4 υγιεινές συνήθειες αυξάνουν το προσδόκιμο ζωής κατά 14 έτη.

Το να μην καπνίζουμε, το να κινούμαστε κάπως, να μην υπερβάλλουμε στο αλκοόλ και να τρώμε φρούτα.

Άραγε πόσα φάρμακα (μόνα τους ή σε συνδιασμό) μπορούν να υπερηφανευτούν για ένα τόσο καλό αποτέλεσμα;

............

A health behavior score of between 0 and 4 was calculated for each participant by giving one point for each of the following healthy behaviors: current non-smoking, not physically inactive (physical inactivity was defined as having a sedentary job and doing no recreational exercise), moderate alcohol intake (1–14 units a week; a unit of alcohol is half a pint of beer, a glass of wine, or a shot of spirit), and a blood vitamin C level consistent with a fruit and vegetable intake of at least five servings a day

..................................

a person with a health score of 0 has the same risk of dying as a person with a health score of 4 who is 14 years older

......................................................

http://medicine.plosjournals.org/perlserv/?request=get-document&doi=10.1371/journal.pmed.0050012&ct=1

Μαύρα και άραχλα ( + υστερόγραφο).

Το παρακάτω κείμενο το δημοσίευσε ο συγγραφέας Νίκου Δήμου στην προσωπική του ιστοσελίδα με αφορμή τις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2008:

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008.

Παρακολουθώ τις ελληνικές σφυγμομετρήσεις, δικτυακές και μη. Σύμφωνα με αυτές, αν ο Ομπάμα κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έπαιρνε από 81 ως 89%.

Αλλά θα τα έπαιρνε πραγματικά αυτά τα ποσοστά; Σκεφθείτε ένα Νιγηριανό, γεννημένο στην Ελλάδα από Ελληνίδα μητέρα, Έλληνα πολίτη, έξυπνο, μορφωμένο και χαρισματικό ρήτορα. Πόσοι θα τον ψήφιζαν;

Πόσοι Έλληνες θα ψήφιζαν για πρωθυπουργό ένα μαύρο; Έτσι, για να μη λέμε μεγάλες κουβέντες για τον ρατσισμό των Αμερικάνων...


Y. Γ.: Αφού το ανέβασα, πολλοί μου έγραψαν ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω Αλβανό αντί για Νιγηριανό. Υιοθετώ την διατύπωση του Δ. Κ.: «πόσοι θα ψήφιζαν το εκτός γάμου παιδί μιας Ελληνίδας και ενός Αλβανού μουσουλμάνου, που την εγκατέλειψε και ξαναγύρισε στη χώρα του για να κάνει και άλλα παιδιά με άλλες γυναίκες».

http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=297

Οι Αλβανοί στον πόλεμο της Αλβανίας.

Σχόλιο του Γιώργου Μαργαρίτη στην Αυγή της 28.10.2003 σχετικά με το βιβλίο "Οπλίτης στο Αλβανικό μέτωπο" του λαογράφου Δημήτρη Λουκάτου.

Από τα μέσα του Νοεμβρίου του 1940 η ιταλική επίθεση είχε τελεσίδικα ανατραπεί στη Θεσπρωτία και στην Πίνδο και οι ελληνικές δυνάμεις, ενισχυμένες πλέον από την καλή λειτουργία της γενικής επιστράτευσης, πέρασαν στην αντεπίθεση. Η προέλαση των Ιταλών εξελίχθηκε σε υποχώρηση και η αρχική υποχώρηση των Ελλήνων εξελίχθηκε σε προέλαση πέρα από τα σύνορα, βαθιά μέσα στο έδαφος της Αλβανίας. Μέχρι το τέλος του μήνα οι δύο αντίπαλοι στρατοί βρέθηκαν να πολεμούν μέσα και γύρω από τα χωριά και τις πόλεις της γειτονικής χώρας, παρακολουθούμενοι από τον τοπικό πληθυσμό τον οποίο ο πόλεμος αυτός ελάχιστα αφορούσε. Οι Έλληνες της μειονότητας φυσικά υποδέχθηκαν με ελπίδες τους Έλληνες φαντάρους, χωρίς όμως να τους προστατεύσει αυτή η χαρά από τα δεινά που ο πόλεμος έφερνε μαζί του. Οι άλλοι, οι Αλβανοί, υφίσταντο απλά τα δεινά ενός πολέμου που δεν ήταν δικός τους.

