Βλέπω συχνά - πυκνά ανθρώπους που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το Νοσοκομείο, και ιδιαίτερα το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ( Τ.Ε.Π.) ως Γενικό - Οικογενειακό Ιατρό.
Πόνεσε το χέρι μου; Τρέχω στα Επείγοντα (τζάμπα είναι). Πόνεσε το κεφάλι μου; Τρέχω στα Επείγοντα (τζάμπα είναι). Έχω πυρετό; Τρέχω στα Επείγοντα (τζάμπα είναι). Έτσουξα στο κατούρημα; Τρέχω στα Επείγοντα (τζάμπα είναι). Νιώθω άσχημα Ψυχολογικά; Τρέχω στα Επείγοντα (τζάμπα είναι).
Η πλάκα είναι ότι αυτή την τακτική την χρησιμοποιούν όχι μόνο άποροι συμπολίτες μας, αλλά και ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό ευκατάστατων συμπολιτών μας, που θεωρούν τους εαυτούς τους οικονομικά «ψαγμένους» και νομίζουν ότι έτσι θα κάνουν οικονομία, λόγω του ότι η επίσκεψη στα ΤΕΠ είναι δωρεάν.
Μόνο που κάνουν λάθος:
Τα Νοσοκομεία και ειδικότερα τα Τ.Ε.Π. , ναι μεν είναι πολύτιμα αλλά δεν είναι για να τα επισκέπτεται κανείς για πράγματα που μπορούν να λυθούν και εκτός Νοσοκομείου.
Στα Τ.Ε.Π. είναι φύσει αδύνατον να υπάρξει μια συνέχεια στην σχέση μεταξύ Ιατρού - Ασθενούς. Και όμως αυτή η συνέχεια μπορεί να σώσει ζωές. Είναι πολύ πιο εύκολο για τον Ιατρό να κάνει σωστή διάγνωση, εάν γνωρίζει καλά τον ασθενή του. Επίσης στα Τ.Ε.Π. είναι αδύνατον να γίνει follow up του ασθενούς από τον Ιατρό. Αυτό το follow up ( δηλαδή η παρακολούθηση, έστω και τηλεφωνική, του Ασθενούς από τον Ιατρό μετά από λίγες ημέρες, εβδομάδες ή και μήνες ), είναι πολύτιμο πράγμα και για τον Ιατρό, όχι μόνο για τον ασθενή. Όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα αυτή τότε ο Ιατρός για να είναι καλυμμένος παραγγέλνει πιο πολλές και πιο ακριβές εξετάσεις και δίνει πιο πολλά και πιο βαριά φάρμακα, μη έχοντας γνώση και για τις παρενέργειες που πιθανώς να βρήκαν τον ασθενή (μια και δεν τον ξαναβλέπει). Αυτό, εκτός από επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς (που είναι και το σημαντικότερο τελικά), έχει και οικονομικές επιπτώσεις για τον ασθενή. Έτσι το δωρεάν βγαίνει συχνά πολύ ακριβό... Όταν επίσης κάτι δεν πάει καλά με την θεραπεία που δόθηκε, τότε ο Ασθενής δεν μπορεί να αποταθεί στον ίδιο Ιατρό (που, έτσι κ' αλλιώς, ο ασθενής δεν γνωρίζει συνήθως ούτε καν το όνομά του). Έτσι πρέπει να επισκεφτεί ξανά τα Επείγοντα, να περιμένει, συχνά με τις ώρες, διακινδυνεύοντας να κολλήσει και καμιά λοίμωξη, και να ξαναπεί όλη την ιστορία του από την αρχή σε έναν άλλο άγνωστο Ιατρό.
Ταυτόχρονα με την τακτική αυτή μπλοκάρουμε τα Τ.Ε.Π. για αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη και που πραγματικά μπορεί να σωθεί η ζωή τους σε αυτά. Π.χ. ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Θα με ρωτήσει κανείς: Και πως θα ξέρουμε πότε χρειάζεται πραγματικά να απευθυνθούμε στο Νοσοκομείο; Η απάντηση είναι: Ρωτήστε (έστω και τηλεφωνικά) τον Οικογενειακό σας Ιατρό. Όταν πραγματικά θα χρειαστεί να πάτε στο Νοσοκομείο αυτός θα σας το πει να είστε σίγουροι. Αφενός έχει Ιατρικές γνώσεις, αφετέρου δεν τον συμφέρει να βγάλει άσχημο όνομα. Υπάρχουν πολλοί κρατικοί Οικογενειακοί Ιατροί (στα Κέντρα Υγείας ή στα Περιφερειακά Ιατρεία των χωριών αλλά και στις ΤΟΜΥ ή τα πρώην ΙΚΑ των πόλεων) που είναι δωρεάν. Υπάρχουν επίσης και ιδιώτες οικογενειακοί Ιατροί που είναι συμβεβλημένοι με τον ΕΟΠΥΥ και η επίσκεψη σε αυτούς είναι επίσης δωρεάν. Ακόμη όμως και αν επιλέξετε έναν αμιγώς ιδιώτη Οικογενειακό Ιατρό (όπου θα διαπιστώσετε ότι είναι πιο εύκολα προσβάσιμος από τους Κρατικούς ή τους συμβεβλημένους με τον ΕΟΠΥΥ) το οικονομικό κόστος, για τους πιο πολλούς συμπολίτες μας τουλάχιστον, δεν είναι τραγικό.
