- "Μη λες τέτοια πράγματα. Θυμώνουν τα κύτταρα".
Αγνώστου.
14 April 2012
12 April 2012
Η απορία του ληστή.
Από το blog του συγγραφέα Νίκου Δήμου.
Από μικρό παιδί, όταν άκουγα τα Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης ένιωθα συμπάθεια για τον αντιπαθέστερο ληστή. Όχι εκείνον που είπε το περίφημο “Μνήσθητί μου Κύριε…”, αλλά τον άλλο που “εβλασφήμει... λέγων: ει συ ει ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς”.
Αυτόν δεν τον πήρε μαζί του ο Ιησούς στον Παράδεισο, όπως τον πιο θεοφοβούμενο ομότεχνό του (“...σήμερον μετ'εμού έση εν τώ παραδείσω”). Τότε έβρισκα άδικη αυτή την προτίμηση. Γιατί να μην αξιωθεί κι ο άλλος αμαρτωλός την σωτηρία; Έστω κι αν είχε “βλασφημήσει”. (Πού; Πώς; Κι αυτό μου φαινόταν ασαφές.)
Δεν ξέρω πόσο καλά θυμόσαστε τη σκηνή (Λουκ. κγ' 39-44): Στον “Κρανίου Τόπον” σταυρώνεται ο Ιησούς, μαζί του και οι δύο “κακούργοι”. “Ον μεν εκ δεξιών ον δε εξ αριστερών”. Ο πρώτος κάνει τη βλάσφημη ερώτηση. Ο δεύτερος τον επιπλήττει: “Ουδέ φοβεί συ τον Θεόν;...”. Εμείς, συνεχίζει, δίκαια τιμωρούμεθα “ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε.” Και, στρεφόμενος προς τον Ιησού: “Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου”.
Τώρα, μετά τόσα χρόνια, μπόρεσα να εντοπίσω την δυσφορία μου. Ο “βλάσφημος” ληστής, με την ωμή, πραγματιστική απορία του, εκφράζει κάτι πολύ ανθρώπινο: τον ορθό λόγο. Τιμωρείται επειδή σκέπτεται λογικά - με τον τρόπο δηλαδή που είμαστε προγραμματισμένοι να λογιζόμαστε.
Γιατί, όσο κι αν φαίνεται αφελής η ερώτησή του, δεν παύει να είναι ακλόνητα λογική. Δεν αρνήθηκε, ούτε καν αμφισβήτησε την θεότητα του Ιησού. Την έθεσε σε απορητική δοκιμασία. (Αν...) Η βλασφημία του ήταν ότι δεν μπόρεσε να δεχθεί σαν δεδομένο το απίθανο - το ότι σταυρώνεται δίπλα του ο Υιός του Θεού!
Αν μάλιστα προεκτείνει κανείς περισσότερο την απορία του ληστή, μπορεί να περιλάβει όλο το “παράδοξο” (που θα έλεγε ο Kierkergaard) ή το “παράλογο” (absurdum, Τερτουλλιανός) του Χριστιανισμού. Γιατί ο παντοδύναμος και πανάγαθος Θεός έπρεπε να διαλέξει ένα τόσο έμμεσο, περίπλοκο (και παράξενο!) δρόμο για την λύτρωση του ανθρώπου;
Ενανθρώπιση, Σταύρωση, Ανάσταση - τόσα θαύματα παρά την λογικήν - κι ακόμα ο πόνος κι η οδύνη περισσεύουν!
