το να την προσπεράσεις βιαστικά?

Θυμήσου το απόφθεγμα παραπάνω:  Αν η φύση μπορεί να φέρει τα πάντα εις πέρας χωρίς να βιάζεται, το ίδιο μπορείς κι εσύ.

https://www.zenhabits.gr/pos-na-min-biazesai/

Ivan Illich

 Όσο πιο πολύ βιαζόμαστε,

τόσο χάνουμε χρόνο.

Aksel Sandemosse

 

Όλοι έχουμε πληγές.

Το θέμα είναι αν τις κάνουμε λουλούδια 

ή 

αν τις αφήσουμε να κακοφορμίσουν.

Μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη.

 

Καθημερινή, 21/02/2021

Του Κώστα Σημίτη.

Η ελληνική Δικαιοσύνη βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο δημόσιας συζήτησης και σχολίων για δυσλειτουργίες της. Τα τελευταία χρόνια έχουν δημοσιευθεί ενδιαφέρουσες μελέτες για την ανάγκη αναμόρφωσης του τρόπου λειτουργίας της. Δίνουν μια εικόνα τόσο της κατάστασης που επικρατεί όσο και των αναγκαίων προσαρμογών για τον εκσυγχρονισμό του συστήματος. Παράδειγμα η «Συμβολή για την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης» που εξέδωσε το 2015 η εταιρεία Δικαστικών Μελετών υπό την προεδρία του Ιωάννη Χαμηλοθώρη και πρόσφατα η έκθεση Πισσαρίδη.
 
Κύριο χαρακτηριστικό της απονομής της δικαιοσύνης στην Ελλάδα είναι η βραδύτητα των διαδικασιών και της έκδοσης των αποφάσεων. Η Παγκόσμια Τράπεζα, σε έρευνά της για το 2015, κατέταξε την Ελλάδα στην 155η θέση, ως προς την ταχύτητα έκδοσης των αποφάσεων, με μέσο όρο έκδοσης τεσσεράμισι χρόνια (1.580 ημέρες). Οι μισές αποφάσεις που εκδίδει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εις βάρος της Ελλάδος αφορούν την παραβίαση του δικαιώματος σε δίκη σε εύλογο χρόνο. Με βάση στοιχεία του 2012, η Ελλάδα κατατάσσεται τέταρτη σε καταδίκες λόγω αυτής της αιτίας από τις 28 χώρες της Ευρώπης. Το ίδιο Δικαστήριο ορίζει τον εύλογο χρόνο με βάση την πολυπλοκότητα της υπόθεσης, τη συμπεριφορά των διαδίκων, των εθνικών κρατών και τη σημασία του αντικειμένου. Το ΕΔΔΑ «επέβαλε» στα εθνικά κράτη τη θέσπιση αγωγής αποζημίωσης σε περιπτώσεις παραβίασης του εύλογου χρόνου (άρθρο 60 του ν. 4055/2012).
 
Η Ευρωπαϊκή Eνωση στις 10-7-2020 ανακοίνωσε τα αποτελέσματα για την τελευταία πενταετία, σε σχέση με την αποτελεσματικότητα, την ποιότητα και την αντίληψη για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης στις είκοσι επτά χώρες της Eνωσης. Η Ελλάδα υστερεί σε όλους τους δείκτες. Κατατάσσεται στις τρεις έως πέντε τελευταίες χώρες. Στον τομέα της βραδύτητας λήψης των αποφάσεων στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις η Ελλάδα είναι 24η. Προηγείται μόνο της Μάλτας, της Πορτογαλίας και της Κύπρου. Εξακόσιες πενήντα ημέρες απαιτούνται κατά κανόνα για τη λήψη της απόφασης στον πρώτο βαθμό. Ως προς τις διοικητικές διαφορές είμαστε προτελευταίοι, με τελευταία την Κύπρο.
 