Για τους πολλούς η άφιξη του ελληνικού στρατού έφερνε μαζί της αλλαγές που δυσκόλευαν περισσότερο την ήδη δύσκολη ζωή τους. Το νόμισμα της Αλβανίας, το λεκ, όπως και οι ιταλικές λίρες, αποσύρθηκαν, λόγου χάρη, από την κυκλοφορία και οι συναλλαγές, μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, γίνονταν αποκλειστικά και μόνο με δραχμές. Τα εντυπωσιακά νομίσματα του ενός και δύο λεκ του 1939 με τον Ιταλό στρατιώτη απάνω, τα "φάσιο" και το όνομα του Βιττόριο Εμμανουέλε, έγιναν σε ελάχιστο χρόνο απλά συλλεκτικά αντικείμενα, που οι φαντάροι έστελναν πίσω στην Ελλάδα ως πειστήρια της νίκης. Στους άλλους τομείς οι αλλαγές δεν ήταν τόσο εντυπωσιακές. Οι Έλληνες φαντάροι ζητούσαν και έπαιρναν τα ίδια ακριβώς πράγματα από τους χωρικούς όπως και οι Ιταλοί ομόλογοί τους. Η εγκατάσταση στρατιωτικών μονάδων στα μικρά χωριά σήμαινε εκτόπιση των κατοίκων στον στάβλο ή την αποθήκη του σπιτιού και κατοχή των καλύτερων δωματίων, εκείνων που θερμαίνονταν, από τους φαντάρους. Η μετακίνηση προς τα διπλανά χωριά, τα κεφαλοχώρια ή τις πόλεις απαγορευόταν και οι ελλείψεις πολλαπλασιάζονταν από αυτόν τον ιδιόμορφο αποκλεισμό. Οι αγγαρείες ήταν ατελείωτες, για το άνοιγμα των δρόμων, το ξεπάγωμα των μονοπατιών, τη μεταφορά εφοδίων, τη συλλογή καυσόξυλων, τη λειτουργία μαγειρείων και το πλύσιμο του στρατιωτικού ιματισμού. Άνθρωποι και ζώα στη διάθεση των στρατιωτικών οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας.

Ήταν μία παράξενη συμβίωση αυτή των φαντάρων με τους Αλβανούς χωριάτες. Η διοίκηση προτιμούσε να κρατά τους κατοίκους στα χωριά τους, ώστε να εξασφαλίζει πρόσθετα εργατικά χέρια σε ώρες ανάγκης. Και οι ίδιοι εξάλλου δύσκολα αποχωρίζονταν, μέσα στο χειμώνα, τα σπίτια και το βιος τους. Ό,τι είχαν βρισκόταν στο χωριό, στα σπίτια τους. Έμεναν λοιπόν εκεί για να το προστατέψουν από τους φαντάρους ή και τους στερημένους συγχωριανούς τους. Έμεναν εκεί, μέσα στις μάχες, τους βομβαρδισμούς, εκτεθειμένοι στους εχθρικούς όλμους και στα πολυβόλα κάθε φορά που πήγαιναν να ταϊσουν τα ζώα τους, να μαζέψουν ξύλα ή να ξεχώσουν καμία πατάτα. Πέθαιναν όπως οι φαντάροι και τραυματίζονταν χωρίς, στην περίπτωση αυτή, να τυγχάνουν της εύνοιας των στρατιωτικών χειρουργείων εκστρατείας. Τα τελευταία αυτά είχαν τους δικούς τους να φροντίσουν και το φαρμακευτικό υλικό ή απλά η καλή διάθεση δεν περίσσευαν.

