Περί οδήγησης και συμπεριφοράς οδηγού στην Ελλάδα. Από ομιλία του Ιαβέρη.

Από ομιλία του Ιαβέρη στη Ερμούπολη σε ένα άδειο (αδιάφορο) ακροατήριο, την Τρίτη, 21 Απριλίου 2009:

1) Ξέρετε με πόσα χιλιόμετρα έπεσε πάνω στην κολώνα της μπασκέτας ο μπασκετμπολίστας Μπόμπαν Γιάνκοβιτς; Ε;
Με τέσσερα (4) χιλιόμετρα την ώρα. Και έμεινε ανάπηρος, παραπληγικός.
Όταν λοιπόν το παιδί σας στέκεται λυμένο και όρθιο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα και φρενάρετε ή τρακάρετε με περισσότερα από 4 χ.α.ω., ξέρετε τι είναι πιθανό να γίνει; Και πόσο συχνά πάτε με 4 χ.α.ω.; Και πόσο συχνά ο απέναντί σας πάει επίσης με 4 χ.α.ω.;

2) Όταν ένα ΙΧ κινείται με 50 χ.α.ω. και τρακάρει σε σταθερό σημείο (κολώνα) ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσει ο επιβάτης που δε φοράει ζώνη στο ταμπλό; Με δύναμη 3 τόνων. Μπορείτε εσείς να σηκώσετε 3 τόνους; Ο Πύρρος Δήμας σηκώνει κάπου 240 κιλά... Είμαστε λοιπόν τόσο ηλίθιοι; Ναι είμαστε. Αλλά αν ρωτήσεις γύρω σου, όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν να "οδηγάνε". Ρε δεν πάμε στο διάολο, λέω εγώ.

3) Όταν οι πίσω επιβάτες δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (αλήθεια πόσοι από τους πίσω επιβάτες φοράνε ζώνη; ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσουν πάνω στους μπροστινούς; Τα ίδια, με 3 τόνους. Ε, λοιπόν τι νόημα έχει να φοράει ο μπροστινός επιβάτης ζώνη ασφαλείας, άμα δε φοράει ο πίσω;

4) Όταν η μαμά κρατάει το αγγελούδι της στην αγκαλιά, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα, ξέρετε με πόση δύναμη θα το συνθλίψει πάνω στο ταμπλό, αν γίνει ατύχημα με μόλις 50 χ.α.ω.; Ε, τώρα πια ξέρετε. Με 3 τόνους. Θα βάζατε το παιδί σας να το συνθλίψει ένα φορτηγό 3 τόνων; Όχι; Ε, γιατί το κρατάτε στην αγκαλιά; Και μη μου πείτε ότι θα το συγκρατήσετε...

5) Λέει ο Έλληνας που τα ξέρει... όλα: "Άμα δε φοράω κράνος, βλέπω καλύτερα και στο κάτω κάτω μόνο τον εαυτό μου βλάπτω". Αλήθεια; Κλαμένος και μυξωμένος, πέρα από αηδία είσαι και σκέτη τύφλα. Την τύφλα σου δε βλέπεις. Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Αν πηγαίνεις με 80 χ.α.ω και φας τη μέλισσα στη μούρη, δεν είναι πιθανό να προκαλέσεις ατύχημα; Και ποιος θα φταίει τότε; Βλέπεις λοιπόν που το κράνος δεν είναι μόνο "δική σου υπόθεση";

6) Έχετε δει κάποιους πιτσιρικάδες με φτιαγμένα παπιά που έχουν (για μόδα; δεν ξέρω) ημιφορεμένο το κράνος, δηλ. το ακουμπάνε μέχρι το μέτωπο, κάπως σαν την περικεφαλαία του Περικλή; Θα το έχετε δει, δε μπορεί. Το ξέρετε ότι είναι χειρότερο από το να μη φοράνε καθόλου κράνος; Κι αυτό γιατί το ακουμπισμένο σαν περικεφαλαία κράνος σε πιθανή πτώση μπορεί να τραυματίσει τον αυχένα και να είναι αυτό η αιτία που θα αφήσει τον αναβάτη ανάπηρο. Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που φοράει μεν το κράνος του αλλά το έχει λυμένο. Άμα είσαι λοιπόν τόσο ανόητος και έχεις το κράνος για περικεφαλαία ή το έχεις λυμένο, καλύτερα χωρίς κράνος.