Οι συντελεστές αυτής της παθογένειας είναι πολλοί. Οι κυβερνήσεις, όταν νομοθετούν, προωθούν πολλές φορές ρυθμίσεις που έχουν ως αποτέλεσμα επιπλέον απασχόληση για τα δικαστήρια. Το θέμα αυτό δεν τις απασχολεί. Ο γνωστός ως νόμος Κατσέλη του 2011, που ορθά στόχευσε την προστασία των δανειοληπτών λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν αποτίμησε το μέγεθος του όγκου των δικών που θα επιβάρυναν τα ειρηνοδικεία. Κατατέθηκαν περί τις διακόσιες χιλιάδες αιτήσεις υπαγωγής στον νόμο, πολλαπλάσιες κάθε πρόβλεψης. Σε μεγάλη πόλη, αίτηση που κατατέθηκε το 2013, προσδιορίστηκε να δικασθεί το 2022! Η καθυστέρηση αυτή προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις παροχής προσωρινής προστασίας, που επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τα δικαστήρια!
 
Πολλές είναι οι διατάξεις που διαχρονικά ψηφίζονται, ποινικοποιώντας συμπεριφορές που όμως δεν έχουν καμία ποινική απαξία. Οι περιπτώσεις αυτές θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με διοικητικές κυρώσεις. Τριμελές πλημμελειοδικείο ασχολήθηκε π.χ. με υπόθεση φορτηγού που μετέφερε αδρανή υλικά χωρίς κουκούλα! Κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας αυτής κανείς δεν φυλακίζεται για τέτοιες πράξεις. Απλώς πληρώνει για την εξαγορά της ποινής του. Η απασχόληση των δικαστηρίων είναι άσκοπη.
 
Βάρος για τη Δικαιοσύνη συνιστά το φαινόμενο της πολυνομίας και της κακονομίας. Αποτέλεσμα είναι ασάφειες, αντιφάσεις και πολυπλοκότητα στην εφαρμογή του δικαίου. Αν συγκρίνει κανείς την πληθώρα της ελληνικής νομοθεσίας με τη νομοθεσία άλλων ευρωπαϊκών κρατών θα διακρίνει την παραγωγικότητά μας σε ειδικές ρυθμίσεις, εξαιρέσεις και ιδιαίτερες αντιμετωπίσεις τοπικών και συντεχνιακών προβλημάτων.
 
Η πολιτεία οφείλει να παρέχει στο Δικαστικό Σώμα τα μέσα που απαιτούνται για τη βέλτιστη άσκηση του λειτουργήματος. Oπως πλήρη μηχανοργάνωση, κατάλληλο προσωπικό, χώρους λειτουργίας ανταποκρινόμενους στις ανάγκες. Είναι αδιανόητη η έλλειψη αιθουσών για τη διεξαγωγή δικών. Η δίκη της Χρυσής Αυγής, σημαντικής νομικής και πολιτικής σημασίας, είναι το ακραίο παράδειγμα. Διήρκεσε πεντέμισι χρόνια γιατί διακόπηκε επανειλημμένα λόγω αδυναμίας να ευρεθεί η κατάλληλη αίθουσα για τη διεξαγωγή της.
 
Τεράστιος είναι ο αριθμός των δικών, όπου διάδικος είναι το Δημόσιο ή δημόσιοι οργανισμοί, φαινόμενο που οφείλεται σε δημοσιοϋπαλληλική ευθυνοφοβία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν αναλαμβάνουν να ερμηνεύσουν και να εφαρμόσουν ένα νόμο, όταν θεωρούν ότι είναι ασαφής. Οι πολίτες εξαναγκάζονται να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη.
 
Οι δικαστές επιλέγουν σε κάθε μονάδα τη διοίκησή τους, π.χ. τον πρόεδρο του Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία και επιμελείται την κατανομή των εργασιών. Ομως, περαιτέρω έλεγχος, όπως παρακολούθηση της πορείας των υποθέσεων και εξέταση της ποιότητας των αποφάσεων, δεν υπάρχει στο επίπεδο της μονάδας. Η έλλειψη αυτή ελέγχου έχει ως αποτέλεσμα να μην αξιολογούνται ποιοτικά οι δικαστές με αρνητικές πολλές φορές επιπτώσεις. Συνεπάγεται επίσης αβεβαιότητα δικαίου και πολλές δίκες. Ενα πραγματικό παράδειγμα: Σε μεγάλο πρωτοδικείο, δικαστής δίκασε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, σε υπόθεση ρουτίνας (προσωρινή επιμέλεια για ανήλικο παιδί). Εξέδωσε την απόφαση ένα χρόνο μετά την εκδίκαση, ρυθμίζοντας τα πράγματα διαφορετικά από την προσωρινή διαταγή που είχε εκδώσει άλλος δικαστής. Ενα μήνα αργότερα, εκδόθηκε η οριστική απόφαση επί της κύριας αγωγής, η οποία επίσης ρύθμισε τα πράγματα διαφορετικά!
 