Στις σχέσεις των χωρικών με τους φαντάρους επικρατούσε πάντα η καχυποψία, ο φόβος -με χαιρεκακία έβλεπαν οι μεν τα πάθη των δε- σε μία κατάσταση που ήταν και για τους δύο επώδυνη. Υπήρχε όμως και η άλλη πλευρά, αυτή που μας κατέδειξε ο Δημήτρης Λουκάτος. Για τους φαντάρους στην πρώτη γραμμή, αυτοί οι χωρικοί ήταν μια μακρινή ανταύγεια του κόσμου που είχαν πίσω τους αφήσει. Έβλεπαν σε αυτούς παιδιά, έβλεπαν νεογέννητα, γονείς, μανάδες, παππούδες και προπαντός έβλεπαν γυναίκες και κορίτσια. Ειδύλλια που δεν προχώρησαν, σχέσεις τρυφερές και αδιέξοδες στήνονταν σε αυτό τον μικρόκοσμο, συνδέοντας τους πολεμιστές με τη ζωή σε αυτό το βασίλειο του θανάτου. Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, στις αναμνήσεις των μαχητών, ανάμεσα σε άλλα πολλά, συχνά βρήκε τη θέση της κάποια άσημη χωριατοπούλα της Αλβανίας. Περισσότερο και από τον ενθουσιασμό της όποιας νίκης, αυτή η ανάμνηση αποτελούσε, μαζί με τη συντροφικότητα ίσως, το πιο φωτεινό σημείο σε αυτήν την επίσκεψη στην κόλαση του πολέμου.

Shadows.

Ένα ποίημα γεμάτο γυναικεία ευαισθησία
από μια άγνωστη Καβαλιώτισσα ποιήτρια.
Την Γιάννα Ζαραφειάδου.

Shadows.

Στο μονοπάτι των χαμένων σκιών
εκεί θα πάω να προσκυνήσω.
Πάνω στο βωμό τη καρδιά μου θα παραδώσω.
Έτσι την ψυχή μου θα αφήσω να περιπλανηθεί
και σε ένα καινούριο σώμα να εγκατασταθεί.
Θα κουβαλώ μόνο χαρές
γιατί εκεί στο μονοπάτι των χαμένων σκιών άφησα την καρδιά μου.

Στεφάνι κόκκινο θα πλέξω στα μαλλιά
για να κρατώ τον δρόμο φωτεινό.
Το πορφυρό το χρώμα θα φεγγίζει μέσα στο σκότος.
Εκεί στο μονοπάτι των χαμένων σκιών
Εκεί θα παραδωθώ.

Στα χείλη μας ακόμη το φιλί.

Χθες πήγαμε τρεις φίλοι σε μια συναυλία του Λίνου Κόκοτου που έγινε στο πιο ατμοσφαιρικό ίσως καφέ της Καβάλας αυτή την στιγμή. Την ”Παλιά Βιβλιοθήκη”. Ο Λίνος Κόκοτος ήταν από τους βασικότερους συνθέτες του Νέου Κύματος. Δεν πίστευα όμως ότι θα κατάφερνε να κάνει τόσο καλή συναυλία όπως αυτή που κατάφερε να δώσει χθες. Όλο σχεδόν το κοινό, από ένα σημείο και μετά τραγουδούσε και αυτό μαζί με το συγκρότημα και ελάχιστοι εγκατέλειψαν τον χώρο πριν τελειώσει η συναυλία κατά τις 3 το βράδυ. Ήταν νομίζω όσο πιο κοντά μπορούσε να νιώσει κανείς στις μπουάτ εκείνης της εποχής στην Πλάκα.
Χρόνια είχα να χαρώ μια συναυλία τόσο πολύ.

Παραθέτω παρακάτω τους στίχους από το τραγούδι που μου έμεινε πιο πολύ στο μυαλό μετά το τέλος της εκδήλωσης. Ένα δροσερό και ανοιξιάτικο τραγούδι του Λίνου Κόκοτου και του Αργύρη Βεργόπουλου που το πρωτοτραγούδησε ο Μιχάλης Βιολάρης.

Στα χείλη μας ακόμη το φιλί.