Μπορούσε, απλούστερα, ο Ποιητής των Πάντων, να καταργήσει το Κακό στον κόσμο. Μπορούσε (να η αφελής, βλάσφημη, ευθύγραμμη λογική) να ακυρώσει την αμαρτία. Γιατί να μην είναι αυτός ο κόσμος Παράδεισος; Τι νόημα έχει που αφήνει τον άνθρωπο να βασανίζεται; Τι εξυπηρετεί ο πόνος κι ο θάνατος αθώων; Κι αυτός ακόμα ο “κακός” ληστής, πόσο υπεύθυνος είναι για την κακία του - όταν τον έχει πλάσει μια πανάγαθη και πανίσχυρη βούληση;
Βέβαια ο ληστής, αν ήταν διανοούμενος, θα μπορούσε να πει με τον Τερτουλλιανό: “δύναμαι να το πιστέψω, επειδή είναι ανόητο (quia ineptum est)” ή “το θεωρώ σίγουρο διότι είναι αδύνατο (quod impossibile est)”. Μη ων σοφός, είπε αυτό που θα έλεγε κάθε άνθρωπος, ακολουθώντας τους νόμους της σκέψης. Είπε (κι αυτό μέσα στον πόνο, στο μαρτύριό του): “Αν είσαι ο εκλεκτός, τότε σώσε τον εαυτό σου και μας”. Και για αυτή του τη σκέψη, δεν αξιώθηκε τον Παράδεισο.
Ίσως ξενίζει που ονομάζω αυτόν τον άξεστο άνθρωπο ορθολογιστή. Όμως η πρόταση “αν... τότε” βρίσκεται στη βάση κάθε ανθρώπινης συλλογιστικής και επιστήμης. Η (όποια) θεωρία ξεκινάει με μία υπόθεση (αν) και ολοκληρώνεται με κάποια δοκιμή (τότε). Ο ληστής, όπως κι ο άλλος ορθολογιστής, ο Θωμάς, γύρευε κάποια απόδειξη. (Αν και, μέσα στο μαρτύριό του, μπορεί ακόμα περισσότερο να ζητούσε μια σωτηρία.)
Θαυμάζω αυτούς που, σαν τον καλό ληστή, πιστεύουν στο απίθανο χωρίς τεκμήρια. Πολλές φορές λυπάμαι που δεν μπορώ να τους ακολουθήσω. Θα ήταν σίγουρα πολύ πιο άνετη μία ζωή χωρίς τον καταναγκασμό της λογικής. Αλίμονο - όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατόρθωσα να ξεφύγω από τον κλοιό της. (Παρά μόνο στους χώρους της Τέχνης. Το δικό της Θαύμα με πείθει.)
Φυσικό λοιπόν να συμπαθώ όσους μου μοιάζουν. Σαν τον "κακό" ληστή. Φοβάμαι πως, στην θέση του, τα ίδια θα έλεγα (αν τα κατάφερνα να μιλήσω. Δεν αντέχω τον πόνο.) Έστω, θα τα σκεφτόμουνα. Και θα έχανα τον Παράδεισο.
Κι ας μην σκεφθεί κανείς πως δεν εκτιμώ το κήρυγμα της Αγάπης. Ίσα-ίσα, που είμαι φανατικός οπαδός της. Ακριβώς επειδή υπάρχει ο πόνος στον κόσμο κι επειδή είναι παράλογος (κι ο πόνος κι ο κόσμος) η αγάπη είναι η μόνη καταφυγή. Την βλέπω όμως όχι σαν δοξολόγηση της κατάστασης των πραγμάτων - αλλά σαν διαμαρτυρία εναντίον της. Γιατί αν δεν ήταν ο κόσμος άδικος και παράλογος, τι θα χρειαζόταν η αγάπη;
Και γι αυτό (επειδή πιστεύω στην αγάπη) τρέφω ακόμα την παλιά παιδική μου πεποίθηση. Πως ο Χριστός, αφού τέλειωσαν όλα, θα ξαναθυμήθηκε και τον "κακό" ληστή. Και θα τον φώναξε κοντά του, στον Παράδεισο.
(Πάσχα 1986)
http://www.doncat.blogspot.com/2012/04/blog-post.html
30 March 2012
Το νόημα της 25ης Μαρτίου.
Από το blog του συγγραφέα Νίκου Δήμου:
Μάθαμε όλοι στο σχολείο μία φράση τόσο επαναστατική, ανατρεπτική και τολμηρή, που απορώ πως μπόρεσε να διεισδύσει εκεί μέσα. Είναι η γνωστή ρήση του Σολωμού: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Μάθαμε την φράση, αλλά ποτέ δεν την σκεφθήκαμε ως το τέλος. Γιατί αν το κάναμε, θα είχαμε ανατρέψει τα μισά σχολικά μας βιβλία, που είναι γεμάτα εθνικιστικές υπερβολές. Με το ρητό του αυτό ο Διονύσιος Σολωμός, μέσα στην άνθιση του εθνικισμού, πραγματοποιεί την υπέρβασή του. Διαλύει αυτόματα τους εθνικούς μύθους επάνω στους οποίους βασίζεται κάθε υπέρ-πατριωτισμός. Η ιστορία γίνεται χώρος δικαίου.