Αυτοοργάνωση σημαίνει ότι κάθε μονάδα (εφετείο ή πρωτοδικείο) ρυθμίζει η ίδια τα της λειτουργίας της, ανάλογα με την κίνηση και με στόχο την αποτελεσματικότερη απονομή της δικαιοσύνης. Από την πολιτεία ζητάει τα μέσα – στέγη, εξοπλισμό, βοηθητικό προσωπικό. Και πρέπει να ελέγχει την επάρκεια του κάθε δικαστή της μονάδας. Στο δικό της επίπεδο οφείλει να επιδιώκει την ορθή και γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης και την επισήμανση εκείνων που δεν ανταποκρίνονται. Να καλλιεργείται η άμιλλα και να συγκροτείται το πνεύμα της μονάδας.
 
Πρότυπο σωστής οργάνωσης από τους ίδιους τους δικαστές αποτελεί το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κατά το διάστημα 2016 έως 2010 εισήχθησαν στο Δικαστήριο 3.981 υποθέσεις και εκδόθηκαν 3.820 αποφάσεις, με μέσο όρο έκδοσης τους 15,5 μήνες, στον οποίο περιλαμβάνεται και η μετάφραση των εγγράφων σε όλες τις γλώσσες. Εκδίδεται επίσης ετήσιος απολογισμός λειτουργίας, ο οποίος στηρίζεται σε εσωτερικό κανονισμό. Και είναι χαρακτηριστικό ότι το ίδιο δικαστήριο αυτοοργανώθηκε για τη συνέχιση της λειτουργίας του εν μέσω της πανδημίας.
 
Στο ίδιο πλαίσιο, θα μπορούσε για παράδειγμα το Εφετείο Αθηνών να επιλέξει εφέτες, οι οποίοι, σε αποκλειστική απασχόληση για όσο χρειασθεί, θα δικάσουν με γοργούς ρυθμούς όλες τις μακροχρόνια εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις σε αυτό, μέχρι την επάνοδο σε κανονικότητα. Ανταπόκριση σε έκτακτη ανάγκη.
 
Θέμα είναι και η επάρκεια του αριθμού των δικαστών. Οι συνδικαλιζόμενοι συνήθως θεωρούν πανάκεια την αύξηση του αριθμού. Οι περισσότεροι όμως πιστεύουν ορθά ότι ο αριθμός των δικαστών είναι επαρκέστατος. Αυτή την άποψη είχαν και τρεις πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων, ο αείμνηστος Στέφανος Ματθίας, ο Χρήστος Γεραρής και ο Κωνσταντίνος Ρίζος, όταν τέθηκε την περίοδο του 2000 το θέμα. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες με τον υψηλότερο αριθμό δικαστών ανάλογα με τον πληθυσμό.
 
Απαιτείται επίσης εξορθολογισμός στην ιεραρχία του Δικαστικού Σώματος. Ο αριθμός των προέδρων πρωτοδικών και εφετών είναι δυσανάλογα μεγάλος. Είναι λάθος που στον πρώτο βαθμό, όπου και η περισσότερη δουλειά, υπηρετεί μόνο το 58% του όλου αριθμού των δικαστών. Η πυραμίδα είναι στρεβλή. Σκόπιμη είναι και η κατάργηση των ειρηνοδικείων, με ένταξη των ειρηνοδικών, μετά κρίση, στην τακτική Δικαιοσύνη.
 
Οι δικηγόροι εφόσον επιθυμούν να είναι, και όχι μόνο να αυτοαποκαλούνται, συλλειτουργοί στην απονομή της δικαιοσύνης, οφείλουν να συμβάλουν στην καλλιέργεια κουλτούρας συμβιβασμού και συνεννόησης των πολιτών τους οποίους εξυπηρετούν και να μην ενισχύουν τη φιλοδικία. Οφείλουν να βοηθήσουν στη βελτίωση των συνθηκών απονομής της δικαιοσύνης. Όμως, υπάρχει διαχρονικά κορεσμός του επαγγέλματος, κάτι που έχει αρνητική επίδραση.
 