Πολύς ο λόγος (και οι Ιατρικές μελέτες) τα τελευταία χρόνια που, και καλά, δείχνουν τις ευεργετικές επιπτώσεις του καφέ στην Υγεία.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτή η ιστορία με τα ευεργετικά οφέλη
του καφέ θα ξεφουσκώσει με τα χρόνια όπως αυτή με τα ευεργετικά οφέλη του
αλκοόλ. (αυτοί που αντέχουν να πίνουν καφέ ή αλκοόλ είναι απλώς πιο γερά σκαριά
εξ αρχής, αλλά αρκετοί από αυτούς είναι και άνθρωποι της παρέας που από μόνο του
έχει ευεργετική δράση, αυτό υποψιάζομαι εγώ).
Τα αποτελέσματα τέτοιων ερευνών, εννοείται ότι τα βλέπουν με
πολύ καλό μάτι οι εταιρείες καφέ ή αλκοόλ, αν δεν τα επιδοτούν κιόλας (σε ορισμένες περιπτώσεις).
Τα 25 χρόνια μου ως κλινικός Ιατρός ΔΕΝ έχω δει σε
ασθενείς οφέλη από τους καφέδες, αντίθετα έχω δει πολλούς να έχουν αϋπνίες, ευερεθιστότητα, και
αρκετές ταχυκαρδίες ακόμη και καρδιακές αρρυθμίες. Δεν συζητάμε για τις γαστρίτιδες και τις
γαστροοισοφαγικές παλινδρομήσεις καθώς και για τα κιλά που παίρνουν όσοι δεν
φροντίζουν να πίνουν τον καφέ τους σκέτο.
Η επιπτώσεις επίσης στα προσωπικά οικονομικά μας είναι σοβαρές. Αν σε μία οικογένεια με 4 μέλη αγοράζει ο καθένας από απέξω 1 καφέ για
1,3 ευρώ/καφέ τότε στον χρόνο πάνω αυτή η οικογένεια θέλει 1.898 € μόνο για
καφέδες…. Αφήστε στην άκρη το οικολογικό κόστος αν αγοράζεις τον καφέ σε πλαστικές συσκευασίες μιας χρήσης.
Η εξάρτηση βέβαια είναι μεγάλη. Έχω δει αρκετούς που προτιμούν χίλιες φορές να παίρνουν για πάντα πραζόλες (φάρμακα για το στομάχι) ή Eliquis (αντιπηκτικό φάρμακο που το δίνουμε σε καρδιακές αρρυθμίες γιατί τότε είναι αυξημένος ο κίνδυνος για Εγκεφαλικό), ακόμη και να κάνουν ablation στην καρδιά τους, παρά να δοκιμάσουν να κόψουν τον καφέ έστω και για λίγες εβδομάδες. ( « Ένας καφές μας έμεινε κτλ... » ).
Η στηθάγχη είναι παροξυσμός πόνου που εντοπίζεται, συνήθως, στην προκάρδια περιοχή και στο αριστερό χέρι, και αποτελεί την κυριότερη κλινική εκδήλωση της στεφανιαίας νόσου.
Στεφανιαία Νόσος είναι όταν είναι μερικώς βουλωμένες κάποιες αρτηρίες που αρδεύουν την καρδιά με οξυγονωμένο αίμα. Οι Αρτηρίες αυτές λέγονται Στεφανιαίες Αρτηρίες γιατί διατρέχουν τον καρδιακό μυ σαν να σχηματίζουν ένα στεφάνι. Όταν κάποια ή κάποιες από αυτές τις Αρτηρίες βουλώσει εντελώς τότε μιλούμε πλέον για Έμφραγμα του Μυοκαρδίου. Δηλαδή η Στηθάγχη είναι κατά κάποιο τρόπο ένας προάγγελος του Εμφράγματος του Μυοκαρδίου, αν και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν έμφραγμα χωρίς να έχουν περάσει συμπτώματα Στηθάγχης.
Τα παρακάτω είναι μετάφραση από τα Σουηδικά, ενός φυλλαδίου με οδηγίες για ασθενείς με Έξω Επικονδυλίτιδα που εξέδωσε η Νομαρχία Skåne της Σουηδίας το 2008. Το επιμελήθηκε η Εργασιοθεραπεύτρια Stina Brodén, από το Νοσοκομείο της Kristianstad σε συνεργασία και με άλλους Εργασιοθεραπευτές, αλλά και εκπροσώπους από την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας αλλά και τα Νοσοκομεία της Νομαρχίας της Skåne. Την μετάφραση από τα Σουηδικά στα Ελληνικά την έκανε ο Γενικός - Οικογενειακός Ιατρός, Αργύρης Αργυρίου https://gr.linkedin.com/in/argiriosargiriou
Συμπτώματα και αίτια της Έξω Επικονδυλίτιδας:
Η έξω επικονδυλίτιδα είναι μία φλεγμονή εκεί που προσφύονται οι μύες στην έξω μεριά του βραχίονα ακριβώς πάνω ή κάτω από τον αγκώνα. Ονομάζεται και Αγκώνας του Τένις ( Tennis Elbow) γιατί προσβάλλει αρκετά συχνά τους τενίστες.
Οι μύες που προσβάλλονται από αυτή την φλεγμονή είναι υπεύθυνοι για την έκταση των δακτύλων και του καρπού. Οι ενοχλήσεις αυτές μπορούν να εμφανιστούν απότομα ή σταδιακά με αυξανόμενο πόνο.