Αν ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό το αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια.
http://www.doncat.blogspot.com/2012/03/to-25.html
Μάθαμε όλοι στο σχολείο μία φράση τόσο επαναστατική, ανατρεπτική και τολμηρή, που απορώ πως μπόρεσε να διεισδύσει εκεί μέσα. Είναι η γνωστή ρήση του Σολωμού: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Μάθαμε την φράση, αλλά ποτέ δεν την σκεφθήκαμε ως το τέλος. Γιατί αν το κάναμε, θα είχαμε ανατρέψει τα μισά σχολικά μας βιβλία, που είναι γεμάτα εθνικιστικές υπερβολές. Με το ρητό του αυτό ο Διονύσιος Σολωμός, μέσα στην άνθιση του εθνικισμού, πραγματοποιεί την υπέρβασή του. Διαλύει αυτόματα τους εθνικούς μύθους επάνω στους οποίους βασίζεται κάθε υπέρ-πατριωτισμός. Η ιστορία γίνεται χώρος δικαίου.
Αν ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό το αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια.
http://www.doncat.blogspot.com/2012/03/to-25.html
05 March 2012
Πάρε και κάτι για το στομάχι μην σε πειράξει η αντιβίωση..
Κυριακή 4 Μαρτίου 2012.
Του Τάσου Φούντογλου, ειδικευόμενου Νεφρολογίας.
Όλα τα’ χε η Μαριορή το φασόν της έλειπε. Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί οι διαπληκτισμοί των τελευταίων ημερών, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, είναι φυσικοί και αβίαστοι ή μας επιβάλλονται από έναν σχιζοφρενή σεναριογράφο. Aυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι με τέτοιες διαιρέσεις το πολύ πολύ να διαιρέσουμε τον κακό μας εαυτό με τη μονάδα και να πάρουμε πάλι αυτούσιο τον κακό μας εαυτό. Μηδέν εις το πηλίκον, δηλαδή.
Τα μεγάλα ερωτήματα σε αυτή τη χώρα τίθενται πάντα με τη μορφή διλήμματος. Άσπρο ή μαύρο; Καλό ή κακό; Έτσι και τώρα. Γενόσημο ή πρωτότυπο φάρμακο; Βουλιάζουμε ή αλλάζουμε; Πρωτότυπα ερωτήματα σε μια γενόσημη χώρα που δεν μπορεί να αλλάξει τον μανιχαϊστικό τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, γι’ αυτό και βουλιάζει. Και ένας από τους βασικούς λόγους του ναυαγίου της είναι αυτός ο αχταρμάς που ζούμε τις τελευταίες ημέρες.
Γιατροί, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι, επιστήμονες και από κοντά και οι γνωστοί τηλεοπτικοί μαϊντανοί διαγκωνίζονται για το ποιος θα εκστομίσει τη μεγαλύτερη παπαρδέλα. Άνθρωποι, υποτίθεται μορφωμένοι, διαπληκτίζονται για το ναι ή το όχι σε ένα ερώτημα που έχει τεθεί εξαρχής λάθος.
Στην Επιστήμη τα πράγματα είναι τις περισσότερες φορές απλά και ξεκάθαρα. Τόσο τα ερωτήματα όσο και οι απαντήσεις τους. Εκτός και αν επιλέξεις να αγνοήσεις τον καντιανό ορθολογισμό, επάνω στον οποίο θεμελιώνεται η σύγχρονη Επιστήμη και να καταφύγεις στον εγχώριο τσαρλατανισμό ο οποίος αντιμετωπίζει τα επιστημονικά ζητήματα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συζητά ένα μεσημεριανό πάνελ το χωρισμό της Μενεγάκης ή τη σχέση της Ζέτας με τον Μιχάλη!