Οι πολίτες πρέπει να συμβάλουν επίσης στη μεταρρύθμιση του συστήματος με αλλαγή της νοοτροπίας τους. Ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός μηνύσεων καταδεικνύει τη φιλοδικία μεγάλου μέρους συμπολιτών μας. Κάποια χρονιά επί πρωθυπουργίας μου είχαν κατατεθεί 210.000 μηνύσεις. Η εκτίμηση τότε ήταν ότι μόνο 5.000 από αυτές είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο. Στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης οι διαδικασίες αυτές είναι πολυδάπανες, ώστε οι πολίτες να εξετάζουν με ιδιαίτερη προσοχή αν θα αναλάβουν το κόστος. Επιδιώκουν συμβιβασμούς. Κυριαρχεί η άποψη ότι η Δικαιοσύνη θα πρέπει να ασχολείται με τα σοβαρά θέματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία και όχι με προσωπικούς διαπληκτισμούς.
 
Η Δικαιοσύνη χρειάζεται και αυτή προσαρμογή στις ραγδαίες και κοινωνικές εξελίξεις, ώστε να αντιμετωπίσει τα νέα κοινωνικά προβλήματα. Η πιλοτική δίκη που θεσπίστηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας για ζητήματα γενικότερου ενδιαφέροντος, ήταν ένα βήμα που μπορεί να εφαρμοσθεί και στην πολιτική δικαιοσύνη. Η προστασία του περιβάλλοντος, η προσβολή προσωπικότητας, η προστασία προσωπικών δεδομένων, η αντιμετώπιση νέων μορφών εγκληματικότητας, τα οικονομικά εγκλήματα, είναι θέματα τα οποία απαιτούν τώρα προσοχή.
 
Η Δικαιοσύνη είναι συναρτημένη με την κοινωνία και επηρεάζεται από τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Επειδή αποτελεί τμήμα της κοινωνικής οργάνωσης και παίζει σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της πολιτικής του κράτους, αν και ανεξάρτητη από την κυβερνητική πολιτική και τις σκοπιμότητές της, διατρέχει πάντα τον κίνδυνο να επηρεάζεται και να ακολουθεί κυρίαρχες πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτό συμβαίνει ιδίως όταν κυριαρχεί κυβερνητική νοοτροπία έντονης παρέμβασης, όπως την τετραετία 2015-2019. Η εισαγγελία του Αρείου Πάγου είχε τότε μετατραπεί σε όργανο διαμόρφωσης πολιτικού κλίματος κατά της αντιπολίτευσης με αβάσιμες διώξεις και καταγγελίες. Το αποτέλεσμα ήταν και είναι σε τέτοιες περιπτώσεις η απώλεια του κύρους της Δικαιοσύνης και η αμφισβήτηση της συμβολής της στην κοινωνική ειρήνη.
 
Αποστολή της Δικαιοσύνης είναι η απονομή της και όχι η διεκπεραίωση υποθέσεων και ικανοποίηση πολιτικών σκοπιμοτήτων των εκάστοτε κυβερνήσεων. Χωρίς εύνοιες και αδικίες. Με ισότητα όλων απέναντι στον νόμο. Με εύλογη ταχύτητα, χωρίς προχειρότητες. Με ασφάλεια δικαίου για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, με αποτελεσματικότητα για τη διασφάλιση προϋποθέσεων ανάπτυξης, προόδου και κοινωνικής ειρήνης.
 
* Η συλλογή στοιχείων για το άρθρο αυτό έγινε με τη συμβολή του Σωκράτη Κοσμίδη.

https://www.kathimerini.gr/politics/561271630/arthro-kosta-simiti-stin-k-metarrythmiseis-sti-dikaiosyni/

Το γενεαλογικό μου δέντρο από την πλευρά της μητέρας μου Παρασκευής Ξανθοπούλου - Αργυρίου.