Η φλεγμονή προκαλείται συνήθως από υπερκόπωση των μυών τοπικά, λόγω επαναλαμβανόμενων και μονότονων κινήσεων π.χ. στο βάψιμο, την ξυλουργική ή την δουλειά στον υπολογιστή. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί επίσης να προέλθει λόγω κάποιου χτυπήματος τοπικά. Μερικές φορές πάλι δεν μπορεί κανείς να βρει κάποιο ξεκάθαρο αίτιο.
Τα συμπτώματα είναι πόνος στην έξω και πάνω μεριά του αγκώνα. ( δείτε στην παραπάνω φωτογραφία την περιοχή που είναι κόκκινη ). Ο πόνος αντανακλά από την περιοχή του αγκώνα μέχρι τον καρπό αλλά μερικές φορές και προς τα πάνω (δηλαδή προς τον βραχίονα, δηλαδή το μπράτσο). Εκτός από πόνο μπορεί κανείς να νιώσει το χέρι του πιασμένο και αδύναμο.
Μερικές φορές νιώθει κανείς δυσκαμψία και δυσκολία στο να ισιώσει τον αγκώνά του το πρωί καθώς και τοπικό πρήξιμο αλλά και τοπική ερυθρότητα.
Πρόγνωση:
Οι ενοχλήσεις αυτές μπορεί να κάνουν πολύ καιρό να περάσουν. Υπάρχει επίσης κίνδυνος οι ενοχλήσεις να εξαφανισθούν μεν παροδικά αλλά να επανέλθουν.
Θεραπεία:
Αν ξέρεις ότι έχεις κουράσει πολύ τον αγκώνα σου, προσπάθησε να αποφύγεις την εργασία που προκάλεσε την υπερκόπωση. (προσπάθησε να αναλύσεις τι δουλειές κάνεις στο σπίτι και στην εργασία σου και να μαντέψεις ποια από όλες αυτές τις δουλειές κούρασε πιο πολύ τον αγκώνα σου). Είναι παρόλα αυτά σημαντικό να χρησιμοποιείς το χέρι σου με όσο πιο φυσικό τρόπο γίνεται.
Σε οξείες καταστάσεις μπορείς να απαλύνεις τις ενοχλήσεις με πάγο. Βάλε μια παγοκύστη πάνω στο σημείο που πονάει. Είναι σημαντικό να μην έρθει σε άμεση επαφή η παγοκύστη με το δέρμα (μπορείς π.χ. να την παγοκύστη μέσα σε μια μαξιλαροθήκη πριν την ακουμπήσεις τοπικά στο δέρμα σου για κάποια λεπτά της ώρας).
Μερικές φορές μπορεί να βοηθήσει στον πόνο και μασάζ που μπορείς να κάνεις τοπικά.
Μερικές φορές μπορεί ακόμη να βοηθήσουν:
Ένας νάρθηκας ή επίδεση τοπικά (προσοχή ο νάρθηκας ή η επίδεση δεν πρέπει να είναι δένονται τόσο σφιχτά που να προκαλούν επιπλέον πόνο, πρήξιμο ή απώλεια της αισθητικότητας ).
Εργονομικές συμβουλές.
Stretching.
Ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών.
Αν παρόλα αυτά οι ενοχλήσεις δεν περάσουν πρέπει να επισκεφτείς Ιατρό. Μερικές φορές ο Ιατρός μπορεί να χορηγήσει αντιφλεγμονώδη φάρμακα ή να δώσει αναρρωτική άδεια. Μερικές φορές μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει βελονισμό ή να κάνει τοπική ένεση κορτιζόνης. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Αναλυτικότερα, όσων αφορά κάποιες από τις προαναφερόμενες θεραπευτικές προσεγγίσεις:
Παράδειγμα νάρθηκα για τον αγκώνα το τένις:
Εργονομικές συμβουλές:
Μην υποτιμάς το θέμα του πόνου. Να ξεκουράζεις τον αγκώνα σου και να χρησιμοποιείς τοπικό νάρθηκα ή τοπική επίδεση.
Όταν πρέπει να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου προσπάθησε να μοιράζεις τις δουλειές και στα δύο χέρια.
Όταν πας να σηκώσεις κάτι, πρέπει να σηκώνεις με τα χέρια κοντά στο σώμα σου και ΟΧΙ με τεντωμένους τους αγκώνες.
Προσπάθησε να δουλεύεις με τις αρθρώσεις των καρπών σου, ίσιες.
Όταν πιάνεις κάτι να το πιάνεις και με τα πέντε δάκτυλά σου, ώστε να μοιράζετε το βάρος σε όλες τις αρθρώσεις των χεριών.
Απόφυγε μονότονες και επανειλημμένες κινήσεις με τους καρπούς.
Προσπάθησε να βρεις μεγεθυμένες και μαλακές λαβές σε εργαλεία που χρησιμοποιείς σε καθημερινή βάση. (μερικά καταστήματα ορθοπεδικών ειδών πουλάνε τέτοιες λαβές).
Χρησιμοποίησε εργαλεία που έχουν ελαστικές λαβές.
Πρόγραμμα ασκήσεων τεντωμάτων ( stretching ) στο σπίτι σύμφωνα με το μοντέλο του Πανεπιστημίου Linköping Σουηδίας, κατά της Έξω Επικονδυλίτιδας:
Κάνε μια προθέρμανση με μεγάλες κινήσεις στους βραχίονες και στα χέρια. Κάνε ένα ελαφρύ μασάζ στην περιοχή που σε πονά για να αυξήσεις τοπικά την κυκλοφορία στους μύες (στις δύο παραπάνω φωτογραφίες ο αγκώνας που πονά είναι ο δεξιός αγκώνας της γυναίκας).