Έτσι, το ζητούμενο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το αν τα γενόσημα, γενικά και αόριστα, είναι ασφαλή ή όχι – ερώτημα της ίδιας σοβαρότητας με το αν οι Έλληνες είναι μαλάκες ή όχι- αλλά αν το τάδε γενόσημο φάρμακο είναι καλό και αποτελεσματικό ή αν δεν είναι. Αν, δηλαδή, έχει υποβληθεί στους απαραίτητους ελέγχους και τους έχει περάσει με επιτυχία ή όχι.
Στη λογική αυτή η επιστημονική κοινότητα, μέσω των θεσμικών της οργάνων, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να βγεί και να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες, με την απαιτούμενη νηφαλιότητα και σοβαρότητα, για το καθεστώς που διέπει τα γενόσημα φάρμακα και να μαζέψει όλους αυτούς τους εραστές των 10 λεπτών δημοσιότητας του Γουόρχολ που αμαυρώνουν το ιατρικό λειτούργημα. Και η πολιτική ηγεσία να διασφαλίσει πως κανένας πλατωνικός κάπηλος, νεοελληνιστί αρχιολαμόγιο μεσάζοντας, δεν θα μπορέσει αύριο μεθαύριο να πασάρει φασόν στη χώρα μας που δεν έχει ελεγχθεί. Ζήτημα μιας συζήτησης πολιτισμένων και μορφωμένων ανθρώπων διάρκειας λίγων ωρών. Και εμείς ζούμε το μεγαλύτερο μεσημεριανό ξεκατίνιασμα των τελευταίων μηνών. Από τη μία, γιατροί και φαρμακοποιοί να υπερασπίζονται τα «πρωτότυπα» κεκτημένα τόσων χρόνων, και από την άλλη υπουργοί να υπεραμύνονται, με αντιαισθητικό τρόπο, μιας «ιμιτασιόν» πολιτικής όχι χάριν του κοινού καλού και ενός γενικότερου σχεδιασμού που έχει γίνει για τη δημόσια Υγεία, αλλά στο όνομα ενός φαιδρού μπακαλισμού. Τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι και έξι το λαδόξυδο. Γιατί Θεέ μου; Τι έχουμε κάνει και πρέπει να το πληρώνουμε νυχθημερόν με την εξακολουθητική προσβολή της αισθητικής μας;
Η όλη συζήτηση, βέβαια, παραπέμπει στην τριτοκοσμική φύση αυτής της χώρας. Διαπληκτιζόμαστε, πάλι, για το άσπρο ή το μαύρο και αφήνουμε αναπάντητα δεκάδες ερωτήματα που αφορούν στο πραγματικό πρόβλημα της δημόσιας Υγείας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται στον Έλληνα πολίτη.
Γιατί το βασικό πρόβλημα σήμερα δεν είναι το γενόσημο ή το πρωτότυπο φάρμακο που θα δώσει ο γιατρός στον ασθενή, αλλά το αν ο ασθενής αυτός όντως χρειάζεται το συγκεκριμένο φάρμακο. Η για να το θέσω διαφορετικά. Το βασικό πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι αν θα δώσουμε φασόν ή πρωτότυπη αντιβίωση σε έναν ασθενή με κοινό κρυολόγημα, αλλά να απαντήσουμε στο ερώτημα αν ο γιατρός που δίνει αντιβίωση σε μια ίωση είναι άσχετος και ακατάλληλος ή αν απλά τα παίρνει.
Αν ισχύει το πρώτο, ενεργοποιούμε διαδικασίες αξιολόγησης και ενισχύουμε τα εκπαιδευτικά προγράμματα των γιατρών προς ειδίκευση. Αν ισχύει το δεύτερο ελέγχουμε το πόθεν έσχες του γιατρού και, σε περίπτωση αδυναμίας απάντησης στο πόθεν κατάσχουμε την περιουσία του και του αφαιρούμε την άδειά του. Αυτονόητα πράγματα σε μια χώρα που υπηρετεί συνειδητά τον κάθε είδους παραλογισμό.