7) Ξέρετε ότι πολλοί γονείς προσπαθούν οι ίδιοι (εν αγνοία τους βέβαια) να στείλουν τα παιδιά τους στον τάφο; Δείτε πώς.
Πραγματικό γεγονός σε ελληνικό νησί.
Ο γιος συλλαμβάνεται μέσα στη νύχτα με μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, χωρίς κράνος και χωρίς δίπλωμα από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί παίρνουν μέσα στη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι του νεαρού και ειδοποιούν τους γονείς του. Το επόμενο πρωί πέφτουν από τον πατέρα τηλεφωνιές σε "παράγοντες" του τόπου και η κλήση σβήνεται και το θέμα είναι "λήξαν". Είναι όμως; Σε λίγο καιρό ο νεαρός σκοτώνεται με τη μηχανή χωρίς να φοράει κράνος. Τι έκανε ο πατέρας; Έδωσε το χείριστο παράδειγμα στο γιο του. Με τη στάση του τού είπε: "Δεν είναι κακό να οδηγούμε ενάντια στον ΚΟΚ, αρκεί να είμαστε σε θέση να μην τρώμε πρόστιμο και ποινές". Όταν ο πατέρας επιδεικνύει τη... δύναμή του σβήνοντας την κλήση του γιου που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του "δείχνει" με ποιόν τρόπο πρέπει να πορεύεται στη ζωή. Γλύφοντας, παρακαλώντας και κοροϊδεύοντας τον ίδιο σου τον εαυτό και τους άλλους. Η παιδεία, επέμεινε ο Ιαβέρης, αποκτάται μέσα από το σπίτι. Το παράδειγμα των γονιών είναι το πιο ισχυρό παράδειγμα. Αλλά οι περισσότεροι γονείς είναι οι ίδιοι κάκιστα παραδείγματα.

8 ) Τι είναι για την ελληνική πολιτεία πιο κακό; Το να αποπειραθείς να κλέψεις λεφτά από μία τράπεζα ή το να αποπειραθείς να δολοφονήσεις κάποιον;
Ε, λοιπόν πιο κακό είναι το πρώτο. Δείτε γιατί:
-Άμα σε πιάσουν να κλέβεις μια τράπεζα, θα πας κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια.
-Άμα περάσεις με κόκκινο (άρα στην ουσία άμα αποπειραθείς να σκοτώσεις κάποιον άλλο που περνάει με πράσινο) πληρώνεις πρόστιμο 700 ευρώ. Κι άμα "τα έχεις τα φράγκα" και πληρώσεις μέσα σε 10 μέρες, σου κάνουν ΕΚΠΤΩΣΗ 50% και πληρώνεις 350 ευρώ.
Άμα πας να κλέψεις λοιπόν, πας φυλακή. Άμα πας να σκοτώσεις, πληρώνεις και με έκπτωση.
Μη γελάτε, εμάς αφορούν αυτά.

9) Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μακρά θητεία στην υποκρισία. Τη μέρα που ψηφιζόταν ο νέος ΚΟΚ, ένα κανάλι την είχε στήσει στην είσοδο του γκαράζ της Βουλής. Σχεδόν κανένας βουλευτής δε φορούσε ζώνη....
Και πήγαιναν να ψηφίζουν για να πάει το πρόστιμο για τη ζώνη στα 700 ευρώ!
Με έκπτωση 50%, αν πληρώσεις σε 10 μέρες, βεβαίως....