 Η μητέρα μου Παρασκευή ( Βούλα ) Ξανθοπούλου - Αργυρίου γεννήθηκες στις 15/12/1935 στην Χρυσούπολη Καβάλας στο σπίτι που τώρα αντιστοιχεί στην διεύθυνση Βενιζέλου 66 Χρυσούπολη. Ήταν το τρίτο από τα τρία παιδιά του ζεύγους Ευαγγέλου Ξανθοπούλου και Όλγας Ξανθοπούλου (το γένος Κάλου (με ένα λ). Το πρωτότοκο παιδί ήταν η Ασπασία ( Σούλα ) Ξανθοπούλου που γεννήθηκε 1930 το δεύτερο παιδί ήταν ο Κυριάκος Ξανθόπουλος που γεννήθηκε το 1932 και το τρίτο παιδί, όπως είπαμε ήταν η μητέρα μου η Παρασκευή (Βούλα) που γεννήθηκε το 1935. Η Ασπασία (Σούλα) γεννήθηκε με ένα συγγενές εξάρθρημα του ισχίου που εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν να το διορθώσουν και έτσι είχε μια μόνιμη χωλότητα. Έγινε μοδίστρα, δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έμενε πάντα στο πατρικό της στο στενάκι εκεί που τώρα μένει η θεία Καίτη μόνο που τότε ήταν ένα παλιό τούρκικο σπίτι. Ο Κυριάκος μετά από μια αρκετά μακρά περίοδο ανεργίας έγινε εφοριακός υπάλληλος στην εφορία της Χρυσούπολης. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη (Καίτη) Βλάχου από τα Κάτω Πορόια Σερρών αλλά δεν αποχτήσαν παιδιά. Μέναν και οι τρεις τους (ο Κυριάκος η Καίτη και η Ασπασία) στο πατρικό τους.

Ο πατέρας της (παππούς μου) Ευάγγελος ( Βαγγέλης) Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Μαρώνεια το 1898. Ο πατέρας του λεγόταν Κυριάκος Ξανθόπουλος και η μητέρα του λεγόταν Ασπασία Ξανθοπούλου.

Η μητέρα της Όλγα Ξανθοπούλου λεγόταν πριν παντρευτεί Όλγα Κάλου. Δεν ξέρουμε πότε γεννήθηκε με σιγουριά αλλά πρέπει να ήταν κοντά στην ηλικία με τον σύζυγό της. Η ταυτότητα πάντως μάλλον έλεγε το 1904. Ο πατέρας της λεγόταν Νικόλαος Κάλος και η μητέρας Παρασκευή Κάλου ( ενδεχομένως το πατρικό της μητέρας της να ήταν Ξυλάνη). Οι γονείς της Όλγας Κάλου είχαν 4 παιδιά τον Διαμαντή, τον Δημητρό (Τάκη), την Ελευθερία και την Όλγα. Όλοι γεννημένοι στην Ζίτσα Ιωαννίνων εκτός της Όλγας που γεννήθηκε στην Γενισέα της Ξάνθης. Η Όλγα είχε καμιά 20αριά χρόνια διαφορά από τα αδέλφια της. Με την Ελευθερία είχε 14 χρόνια διαφορά.

Ο παππούς της μαμάς μου ο Νικόλας δούλεψε λίγο και σαν εργάτης στο Βέλγιο και μετά γύρισε στην Ελλάδα. Πήρε την οικογένεια από την Ζίτσα και ήρθε στην Γενισέα και είχε είδη οικοδομών εκεί. Ο Νικόλας πρέπει να πέθανε στην Γενισέα.

Η μαμά μου δεν θυμάται αν ο παππούς της ο Νικόλας είχε αδέλφια.

Η γιαγιά της μαμάς μου η Παρασκευή είχε αδέλφια; Δεν θυμάται η μαμά. Πρέπει να είχε κάποιους Ξυλάνηδες στο επώνυμο. Η γιαγιά η Όλγα μνημόνευε κάποιον που ήταν Δάσκαλος στο επάγγελμα και λεγόταν Ξυλάνης και δούλεψε στην Τραπεζούντα αλλά και στην Μαρώνεια. Και κάποιον Ιερομόναχο Γαβριήλ που η γιαγιά τον μνημόνευε στα ψυχοχάρτια.