Σφίξε τους μύες που κάνουν έκταση του καρπού αργά αργά με σφιγμένη γροθιά και πίεσε την ραχιαία πλευρά (δηλαδή όχι την παλάμη αλλά την αντίθετη πλευρά) της άκρας χείρας στην περιοχή του δείκτη δάκτυλου προς τον αγκώνα του άλλου χεριού όπως δείχνει η παραπάνω εικόνα. Κρατήσου έτσι για 10 δευτερόλεπτα. Μην ξεχνάς να έχεις τους βραχίονές σου, κοντά στο σώμα σου. Προσοχή: Μην ανασηκώνεις τους ώμους σου.
Χαλάρωσε. Άφησε τους βραχίονες να κρέμονται χαλαροί και "τίναξε" λίγο τους μύες σου.
Τέντωσε τον αγκώνα σου - γύρισε το χέρι προς τα μέσα και λύγισε τον καρπό. Τράβηξε το χέρι προσεκτικά προς τα πάνω έτσι ώστε να νιώσεις ότι "τραβάει" στους μύες της έξω (ραχιαίας) μεριάς του αντιβραχίονα που έχει το πρόβλημα (αντιβραχίονας είναι η περιοχή μεταξύ του αγκώνα και του καρπού). Κρατήσου έτσι για 15 δευτερόλεπτα.
Χαλάρωσε. Άφησε τους βραχίονες (μπράτσα) να κρέμονται χαλαροί και "τίναξε" λίγο τους μύες σου.
Επανέλαβε τις παραπάνω ασκήσεις 5 φορές καθημερινώς.
Ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης ( έκκεντρες ασκήσεις ) για τον αγκώνα του Τέννις σύμφωνα με το Σουηδικό μοντέλο του Linkoping:
Κάνε ζέσταμα και τεντώματα ( stretching ) ως άνω.
Έκκεντρη άσκηση:
Κάθησε άνετα με τον αντιβραχίονα που έχει το πρόβλημα πάνω στο τραπέζι, την παλάμη προς τα κάτω και τον καρπό ελεύθερο έξω από την άκρη του τραπεζιού - ενώ ο αγκώνας είναι σε ορθή γωνία.
Σήκωσε προς τα πάνω τον καρπό χωρίς αντίσταση.
Βάλε το βαράκι στο χέρι σου και χαμήλωσε το χέρι αργά για 10 δευτερόλεπτα.
Άφησε το βαράκι και σήκωσε τον καρπό πάλι.
Επανέλαβε την κίνηση αυτή 15 φορές. Αυτή την άσκηση (με τις δεκαπέντε επαναλήψεις) την κάνεις μία φορά την ημέρα.
Τελείωσε με τεντώματα ( stretching ) όπως περιγράψαμε στις πρώτες 2 ασκήσεις.
Κάνε αυτές τις ασκήσεις μία φορά την ημέρα για 12 εβδομάδες! Είναι σημαντικό να μην διακόψεις την προπόνηση αυτή.
Αύξησε το βάρος με 10% ανά εβδομάδα εκτός και αν σου έχει δώσει ο Φυσικοθεραπευτής ή ο Ιατρός σου άλλες οδηγίες. Οι γυναίκες ξεκινούν με 1/2 (= μισό ) κιλό ενώ οι άντρες με 1 (ένα ) κιλό. Παραδείγματα υλικών που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για βάρος: μια σακούλα με άμμο, πλαστικό μπουκαλάκι νερού, βαράκι γυμναστικής, μικρό πλαστικό κουβά με νερό ή άμμο.
Η προπόνηση αυτή μπορεί να προκαλέσει πόνο στους μύες κατά την διάρκεια των ασκήσεων. Μπορεί επίσης να αισθανθεί κανείς μια παροδική επιδείνωση. Είναι σημαντικό να σημειώσει κανείς που ακριβώς πονά, γιατί τον πόνο πρέπει να τον νιώθεις μέσα στον μυ, όχι μέσα στην άρθρωση του αγκώνα.
Χρησιμοποίησε νάρθηκα του καρπού με χρατς / - επίδεσμο κατά την διάρκεια της νύχτας. Αν χρειαστεί μπορεί τον νάρθηκα αυτόν ή τον επίδεσμο να τον φοράς και όταν δουλεύεις ή κάνεις κάποιες επίπονες δραστηριότητες.
Μετά από τις 12 εβδομάδες προπόνησης, συνέχισε με άλλες 12 εβδομάδες σκέτα τεντώματα (stretching) ως άνω.
Δείτε και ένα σχετικό βιντεάκι 3 λεπτών από το youtube με τον τίτλο Three Tennis Elbow Exercises εδώ ( Μια διευκρίνηση επειδή το βιντεάκι είναι Βρετανικό. 1 pound = 1 libre (lbs). 2-3 pounds = 2-3 libres: 0,9 - 1,3 κιλά ):
Μίλησα χθες με ένα έμπειρο συνάδελφο μου, Σουηδό, Γενικό Ιατρό του οποίου η σύζυγος πέθανε πρόσφατα από Alzheimer.
Όπως είναι φυσικό έψαξε πολύ το θέμα του Alzheimer, τα τελευταία χρόνια.