10) Να πάμε και στην Ελληνική Αστυνομία;
Πόσες φορές έχετε δει αστυνομικό να φοράει ζώνη ασφαλείας στο περιπολικό; Μάλλον ποτέ ή σπάνια.
Δηλ. αυτός που σου δίνει πρόστιμο για μη χρήση ζώνης είναι ο ίδιος παράνομος. Τι να λέμε τώρα;

11) Ας δούμε όμως και το θέμα της συνήθειας. Κάθε μέρα σκοτώνονται περίπου 3 άνθρωποι από τροχαίο. Πλήρης απάθεια. Το θεωρούμε σαν κάτι φυσικό.
Όταν όμως σκοτώθηκαν 21 παιδιά στα Τέμπη, όλοι μιλούσαν για "εθνική τραγωδία". Μα αφού σε 7 μέρες θα έχουμε πάλι συμπληρώσει άλλους 21 νεκρούς σε τροχαία! Κάθε εβδομάδα 21 άνθρωποι (νέοι ως επί το πλείστον) σκοτώνονται στους δρόμους. Αλλά είπαμε, το έχουμε ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ. Μόνο άμα είναι μαζεμένοι σε ένα τροχαίο 21 νεκροί ιδρώνει λίγο τ' αυτί μας. Αλλιώς, χεστήκαμε.

12) Αλλά ας το πάμε και παραπέρα. Πόσοι κάηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου το 2007; 80 άνθρωποι. Και πάλι ο κοιμισμένος στον καναπέ του Έλλην, ξύπνησε από το μόνιμο λήθαργό του και μίλησε για "εθνική τραγωδία". Οι 2.500 νεκροί κάθε χρόνο στα τροχαία τι είναι; Έχει διαφορά ένας άνθρωπος που καίγεται από έναν που σκοτώνεται σε τροχαίο; Για πείτε μου;

Και κλείνει την κουβέντα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Ερμούπολης ο Ιαβέρης, ζητώντας να μη χειροκροτήσουμε (γιατί τα χάλια μας δε θέλουν και χειροκρότημα) και ανακοινώνοντάς μας ένα ουσιαστικό και βαρύ σα σίδερο "Καληνύχτα σας".

Διαβάζουμε, διαβάζουμε και τι μένει τελικά;

O Άγγλος συγγραφέας και φιλόσοφος Aldous Huxley είπε προς το τέλος της ζωής του:

Προκαλεί αμηχανία το γεγονός ότι έχεις ασχοληθεί με το ανθρώπινο δίλημμα σε όλη σου τη ζωή, για να αντιληφθείς στο τέλος πως δεν έχεις τίποτε άλλο να προσφέρεις πέρα από μια συμβουλή του τύπου “Προσπάθησε να είσαι λίγο ευγενικότερος”.

Τόσο απλό – και τόσο δύσκολο – γίνεται το πράγμα τελικά: Η καλοσύνη και η ευγένεια είναι τα μεγαλύτερα πράγματα που μπορούμε να προσφέρουμε στον κόσμο γύρω μας και σε μας τους ίδιους.

Και εις ανώτερα....

Σε γραπτό χαιρετισμό που στέλνει φέτος μαζί με κάθε φορολογική δήλωση ο Υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Αντώνης Μπέζας γράφει περήφανα:

….Τεκμαρτή δαπάνη υπολογιζόταν και συνεχίζει να υπολογίζεται μόνο για τα αυτοκίνητα εργοστασιακής αξίας άνω των 50.000 ευρώ, η οποία μειώνεται λόγω παλαιότητας.


Αυτό θα πει οικολογική και περιβαλλοντική πολιτική με κοινωνικές ευαισθησίες….

Ubi dubium ibi libertas.

( Όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία).


Publius Syrus.

Τί δίνουμε στα παιδιά που βήχουν;

Τα παρακάτω τα οποία είναι γραμμένα με πολύ πρακτικό τρόπο, όχι τόσο επιστημονικό, δεν διεκδικούν την απόλυτη αλήθεια αλλά είναι εμπειρίες που μου μετέδωσε ο Παιδίατρος Βαγγέλης Αργυρίου ( www.argiriou.org ) που τον εκτιμώ σαν επιστήμονα, άσχετα από το ότι τυχαίνει να είναι και αδελφός μου. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ως Ιατροί και το κόστος των φαρμάκων που συνταγογραφούμε. Για αυτό παρακάτω γράφω ενδεικτικά δίπλα σε κάθε φάρμακο και την λιανική τιμή του(Λ.Τ.) σε Ευρώ (Ε),δηλαδή τί κοστίζει στο φαρμακείο αν το πάρει κανείς χωρίς συνταγή, στις 19.05.2009.