Ο Διαμαντής παντρεύτηκε την Ανατολή (Καυκάσια που έμενε στην Σταυρούπολη και εκεί μετακόμισε και πέθανε και ο Διαμαντής. Η Ανατολή πέθανε στην Θεσσαλονίκη). Απέκτησαν δύο παιδιά την Παρασκευή (Βούλα) και τον Νίκο. Η Βούλα παντρεύτηκε με τον Θανάση Μουρμουρή, Δικηγόρος διορισμένος στο Τελωνείο αλλά δεν κάναν παιδιά. Ο Νίκος (είχε ήδη οικοδομικά) παντρεύτηκε την Σοφία από το Κιλκίς και έκανε την Ανατολή και τον Διαμαντή.

Ο Δημητρός (Τάκης) παντρεύτηκε την Αθηνά Κρητικού από τον Γέροντα αλλά δεν είχαν παιδιά και μέναν στην Χρυσούπολη και πεθάναν στην Χρυσούπολη στις αρχές της δεκαετίας του 60. Το 1963 ο Τάκης και το 1964 η Αθηνά αντίστοιχα. Στο σπίτι τους πέθανε η μαμά της Όλγας η γιαγιά η Παρασκευή.

Η Ελευθερία παντρεύτηκε στην Κομοτηνή τον Γιώργο τον Κέκο που ήταν σιτηρέμπορας εκεί μετακομίσαν στο Κιλκίς μάλλον στην αρχή του 1ου παγκοσμίου πολέμου περίπου το 1915. Ο Γιώργος ο Κέκος ήταν από το Καλοχώρι Ιωαννίνων. Δεν ξέρει η μαμά αν ο Γιώργος ο Κέκος είχε αδέλφια.

Ο Βαγγέλης είχε μεγαλύτερο αδελφό τον Χρήστο και έναν ακόμη αδελφό αγνώστου σειράς μεταξύ των αδελφών αλλά μάλλον μεγαλύτερο στην ηλικία που λεγόταν Ξανθόπουλος Ξανθόπουλος και τον σκότωσαν οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη μάλλον γιατί ανακατεύτηκε στο κίνημα του Μακεδονικού αγώνα.

Ο Βαγγέλης πρέπει να ήρθε στην Χρυσούπολη το 1914 στην έναρξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Τότε πρέπει να ήρθε και ο θείος ο Τάκης και η γιαγιά η Παρασκευή που πέθανε στην Χρυσούπολη. Την φωνάζαν Παρασκευή όχι Βούλα μάλλον. Ήταν και λίγο δηκτική.

Η Θεία Ευθυμία, που γνώρισα εγώ στην Θεσσαλονίκη, ήταν ξαδέλφη του Γιώργου του Κέκου. Η Ευθυμία ήταν παντρεμένη με έναν στρατιωτικό ονόματι Νάνος και είχαν έναν γιο τον Αντώνη. Θεωρήθηκε αριστερός και αποστρατεύτηκε και ο Αντώνης έκανε στρατό στην Μακρόνησο.

Ο αδελφός του παππού ο Χρήστος ο Ξανθό πουλος παντρεύτηκε την Μαριάνθη Πιρπι ρή, από την Μαρώνια και αυτή, και κάναν την Ασπασία που γεννήθηκε γύρω στο 1919 ήταν δηλαδή αρκετά μεγαλύτερη από την θεία την Σούλα (11 χρόνια). Ο Χρήστος πέθανε στην Μαρώνεια δεκαετία του 70 αλλά η βασική κατοικία του μέχρι τον θάνατό του ήταν η Χρυσούπολη. Η Μαριάνθη μάλλον πέθανε Καβάλα ή Θεσσαλονίκη. Η Ασπασία παντρεύτηκε τον Κτηνίατρο Μαργαρί τη Θω μά από την Μαρώνεια και κάναν δύο παιδιά την Άρτεμη γεννημένη το 1940 (μένει στην Κατερίνη και έχει δύο θυγατέρες εκ των οποίων η μία πέθανε) και τον Χρήστο γεννημένο το 1943 γεννημένο στην Θεσσαλονίκη. Η Ασπασία (η πρώτη ξαδέλφη της μαμάς) πέθανε ξαφνικά μάλλον από Καρδιακή Προσβολή σε νέα ηλικία, 51 ετών το 1970. Ο Χρήστος Θω μάς (Γεωπόνος στην Νομα ρχία Καβάλας) παντρεύτηκε κάποια Βασιλική (που ήταν από Θεσσαλονίκη και δούλευε στον ΟΤΕ) και έχει ένα γιο και μια θυγατέρα (Ασπασία) και ένα άλλο παιδάκι που γλίστρησε και σκοτώθηκε. Η Ασπασία πρέπει να δουλεύει σε μια Αμερικάνικη εταιρεία πετρελαίων.