Όσον αφορά τα διάφορα φάρμακα που κυκλοφορούν για το Alzheimer, μου είπε ότι σύμφωνα με τις στατιστικές πρέπει να τα δώσει κανείς σε επτά ασθενείς για να δει όφελος ο ένας...
ενώ τα ίδια φάρμακα προκαλούν παρενέργειες στον έναν στους πέντε...
Αυτό αντίθετα που φαίνεται, στις μελέτες, να βοηθά όλους τους ασθενείς ανεξαιρέτως είναι η φιλική και ζεστή προσέγγιση από την πλευρά του φροντιστή (χρειάζεται θα μου πεις στατιστικές μελέτες για να το καταλάβει κανείς αυτό ; ).
Μικρότερη
πρόωρη θνησιμότητα έχουν οι άνθρωποι
που βλέπουν τον ίδιο γιατρό για χρόνια,
σύμφωνα με βρετανική επιστημονική
μελέτη, την πρώτη του είδους της.
Οι
ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή
Φίλιπ Έβανς της Ιατρικής Σχολής του
Πανεπιστημίου του Έξετερ, που έκαναν
τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό
ιατρικό περιοδικό “BMJ Open”, ανέλυσαν
και συνέκριναν τα ευρήματα 22 ερευνών
από εννέα χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Ν.Κορέα,
Ισραήλ κ.α.).
Η
μετα-ανάλυση έδειξε ότι οι 18 έρευνες
(το 82%) έχουν βρει πως η επαναλαμβανόμενη
επαφή με τον ίδιο γιατρό σε βάθος χρόνου
μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για τον
ασθενή. Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό
Πρακτορείο, διαπιστώθηκε ότι όσοι
επιμένουν σε ένα γιατρό, αναπτύσσοντας
μια μακρόχρονη σχέση μαζί του, έχουν
σημαντικά μικρότερο κίνδυνο πρόωρου
θανάτου, σε σχέση με όσους αλλάζουν
συχνά γιατρούς. Αυτό αφορά τόσο τους
παθολόγους και γενικούς γιατρούς, όσο
και τους γιατρούς άλλων ειδικοτήτων,
ακόμη και τους χειρουργούς.
Όπως
είπε ο Έβανς, «η συνέχεια στην ιατρική
παρακολούθηση επιτρέπει σε γιατρό και
ασθενή να γνωρίσει ο ένας τον άλλο
καλύτερα, πράγμα που οδηγεί σε καλύτερη
επικοινωνία, μεγαλύτερη ικανοποίηση
του ασθενούς, μεγαλύτερη προσκόλληση
στις ιατρικές συμβουλές και πολύ
λιγότερες εισαγωγές στο νοσοκομείο».
«Καθώς
η ιατρική τεχνολογία και οι νέες θεραπείες
κυριαρχούν στις ειδήσεις, η ανθρώπινη
διάσταση στην ιατρική πρακτική έχει
παραμεληθεί. Η μελέτη μας δείχνει όμως
ότι μπορεί να σώσει ζωές, γι’ αυτό πρέπει
να θεωρηθεί ζήτημα προτεραιότητας»,
πρόσθεσε.
Άρθρο από το Περιοδικό "Γλυκιά Ζωή" τεύχους 129, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 2018. Συγγραφείς: Μαρία Σταματελάτου, Παθολογική Κλινική και Διαβητολογικό Ιατρείο, Γενικού Νοσοκομείου - Κέντρου Υγείας Σητείας, Αθανασία Κ. Παπαζαφειροπούλου, Ανδρέας Μελιδώνης ( Α' Παθολογική Κλινική και Διαβητολογικό Ιατρείο, Τζάνειου Γενικού Νοσοκομείου Πειραιά).
Η ινσουλίνη αποτελεί ζωτικής σημασίας φάρμακο για τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, όσο και κατά την πρόοδο της νόσου σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Σύμφωνα με διάφορες στατιστικές αναλύσεις, η ινσουλίνη εμπλέκεται τουλάχιστον στο 50% των λαθών που γίνονται κατά την χορήγηση οιαδήποτε φαρμάκου. Το Ινστιτούτο Πρακτικών Για Ασφαλή Χορήγηση Φαρμάκων τοποθετεί την ενδοφλέβια και υποδόρια χορήγηση της ινσουλίνης στην λίστα των "υψηλού κινδύνου φαρμάκων", δεδομένου του σημαντικού κινδύνου που δύναται να προκαλέσει η λάθος χορήγησή της.
Τα λάθη χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες, εκείνα που γίνονται από τον Ιατρό και εκείνα που γίνονται από τον ίδιο τον ασθενή. Καταρχήν ο Γιατρός δύναται να κάνει λάθος κατά την συνταγογράφηση της ινσουλίνης και δη με τις χειρόγραφες οδηγίες χρήσεως από τον ασθενή. Π.χ. 2 U, που το U αντιστοιχεί στις μονάδες (Units) μπορεί να μπερδευτεί με 0 και αντί δύο να κάνει κάποιος 20 μονάδες, ουσιαστικά να δεκαπλασιαστεί η δόση με κίνδυνο επικείμενης υπογλυκαιμίας. Ακόμη και το IU ( International Units ) να ακολουθεί τον αριθμό, που αντιστοιχεί στις Διεθνείς Μονάδες, μπορεί να μπερδευτεί το I με το 1 και να γίνει πολλαπλάσια δόση της ινσουλίνης. Άλλες φορές οι οδηγίες που δίδονται όσον αφορά της μονάδες της ταχείας δράσεως ινσουλίνης π.χ. ως 5/10/10, εννοώντας να γίνονται 5 μονάδες ταχείας δράσεως ινσουλίνης το πρωί, 10 μονάδες το μεσημέρι και 10 το βράδυ, μπορεί να μπερδευτεί η διαχωριστική γραμμή με το 1 και να γίνει λάθος δόση.