Οι γονείς παραπονιούνται για τον βήχα αλλά είναι σημαντικό ο Ιατρός να ξεκινήσει την συζήτηση από την μύτη. Είναι σημαντικό να μην είναι η μύτη βουλωμένη για να μην βήχει το παιδί.

Έτσι οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιούν για να ξεπλένουν την μυτούλα του παιδιού μη συνταγογραφούμενα σκευάσματα φυσιολογικού ορού όπως το N.S. Fysiomer (οι διάφορες μορφές κοστίζουν από 8,85 έως και 9,65 Ε), το N.S. Athomer (οι διάφορες τιμές κοστίζουν από 6,75 έως και 7,4 Ε) , το N.S. N-spray (8,7 Ε)από τα οποία μπορούμε να δίνουμε π.χ. 2 ψεκασμούς σε κάθε ρουθούνι x 3 - 4.

Από κει και πέρα για να αποσυμφορηθεί η μύτη μπορούμε να δίνουμε και τις συνταγογράφομενες Nasal Drops Otrivin 1-2 σταγόνες x 2-3 άμφω για 5-7 ημέρες(για παιδιά 1-10 ετών την μορφή 0,05% (Λ.Τ. 1,15 Ε) και για άτομα άνω των 10 ετών τη μορφή 0,1% (Λ.Τ. 1,25 Ε). Λίγη ώρα αφού δώσουμε τις σταγόνες Otrivin μπορούμε να στάζουμε με μια βατονέτα βυθισμένη σε ελαιόλαδο, μία ή δύο σταγονίτσες ελαιόλαδου επιφανειακά στα ρουθουνάκια του παιδιού για να μην ξεραίνεται ο βλεννογόνος της μύτης. Το Otrivin μπορούμε να το χρησιμοποιούμε παράλληλα με τους παραπάνω φυσιολογικούς ορούς.

Επίσης για την ρινική συμφόρηση, και έμμεσα για τον βήχα, βοηθά και το Sol. Oral Xozal 5 mg/ml σε μπουκαλάκι των 200 ml (Λ.Τ. 9,02 Ε). Τότε για παιδιά 2-6 ετών δίνουμε 2,5 ml x 2 φορές την ημέρα, και για παιδιά άνω των 6 ετών 10 ml x 1 φορά την ημέρα.

Αν ο βήχας είναι παραγωγικός προτείνουμε στους γονείς να δίνουν στο παιδί υγρά π.χ. χαμομήλι, και αν το παιδί του αρέσει το μέλι, και λίγο μέλι μέσα στο υγρό. Σε περίπτωση παραγωγικού βήχα καλό είναι οι γονείς να αποφεύγουν το γάλα.

Αποφεύγουμε να δίνουμε σιρόπια για τον βήχα (θεωρείται πλέον ξεπερασμένη μέθοδος κατά του βήχα). Αν οι γονείς πάντως επιμένουν για σιρόπι τότε είναι ίσως προτιμότερο,για παραγωγικό βήχα, να δώσουμε Susp. Trebon 200 mg /5 ml σε μπουκαλάκι των 120 ml (Λ.Τ. 1,84 Ε) το οποίο είναι αν μη τι άλλο και αντίδοτο για την υπερδοσολογία της παρακεταμόλης… Η δοσολογία για το Trebon είναι για παιδιά < 2 ετών 2,5 ml x2, για παιδιά < 7 ετών 5 ml x2 και για παιδιά > 7 ετών 5 ml x3. Υπάρχουν πάντως και αρκετοί Παιδίατροι που δίνουν στον παραγωγικό βήχα, Bisolvon. Το Sir. Bisolvon είναι 8 mg/5 ml με κουτί των 100 ml (Λ.Τ. 2,80 Ε) ή των 250 ml (Λ.Τ. 6,46). Η δοσολογία του Bisolvon για παιδιά <1 έτους είναι 2 mg (=1,25 ml) x2, για παιδιά 1 – 5 ετών 4 mg (=2,5 ml) x2 και για παιδιά 6 - 10 ετών 4 mg (=2,5 ml) x4