Βούλιαξα στη σιωπή
σαν τα καράβια σ’αφρισμένο πέλαγο
χάθηκα το πρωί
σαν τα πουλιά στου δάσου τα φυλώματα
και δίψασα πολύ
κι ως έσκυψα να πιω εστέρεψε η πηγή

Στα χείλη μας χλωρό ακόμα το φιλί
έλα ν’αγαπηθούμε σε μια βουνοκορφή
η άνοιξη τραγούδι ο ήλιος στην αυλή
έλα να αγαπηθούμε σε μια βουνοκορφή

Έσβησε η φωνή
σαν το κερί που σβήνει από τον άνεμο
έμεινες μοναχή
σαν ένα αστέρι που έχασε τη λάμψη του
και δίψασες πολύ
κι ως έσκυψες να πιεις εστέρεψε η πηγή.

Εξορκίζοντας το κακό.

Απευθύνοντας στον Ασθενή την ερώτηση ”Τι υποψιάζεσαι ότι έχεις;” συμβαίνει πολλές φορές να πάρω απάντηση του στυλ ”Θέλω να δω μήπως είναι τίποτε κακό”. Κάτι τέτοιο επίσης μπορεί να πει ο Ασθενής και χωρίς καν να του απευθύνουμε κάποια ερώτηση.

Σε περιπτώσεις που ο Ασθενής εκφράζει τέτοιο φόβο δεν διστάζω να προκαλέσω ζητώντας από τον Ασθενή να μου πει τι εννοεί με τη λέξη κακό. Αν διστάζει τότε προχωρώ περισσότερο ρωτώντας τον αν εννοεί μήπως είναι κάποιος καρκίνος. Στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων ο Ασθενής λέει ότι όντως αυτό είναι που φοβάται. Έχω παρατηρήσει ότι και μόνο που προφέρω την απαγορευμένη λέξη καρκίνος ο Ασθενής σαν να ανακουφίζεται. Και από κει και πέρα συνεχίζουμε την συζήτηση πάνω σε πιο ξεκάθαρες βάσεις.

Ουσιαστικά εφαρμόζω την ίδια τακτική που χρησιμοποιούν οι Ψυχίατροι, στην Σκανδιναβία τουλάχιστον, οι οποίοι δεν διστάζουν να ρωτούν ανοικτά τους ασθενείς τους αν οι ασθενείς έχουν αυτοκτονικές σκέψεις και αν ναι, αν έχουν σκεφτεί με ποιο τρόπο θα το επιχειρούσαν. Σύμφωνα με τους Ψυχίατρους αυτές οι ερωτήσεις όχι μόνο δεν αυξάνουν τον κίνδυνο να αυτοκτονήσει ο Ασθενής αλλά τουναντίον τον ελαττώνουν. Αυτό γιατί ο Ασθενής νιώθει ανακουφισμένος που έχει μιλήσει για ένα θέμα ταμπού.

Μην σαμποτάρετε τα βασικά και φθηνά φάρμακα.

Ανακάλυψα πρόσφατα ότι από 01/08/2008 ο ΟΓΑ δεν καλύπτει την δαπάνη φαρμάκων που μπορούν να χορηγηθούν και χωρίς Ιατρική Συνταγή. Τα φάρμακα αυτά αποκαλούνται διεθνώς OTC (= Over The Counter) medicines και ο ΟΓΑ θεωρεί πλέον ότι πρέπει να τα αγοράζουν οι Ασθενείς από την τσέπη τους (1).

Συμφωνώ και εγώ ότι τα πιο πολλά από τα φάρμακα που δεν χρειάζονται Ιατρική Συνταγή δεν είναι και τόσο βασικά. Μέσα σε αυτά τα φάρμακα όμως υπάρχουν μερικά που είναι πολύ σημαντικά.Έτσι βλέπω ότι με αυτό τον τρόπο o ΟΓΑ δίπλα στα άλλα δεν αφήνει να συνταγογραφούμε μερικά βασικά φάρμακα πρώτης γραμμής όπως το Depon, το Nurofen, το Salospir, το Simeco ή το gel Voltaren. Το ποια φάρμακα θεωρούνται βασικά καθορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2).

Η επιλογή αυτή του ΟΓΑ μπορεί να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ο ΟΓΑ λέει ότι θέλει να πετύχει. Αντί δηλαδή να μειωθούν τα φαρμακευτικά έξοδα του ΟΓΑ μπορεί να αυξηθούν κατακόρυφα.