Όσον αφορά την ηλεκτρονική συνταγογράφηση είναι δυνατόν, να γραφτεί άλλης δράσεως ινσουλίνη, αντί άλλης π.χ. θεωρώντας ο ασθενής πως κάνει 30 μονάδες από ένα μίγμα ινσουλίνης, να κάνει 30 μονάδες ταχείας δράσεως ινσουλίνης και να επέλθει επικίνδυνη υπογλυκαιμία. Το ίδιο λάθος μπορεί να γίνει σε νοσηλευτικά ιδρύματα, όπου το νοσηλευτικό προσωπικό δεν είναι εξοικειωμένο με τις ινσουλίνες και την δράση που έχει η κάθε μία, με αποτέλεσμα πολλές φορές να έχουν γίνει λάθη κατά την νοσηλεία των ασθενών. Έχει αναφερθεί ακόμη και η χορήγηση ηπαρίνης αντί ινσουλίνης και το αντίστροφο. Λάθη έχουν γίνει και κατά την αναρρόφηση της ινσουλίνης σε σύριγγες φυματίνης, αντί ινσουλίνης με λανθασμένη χορήγηση της δοσολογίας του φαρμάκου. Επιπροσθέτως, η χρήση ενός στυλού ινσουλίνης σε πολλούς ασθενείς ή η αναρρόφηση από ένα προγεμισμένο φιαλίδιο ινσουλίνης και η χρήση του σε διαφορετικούς ασθενείς έχει συσχετιστεί με μεταφορά και μετάδοση λοιμώξεων μεταξύ των ασθενών π.χ. ηπατίτιδα ή HIV, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει ανακοίνωση από τον FDA, όπου συνιστάται η χρήση στυλών ή φιαλιδίων από έναν και μόνο ασθενή.
Περαιτέρω κατά την νοσηλεία ασθενών σε νοσηλευτικές ή χειρουργικές μονάδες, τις περισσότερες φορές είναι σωστό να διακόπτονται τα αντιδιαβητικά δισκία και οι ασθενείς να τίθενται σε χορήγηση ινσουλίνης. Ωστόσο, λάθη γίνονται από τους Ιατρούς ειδικότερα των χειρουργικών ειδικοτήτων, λόγω της μη εξοικείωσης ρυθμίσεως του σακχάρου με την χορήγηση της ινσουλίνης. Κυκλοφορούν κάποιες πεπαλαιωμένες κλίμακες ινσουλίνης, όπου ακολουθείται συνήθως από το Ιατρικό και Νοσηλευτικό προσωπικό, χωρίς να είναι ακριβείς και να δημιουργούνται τεράστια προβλήματα στην ρύθμιση των ασθενών αυτών. Συνήθως παρατηρούνται αυξημένες ανάγκες χορηγήσεως ινσουλίνης από τις συνήθεις και θα πρέπει να τίθενται σε εντατικοποιημένο σχήμα ινσουλίνης για την καλύτερη ρύθμιση αυτών και προς αποφυγή υπογλυκαιμιών και άλλων επιπλοκών. Οι δόσεις της ινσουλίνης θα πρέπει να προσαρμόζονται βάσει των προγευματικών τιμών του σακχάρου, του υποκείμενου νοσήματος και του βαθμού σίτισης του ασθενούς. Σε συνθήκες υπεργλυκαιμίας θα ήταν καλύτερο να χρησιμοποιούνται αντλίες συνεχούς ενδοφλέβιας χορηγήσεως ινσουλίνης προς την πιο άμεση και βέλτιστη ρύθμιση του ασθενούς. Από την μία, ο χρόνος διόρθωσης της υπεργλυκαιμίας είναι ταχύτερος με την ενδοφλέβια έναντι της υποδόριας χορήγησης της ινσουλίνης, δεδομένης της ευκολότερης τιτλοποίησης και από την άλλη στην περίπτωση προκλήσεως υπογλυκαιμίας, διορθώνεται με μεγαλύτερη ευκολία, λόγω του μικρού χρόνου ημίσειας ζωής ( 5-9 min), ενώ με την υποδόρια έγχυση δύναται να επιμένει επί πολλές ώρες. Με την προοδευτική μείωση των τιμών γλυκόζης ο ασθενής μετατίθεται σε υποδόρια χορήγηση ινσουλίνης, βάσει των ενδοφλεβίων αναγκών ινσουλίνης που προέκυψαν το τελευταίο 24ωρο.