Αν υπάρχει υποψία μεταλοιμώδους άσθματος π.χ. βήχας μετά από λοίμωξη ο οποίος έρχεται κυρίως το βράδυ, τότε μπορούμε να δώσουμε Sir. Aerolin 2 mg /5 ml σε μπουκαλάκι των 150 ml (Λ.Τ. 1,37 Ε) και η δοσολογία είναι 0,1 mg (=0,25 ml) / kg βάρους σώματος x 3 – 4.

Επίσης για μεταλοιμώδες άσθμα μπορούμε να προσθέσουμε στο Aerolin, ή να χρησιμοποιήσουμε ακόμη και μόνο του, το Singulair. Τότε για τα μικρά παιδιά που δεν μπορούν να μασήσουν δίνουμε Sach. Singulair 4 mg x 20 (Λ.Τ. 35,68 Ε)(μέσα σε φρουτόκρεμα ή οποιοδήποτε άλλο φαγητό αλλά όμως όχι μέσα σε νερό ή άλλο υγρό. Για τα παιδάκια από 2,5 έως και 5 ετών που μπορούν να μασήσουν μπορούμε να τα δώσουμε T. Chew Singulair 4 mg x 14 (Λ.Τ. 25,16 Ε), 1 το βράδυ και για τα παιδάκια από 6 έως και 14 ετών T. Chew Singulair 5 mg x 14 (Λ.Τ. 25,04 Ε) ή x 10 (Λ.Τ.18,88 E) , 1 το βράδυ. Η διάρκεια της θεραπείας με το Singulair είναι ακόμη υπό συζήτηση μεταξύ των ειδικών. Φυσικά για σοβαρά και επίμονα άσθματα μπορεί να απαιτηθεί θεραπεία με Singulair σε χρόνια βάση. Σε ήπια μεταλοιμώδη άσθματα όμως, ίσως το καλύτερο να ήταν μια θεραπεία 28 ημερών. Μερικές φορές όμως αρκεί με μια θεραπεία των 14 ημερών. Μάλιστα καλό θα ήταν να σημειώνουν οι γονείς σε ένα χαρτί, πότε σταμάτησαν την θεραπεία με το Singulair. Σε περίπτωση που ο βήχας επανέλθει έχει ενδιαφέρον να γνωρίζουμε το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της λήξης της θεραπείας με το Singulair και της επανέναρξης του βήχα.

Όταν υποψιαζόμαστε βέβαια βακτηριακή λοίμωξη πρέπει να δίνουμε και αντιβιοτικό. Πρέπει πάντως να μην δίνουμε αντιβίωση άκριτα σε όλα τα κρυωμένα παιδιά με πυρετό, από συνήθεια και μόνο, παρά μόνο αφού ζυγιάσουμε προσεκτικά την περίπτωση. Πάντως αν δώσουμε αντιβιοτικό τότε καλό είναι να προσθέσουμε και κάποιο προβιοτικό για να ελαττώσουμε τον κίνδυνο γαστρεντερικών διαταραχών λόγω της αντιβίωσης.

Αντίο χαμπίμπι, και πάλι μόνος.

Καθημερινή, 12/04/2009.
Του Νίκου Γ. Ξυδάκη.

Τρεις πρόσφατες ταινίες, τρία δράματα, μας υπενθυμίζουν πόσο δραστικός και καίριος μπορεί να είναι ο αμερικανικός κινηματογράφος, πόσο καλά αφουγκράζονται το παρόν και τους κοινωνικούς κραδασμούς οι Αμερικανοί κινηματογραφιστές, και πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά μπορούν να μετουσιώσουν ένα κοινωνικό φαινόμενο σε αφήγημα, σε δράμα, σε έργο τέχνης. Οι τρεις ταινίες είναι το “Παγωμένο ποτάμι”, to “Gran Torino” και το “The Visitor”. Ολες οι ταινίες είναι παραγωγές μικρομεσαίου κόστους και ολιγοπρόσωπες, και όλες καλογυρισμένες, με ερμηνείες υψηλού επιπέδου, με σχετικά άγνωστους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, εκτός του Κλιντ Ιστγουντ (Gran Torino).