Γιατί έτσι μάλλον θα δοθεί ώθηση στην συνταγογράφηση άλλων φαρμάκων που είναι ανταγωνιστές των προαναφερθέντων, κοστίζουν "λίγο" παραπάνω, και τυγχάνει να είναι στην λίστα των συνταγογραφούμενων. Και έτσι αντί να γράφονται δισκία Depon και Nurofen ή η αλοιφή Voltaren να γράφεται Arcoxia ή σταγόνες Pennsaid, αντί για Simeco το Losec ή το Nexium, και αντί για Salospir να γράφεται Plavix με τιμές πολλαπλάσιες (3)…Γιατί φοβάμαι ότι με το 10% συμμετοχής στο κόστος των φαρμάκων που έχουν όσοι παίρνουν το επίδομα ΕΚΑΣ ή με το 0% που έχουν αυτοί με τα νεοπλάσματα, σε πολλούς Ασθενείς θα βγαίνει οικονομικότερο να παίρνουν στο σπίτι τα ακριβά φάρμακα που είναι μέσα στην λίστα των συνταγογραφούμενων από το να παίρνουν χωρίς συνταγή γιατρού τα φθηνά που είναι όμως εκτός λίστας. Άσε που το άλλο το ακριβό θα τους το έχει γράψει γιατρός και άρα θα έχει πιο πολύ αξία.. Όσο για τις φαρμακευτικές εταιρείες, τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, άλλο που δεν θέλουν....Γιατί άλλο το Salospir που η μηνιαία θεραπεία έχει λιανική τιμή περίπου 1 ευρώ και άλλο το Plavix με μηνιαία τιμή πάνω από 60 ευρώ….(παρόλο που στην πράξη τα δύο αυτά αντιθρομβωτικά φάρμακα δίνονται πολλές φορές το ένα αντί του άλλου).

Βέβαια παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και σε άλλα ταμεία π.χ. στο ΙΚΑ.

Στο ΙΚΑ απαγορεύεται να γράψει ο γιατρός δώδεκα κουτάκια Depon ( παρακεταμόλη )0,5 gr με 20 δισκία στο κάθε κουτί. Και όμως η παρακεταμόλη είναι σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η βάση όλων σχεδόν των αναλγητικών αγωγών (4). Οι δε ασθενείς, χρειάζονται μερικές φορές να πάρουν την μέγιστη επιτρεπτή δόση (5) δηλαδή 1 gr τέσσερις φορές την ημέρα, άρα 4 gr το εικοσιτετράωρο, για εβδομάδες μερικές φορές και μήνες. Για να βγάλει τέτοιος ασθενής θεραπεία μηνός, τα χρειάζεται αυτά τα δώδεκα κουτάκια που η λιανική τους τιμή είναι συνολικά γύρω στα 8 ευρώ. Το ΙΚΑ πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να γράψει ο γιατρός 3 κουτιά του αντιφλεγμονώδους και αναλγητικού Celebrex 100 mg με 20 δισκία μέσα στο κάθε κουτί για να βγεί ο μήνας. Μόνο που το Celebrex όχι μόνο δεν είναι στην λίστα των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αλλά έχει κατηγορηθεί για σοβαρότατες καρδιαγγειακές παρενέργειες. Σημειωτέον δε, ότι τα 3 κουτιά του προαναφερόμενου Celebrex έχουν συνολικά λιανική τιμή 36 ευρώ…

Θέλουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα Υγείας για όλο τον πληθυσμό;

Ας ξεκινήσουμε τότε με το πιο απλό, δηλαδή να μην εμποδίζουμε την συνταγογράφηση των βασικών και φθηνών φαρμάκων.

Αναφορές:

1) Η λίστα με τα φάρμακα που θεωρούνται OTC medicines στην Ελλάδα:
http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,454.msg2676.html#msg2676

2) WHO, essential medicines list:
http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs325/en/index.html

3) Η τιμές των φαρμάκων στην Ελλάδα:
http://www.gge.gr/37/index.asp

4) WHO´s Pain Relief Ladder:
http://www.who.int/cancer/palliative/painladder/en/index.html

5) The recommended dosage of paracetamol in adults:
http://www.pharmweb.net/pwmirror/pwy/paracetamol/pharmwebpicdosage.html