Με τον Χρήστο μιλιόσασταν όταν ζούσε στην Χρυσούπολη; Προς το τέλος δεν μιλιόμασταν καλά καλά. Ήθελε να πάρει τα μαγαζιά που τα είχαν σαν σταύλους και τώρα μένουμε εμείς. Ήθελε να τα γράψει στο όνομα της Ασπασίας της κόρης του. Τα είχε όμως στο όνομά του ο παππούς ο Βαγγέλης, τα είχε αγοράσει από την Εθνική Τράπεζα (ήταν τουρκικά) και τελικά τα πήρε ο παππούς ο Βαγγέλης. Συμβιβαστήκαν να κρατήσει ο Χρήστος το σπίτι στην Μαρώνεια και τα χωράφια εκεί και να κρατήσει ο Βαγγέλης αυτά που κράτησε στην Χρυσούπολη. Κοντά στου Χαβελά κη είχαν αγοράσει από κοινού 20 στρέμματα (από τον Παπαθανασίου;  ) και μετά κράτησε ο Χρήστος τα 10 στρέμματα (πέρα από το καινούριο Λύκειο) ο Βαγγέλης τα άλλα 10. Το σπίτι που κράτησε ο Χρήστος δεν γνωρίζουμε αν το έχτισε αυτός ή αν το αγόρασε από κάποιον άλλον.

Τα χωράφια δίπλα στα δικά μας τα νοικιάζουν στην Σταυρούλα την Χαβε λάκη και μάλλον θα τα πάρει η Άρτεμη (συνταξιούχος φυσιογνώστρια)  ενώ το σπίτι που μένει η Μάλαμα και που εκεί έμενε και ο Χρήστος ο Ξανθόπουλος θα το πάρει μάλλον ο Χρήστος ο Θωμάς. Αν και ενδεχομένως τα αδέλφια είναι λίγο μαλωμένα επί του θέματος.

Η Ασπασία Θω μά έφερε την θυγατέρα της Άρτεμη στην ΧΕΝ όταν πέρασε στο Φυσικομαθηματικό και είπε στην Διευθύντρια της ΧΕΝ, ενώ η μάνα μου την είχε πάρει και την είχε ευχηθεί που πέρασε η Άρτεμη στο Πανεπιστήμιο και ενώ είχε βοηθήσει να πάρει θέση στην ΧΕΝ: "Έχουμε και μια δικιά μας εδώ την Μαρίκα την Καρα βο λάνη" (λες και η 1η ξαδέλφη της δεν ήταν δικιά της). Η διευθύντρια η Καρ πούζα είπε τότε στην μαμά "Αυτή η γυναίκα δεν σε αγαπάει". 

Αν τοποθετείσαι ισχυρά, θα κάνεις εχθρούς αλλιώς κάτι δεν κάνεις καλά.

Γράφει συνάδελφος στο facebook στις 21/02/2021 κάτι πολύ σωστό: Ξέρω πολύ καλά πως όταν τοποθετείσαι με ισχυρό τρόπο θα λάβεις ανάλογη απάντηση. Μου έχει ξανασυμβει στο παρελθόν με πολιτικές τοποθετήσεις και ξέρω ότι όταν εκφράζεις δημόσιο λόγο,αυτό είναι το παιχνίδι. Και πολλές φορές ενώ εσύ είσαι ευθύς,αυτό είναι ύπουλο. Και εννοείται επίσης ότι παρά τις παραινέσεις μερικών φίλων δεν θα απαντήσω σε αυτό,όπως έχω κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν. Δεν μπορώ να εξηγώ κάθε φορά τι εννοώ,ενώ ο άλλος θέλει να καταλάβει αυτά που έχει στο μυαλό του. Είναι δεδομένο επίσης ότι αν τοποθετείσαι ισχυρά, θα κάνεις εχθρούς αλλιώς κάτι δεν κάνεις καλά.