Σε όλες τις ταινίες θέμα είναι η μετανάστευση, ο ξένος, ο φτωχός, ο σε αποκλεισμό ή κατατρεγμό, και η σχέση του ξένου με τον γηγενή, που τραβάει κι αυτός παρόμοια βάσανα, άλλης κλίμακας, αλλά ίδιου πυρήνα: φτώχεια, μοναξιά, φθορά, δυσκολίες προσαρμογής στο καινοφανές περιβάλλον.

Το θέμα των ταινιών είναι ο καιρός μας, η ανθρώπινη συνθήκη στον 21ο αιώνα: οι ανισότητες, οι μετακινήσεις, οι αποκλεισμοί, ο αμήχανος άνθρωπος ενώπιον του απειλητικά αναδυόμενου νέου, οι άνθρωποι σε μεταιχμιακή κατάσταση, η μοναξιά, η δύσκολη διατήρηση της αξιοπρέπειας, η σκληρή δοκιμασία των παλαιών ηθικών αρχών.

Στο Παγωμένο Ποτάμι μια γυναίκα της εργατικής τάξης παλεύει να κρατήσει ενωμένη και σώα την οικογένειά της, δυο ανήλικα αγόρια, στα παγωμένα αμερικανοκαναδικά σύνορα, με -28 βαθμούς σ’ ένα φτενό λυόμενο που μπάζει, με μερική απασχόληση, με σύζυγο τζογαδόρο που έχει αποδράσει. Σε τρεις σκηνές, περιγράφεται όλο το δράμα των πληβείων της πλουσιότερης χώρας. Για να τα βγάλει πέρα, συνεργάζεται με μια μοναχική Ινδιάνα: περνούν στις ΗΠΑ λαθρομετανάστες, διασχίζοντας το παγωμένο ποτάμι, το σύνορο. Γιατί έρχονται εδώ οι Κινέζοι και οι Πακιστανοί, αναρωτιέται η γυναίκα, ποιον παράδεισο περιμένουν να δουν; Δεν υπάρχει παράδεισος. Για την λευκή Αμερικανίδα, όλα είναι κόλαση, όλα κρέμονται σε μια κλωστή, η απόλυτη φτώχεια, η ζωή των παιδιών της, προ πάντων η αξιοπρέπειά της και η πίστη στη ζωή. Μια αποκαλυπτική εμπειρία, μια παρ’ ολίγον τραγωδία, ενώνει τις δυο γυναίκες, λευκή και ινδιάνα, δυο μητέρες που κινδυνεύουν να χάσουν τα παιδιά τους, δυο not good enough μάνες που βυθίζονται στην ενοχή και την αναξιότητα. Με μια θυσία, κερδίζουν τα παιδιά τους και την υστάτη νησίδα, την ανθρωπινότητα, τη ζωή με αξιοπρέπεια.

Στο Παγωμένο Ποτάμι, οι μετανάστες είναι στο φόντο, ανθρώπινα φορτία που στιβάζονται στο πορτ-μπαγκάζ· κι από εκεί όμως δρουν καταλυτικά πάνω στους ήρωες. Στο Gran Torino και στο Visitor, οι μετανάστες είναι στο προσκήνιο, πρωταγωνιστές. Με άλλο, ομιλητικό τρόπο, δρουν κι αυτοί καταλυτικά στις ζωές των γηγενών που έρχονται σε επαφή μαζί τους. Ο μοναχικός γερόλυκος Ιστγουντ, απομεινάρι της πατρίδας του Ψυχρού Πολέμου και της Βιομηχανικής Εποχής, ξεκουκκίζει τις τελευταίες μέρες του σε μια γειτονιά που έχει ξεπέσει σε γκέτο συμμοριών. Οι τελευταίες μέρες του, σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει, θα φωτιστούν από δυο Κινεζάκια γειτονόπουλα, μια ακατανόητη νιότη, μια νέα Αμερική· και θα τον οδηγήσουν σε μια επική έξοδο από τον παλιό κόσμο, συμβολικά και σωματικά· σε μια θυσία υπέρ των νέων φίλων, της οιονεί οικογένειας.