Προσοχή πρέπει να δίδεται και κατά την χορήγηση ορών που εμπεριέχουν γλυκόζη, όπως και παρεντερικής σίτισης, όπου θα πρέπει να προστίθεται ινσουλίνη ταχείας δράσεως για την αποφυγή ιατρογενούς πρόκλησης υπεργλυκαιμίας. Σε περίπτωση προγραμματισμένου χειρουργείου, οι ασθενείς υπό ινσουλίνη θα πρέπει το προηγούμενο βράδυ της επέμβασης να τίθενται στα 2/3 της δόσεως της συνήθους βασικής ή ενδιάμεσης ινσουλίνης που κάνουν και εν συνεχεία οποιαδήποτε παρεκτροπή του σακχάρου να ρυθμίζεται με ινσουλίνη ταχείας δράσεως σε περίπτωση υπεργλυκαιμίας. Ενώ οι ασθενείς με αντλία ινσουλίνης θα πρέπει να μειώνουν κατά 30% την δόση της βασικής ινσουλίνης. Κατά την διάρκεια του χειρουργείου, όπου παραστεί ανάγκη τίθενται σε ενδοφλέβια έγχυση ινσουλίνης με αντλίες για την καλύτερη ρύθμιση των ασθενών. Πολλοί είναι οι Ιατροί που ισχυρίζονται ότι θα αντιμετώπιζαν πιο επιθετικά τους ασθενείς, δίδοντας οδηγίες για τις σωστές δόσεις ινσουλίνης και όχι μικρότερες εάν δεν είχαν τον φόβο της υπογλυκαιμίας. Αυτό, όμως έχει ως αποτέλεσμα την ελλειπή ρύθμιση του Διαβήτη με την επακόλουθη εμφάνιση επιπλοκών που την συνοδεύει.
Ο θεράπων Ιατρός φαίνεται να μην έχει την πολυτέλεια χρόνου εκπαίδευσης του ασθενούς, με αποτέλεσμα πολλές νέες και πολύτιμες πληροφορίες να μην δύναται να αφομοιωθούν εντός ολίγων λεπτών. Η πλειοψηφία των λαθών που γίνονται από τον ίδιο τον ασθενή, αφορά την παράληψη της δόσης της ινσουλίνης, είτε βραδείας είτε ταχείας δράσεως ινσουλίνη, λόγω του φόβου υπογλυκαιμίας και δη νυχτερινής. Κατά μέσο όρο 4,3 ημέρες/μηνιαίως παραλείπεται η βασική ινσουλίνη και 5,7 ημέρες/μηνιαίος η ταχείας δράσεως ινσουλίνη. Πολλοί είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν μη βέλτιστο γλυκαιμικό έλεγχο προκειμένου να αποφευχθεί εκ νέου ένα υπογλυκαιμικό επεισόδιο, μειώνοντας την δόση της ινσουλίνης. Στην μελέτη GAPP2 ο φόβος της επικείμενης υπογλυκαιμίας οδηγεί σε παράληψη, αναβολή ή μείωση της δόσεως της ινσουλίνης.
Αντιγράφω
δημοσίευση του Καρδιολόγου Χρήστου
Ντέλλου στον τοίχο του, στο facebook στις
10/06/2018, η οποία με βρίσκει απόλυτα
σύμφωνο:
Ένας
διάσημος ερευνητής της ανθρώπινης
ΜΑΚΡΟΖΩΙΑΣ, που ταξιδεύει όλον τον κόσμο
για τις μελέτες του, συναντά μετά από
χρόνια την ηλικιωμένη αγρότισσα μάνα
του: -Που
καταλήξατε παιδάκι μου; Τι πρέπει να
κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει πολλά
χρόνια; -Το
σίγουρο είναι μάνα πως δεν πρέπει να
καπνίζει και πως πρέπει να περπατάει
και να ασκείται. Επίσης, να μην είναι
παχύς, αλλά ούτε και πολύ αδύνατος. Κατά
τα άλλα, να τρώει από όλα με μέτρο, ούτε
πολύ κρέας αλλά ούτε και σκέτο χορτοφάγος.
Να μην πίνει πολύ, να κοιμάται καλά και
να είναι κοινωνικός. Να του αρέσει η
δουλειά και βέβαια να μην είναι πολύ
φτωχός! -Αυτά
είναι όλα; -Μάλλον. -Και
ήταν ανάγκη παιδάκι μου να παιδεύεσαι
τόσα χρόνια για αυτά; Δεν με ρώταγες;
Εμείς αυτά τα ξέρουμε από τις γιαγιάδες
και τις προ-γιαγιάδες μας! (Αληθινή
ιστορία σε ελεύθερη απόδοση, που διηγείται
ο Salim Yusuf, κορυφαίος Καναδός ερευνητής,
επικεφαλής της πρόσφατης μεγάλης
επιδημιολογικής μελέτης PURE). Βέβαια,
όπως έγραψε και ο Όργουελ, μεγαλύτερη
σημασία από το να παραμένεις ζωντανός
έχει το να παραμένεις άνθρωπος!
Αντιγράφω,
μετά από άδεια του, κείμενο του Παιδίατρου
Κώστα Νταλούκα. Το δημοσίευσε στον τοίχο
του στο facebook, στις 16/05/2018:
Σύμφωνα
με στοιχεία του ΟΟΣΑ, 3-4 στα 10 παιδιά
στην χώρα μας είναι παχύσαρκα.
Η
παχυσαρκία ξεκινάει από την πολύ μικρή
ηλικία.
Προκαλεί
μια σειρά από σοβαρές διαταραχές στον
οργανισμό και με την έννοια αυτή είναι
νόσημα.
Οι
σοβαρότερες είναι τα καρδιαγγειακά, ο
σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση,
αλλοιώσεις στο μυοσκελετικό σύστημα,
αναπνευστικά προβλήματα κλπ.
Η
κακοήθης παχυσαρκία δεν μπορεί να
θεραπευτεί με συμβατικές μεθόδους
διατροφής αλλά συνήθως απαιτείται
χειρουργική παρέμβαση. 1.