Στο Visitor, ο γηγενής είναι ένας μονόχνωτος WASP, καθηγητής στο Γιέιλ, ένας άνθρωπος ηττημένος και στείρος, πικράντερος, μονάχος, που παρακολουθεί τη ζωή του να τελειώνει χωρίς νόημα. Η απρόοπτη εισβολή δυο νεαρών λαθρομεταναστών στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμά του, ανατρέπει τη θλιβερή κανονικότητά του και τον αφήνει έκθετο στα κύματα της ζωής, στα αισθήματα, στη μουσική, στη φιλοξενία, ακόμη και στον έρωτα για την ώριμη χήρα από τη Συρία. Δίνει φιλοξενία, προσφέρει· και του δίδεται: φιλία, αγάπη. Ο νεαρός τον μαθαίνει μουσική, να ακούει με το σώμα τη μουσική, να την ακολουθεί χωρίς να σκέφτεται. Ο WASP ανταποδίδει, αποκολλάται από την ερημιά του εγωτισμού του, γίνεται αρωγός και ικέτης· επισκέπτης φυλακών, επισκέπτης της άλλης πραγματικότητας, των γκρίζων ανθρώπων sans papiers. Αλλάζει. Η μητέρα του νεαρού, βγαλμένη από θάνατο και στέρηση, του δίνει τα δώρα της αξιοπρέπειας και της αγάπης, αποκαλεί αυτόν τον στερεμένο, ”χαμπίμπι”, αγαπημένο. Τα κύματα της ζωής τούς παίρνουν και τους πετούν σαν καρυδότσουφλα, ο καθένας μονάχος και πάλι, οι κόσμοι χωριστά, κι ο καθένας να κουβαλάει μια ουλή, ένα άγγιγμα, μια αστραπή ονείρου.

Εργα συγκινητικά και αληθινά. Εργα για τον καιρό μας, και τον καιρό που έρχεται. Σκέφτηκα: Τι έργα αναλόγως δραματικά κι αληθινά φτιάχνουν οι Ελληνες κινηματογραφιστές; Πώς αφηγούνται τον δύσκολο καιρό μας;


Σκέφτομαι.http://vlemma.wordpress.com/2009/04/12/habibi

Το κάπνισμα και η ιδιωτική μας οικονομία.

Πήγα σήμερα στο περίπτερο της γειτονιάς μου, κοντά στην πιάτσα των ταξί στην Νομαρχία Καβάλας, και ρώτησα πόσο κάνει ένα πακέτο τσιγάρα. Η κοπέλα που ήταν στο περίπτερο μου είπε ότι, κατά μέσο όρο, το πακέτο με τα 20 τσιγάρα κοστίζει 3 ευρώ.

Δηλαδή ένας καπνιστής που καπνίζει ένα πακέτο την ημέρα θα ξοδέψει:

τον μήνα 90 ευρώ,

τον χρόνο 1080 ευρώ,

στα 30 χρόνια 32.400 ευρώ

και στα 50 χρόνια 54.000(αν προλάβει να καπνίσει τόσο).

Και μιλάμε πάντα για ένα άτομο, και μόνο για ένα πακέτο την ημέρα.

Υπάρχουν πολλοί που καπνίζουν περισσότερο ενώ σε πολλές οικογένειες καπνίζουν συχνά π.χ. τέσσερα άτομα. Όποτε μέσα σε 30 χρόνια, μια τετραμελής οικογένεια όπου καπνίζουν και οι 4 από ένα πακέτο την ημέρα, έχει ξοδέψει 129.600 ευρώ για τσιγάρα. …

Αυτά.