Όλη η οικογένεια ακολουθεί το πρότυπο
της Μεσογειακής διατροφής
2.
Δεν αγοράζουμε στο σπίτι τροφές με
πολλές θερμίδες χωρίς διατροφική
αξία.
3.
Δεν αποθηκεύουμε τροφές με χαμηλή
διατροφική αξία και πολλές θερμίδες
στα ντουλάπια και στο ψυγείο πχ κουλούρια,
μπισκότα, τσουρέκια, σοκολάτες, γλυκίσματα,
αναψυκτικά κλπ.
4.
Στο σπίτι δεν κάνουν τα παιδιά κουμάντο
αλλά οι γονείς.
5.
Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά (αναλόγως
της ηλικίας) να ανοίγουν ντουλάπια και
ψυγείο χωρίς την άδειά μας.
6.
Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν
το πόσο θα φάνε.
7.
Το τι θα φάνε, που θα καθίσουν να το φάνε
και τι ώρα το επιλέγουν οι γονείς.
8.
Δεν πιέζουμε ποτέ τα παιδιά για να
φάνε.
9.
Την ώρα του φαγητού δεν παίζει η τηλεόραση
και το YouTube σε κινητά ή σε τάμπλετ.
10.
Αν το παιδί το ταΐζουν άλλοι (παππούδες,
γιαγιάδες, νταντάδες κλπ), τους
γνωστοποιούμε και τους ζητούμε επιτακτικά
να εφαρμόσουν την διατροφή που εμείς
έχουμε επιλέξει.
11.
Δίνουμε πάντοτε στα παιδιά την δυνατότητα
να τρώνε μόνα τους μόλις μπορέσουν και
δεν τα ταΐζουμε.
12.
Ποτέ δεν βάζουμε ως έπαθλο για κάτι που
θα κάνει διάφορες λιχουδιές πχ γλυκά,
παγωτά κλπ.
13.
Αν το παιδί αρνείται να φάει το φαγητό
που του προσφέρεται ποτέ δεν του δίνουμε
την δυνατότητα να επιλέξει κάτι
άλλο. 14.
Όλη η οικογένεια αλλάζει τον τρόπο
διατροφής, όχι μόνο τα παιδιά.
15.
Προσπάθεια από την μητέρα να θηλάσει
τα παιδιά της.
Για
τα παχύσαρκα παιδιά ισχύουν όλα τα
παραπάνω συν:
1.
Ποτέ δεν εφαρμόζουμε δίαιτες στα μικρά
παιδιά.
2.
Ο στόχος που θα βάλουμε στην απώλεια
βάρους είναι πολύ πιο μακρινός από ότι
σε κάποιον ενήλικα.
3.
Δεν στερούμε από τα παιδιά τροφές που
έχουν χαμηλή διατροφική αξία και πολλές
θερμίδες, όταν αυτά θα βρεθούν σε μια
κοινωνική εκδήλωση ή ένα πάρτι με άλλα
συνομήλικα παιδιά γιατί θα δημιουργήσουμε
τραυματικές εμπειρίες στα παιδιά
αυτά.
4.
Πριν να φάνε τους δίνουμε να πιουν ένα
ποτήρι νερό.
5.
Βάζουμε το φαγητό τους σε μικρά πιάτα.
6.
Όταν διαμαρτύρονται ότι πεινούν τους
δίνουμε να φάνε λαχανικά με κάποιο
ελαφρύ σε θερμίδες ντιπ ή σαλάτες.
7.
Ενισχύουμε την ψυχολογία τους και
βάζουμε έπαθλα όταν καταφέρουν να
πιάσουν τον στόχο.
8.
Δεν χρειάζεται να ζυγίζονται κάθε ημέρα.
Κάθε εβδομάδα είναι αρκετό.
9.
Ελέγχουμε την πρόοδο όχι τόσο με το
βάρος τους αλλά με μέτρηση του δείκτη
μάζας σώματος.
10.
Τα προωθούμε να ασχοληθούν με τον
αθλητισμό και βάζουμε την κίνηση στην
ζωή τους όσο περισσότερο μπορούμε.
11.
Δεν επιτρέπουμε να δαπανούν περισσότερο
από 2 ώρες το 24ωρο μπροστά σε οθόνες.
12.
Ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή τους όσο
περισσότερο μπορούμε.
13.
Αποφεύγουμε να τρώμε σαν οικογένεια
συχνά έξω.
14.
Δίνουμε εμείς ως γονείς το καλό παράδειγμα
καταναλώνοντας τροφές με λιγότερα
λιπαρά και ζάχαρη, με καθημερινή
κατανάλωση λαχανικών και φρούτων.
15.
Ποτέ δεν τα μαλώνουμε γιατί ξέφυγαν και
έφαγαν κάποια τροφή με πολλά λιπαρά και
ζάχαρη.
16.
Καμία τροφή δεν απαγορεύεται. Απλά
κάποιες τις δίνουμε να τις τρώνε κάθε
ημέρα και κάποιες σπανιότερα ή και πολύ
σπάνια.
17.
Προσφέρουμε πολλά και μικρά γεύματα.
18.
Μία ώρα τουλάχιστον έντονης καθημερινής
άσκησης όπως το τρέξιμο, το ποδήλατο,
το κολύμπι, το μπάσκετ, το βόλεϊ, το
ποδόσφαιρο κλπ.