Το πρόβλημα δεν είναι αν θα δώσουμε φασόν ή πρωτότυπο φάρμακο για το στομάχι στον προηγούμενο ασθενή, αλλά να ενημερώσουμε την ελληνική κοινωνία πως το «πάρε κάτι για το στομάχι για να μην σε πειράξει η αντιβίωση» είναι η μεγαλύτερη φαιδρότητα και γελοιότητα που έχει ακουστεί ποτέ από τα χείλη του ιατρικού κόσμου! Και, όμως, εξακολουθεί να ακούγεται καθημερινά σε πολλά ιατρεία αυτής της δύσμοιρης χώρας.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι η απουσία κύρους και Παιδείας σε όλους αυτούς που αυτάρεσκα περιφέρουν δεξιά και αριστερά τον τίτλο του θεσμικού παράγοντα. Όταν ο εκπρόσωπος των φαρμακοποιών βγαίνει δημόσια, πετάει ό,τι προλαβαίνει να κατεβάσει η κούτρα του, κουνάει απειλητικά τη σημαία της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε για να τρομοκρατήσει τον αδαή και κλείνει την τοποθέτησή του σαν το τελευταίο κουτσαβάκι, αποκαλώντας τους Έλληνες βουλευτές ζωντόβολα καταλαβαίνεις τα γιατί και τα πώς του κακού του ριζικού μας.
Όταν γκουγκλάρεις, στη συνέχεια, το όνομά του στο διαδίκτυο και βλέπεις πως ο άνθρωπος αυτός διετέλεσε διοικητής του ΙΚΑ, διορισμένος δηλαδή από τα ζωντόβολα και εν μέρει συνυπεύθυνος για το γεγονός πως γίναμε Ζάμπια και Ζιμπάμπουε, τότε δίπλα στα γιατί και τα πώς βάζεις και το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή φαιδρότητα που ζούμε ως έθνος.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι πώς ολόκληρα χωριά μαστουρώνουνε πρωί μεσημέρι βράδυ με ροζ αντικαταθλιπτικά, πως αντιλιπιδαιμικά φάρμακα χορηγούνται από την πρώτη εξέταση χωρίς να προηγείται σύσταση για δίαιτα και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας, πώς γέροι και γριές καταπίνουνε ολόκληρες σακούλες με φαρμακευτικά σκευάσματα – όταν είναι γνωστό τοις πάσι πως η πολυφαρμακία αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό αίτιο νοσηρότητας και θνησιμότητας – και πως καθημερινά ιώσεις βαφτίζονται βακτηριακές λοιμώξεις και αντιμετωπίζονται με αντιβιοτικά, εισπνεόμενα, σιρόπια και πραζόλες. Φτάσαμε ο ρινοϊός της γνωστής οικογένειας των picornavirus, παλιάς και επιφανούς οικογένειας ιών με τίτλους, θυρεούς και οικόσημα, να κοστίζει στα ταμεία μας 100 και 200 ευρώ.
Για να μη μιλήσουμε για τα υλικά που χρησιμοποιούνται στα διάφορα χειρουργεία, τις αξονικές και τις μαγνητικές καθώς και τις λοιπές βιομηχανίες που έχουν στηθεί γύρω από άτυχους συμπολίτες μας. Ποιος σας είπε πως αυτή η χώρα δεν έχει βαριά βιομηχανία;
Το πρόβλημα σήμερα είναι πως η εκπαίδευση των νέων γιατρών στη μεγάλη πλειοψηφία των περιφερειακών νοσοκομείων της χώρας είναι επιεικώς ανύπαρκτη και πως οι ειδικευόμενοι γιατροί, η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά τον τροχό, στηρίζουν ουσιαστικά το Εθνικό Σύστημα Υγείας. «Σκάσε και κολύμπα» είναι το βασικό μότο που διέπει την εκπαίδευση των νέων γιατρών και γι’αυτή την κατάπτυστη πραγματικότητα δεν έχει στηθεί ποτέ κανένα τηλεοπτικό πάνελ και δεν έχουν μαλλιοτραβηχτεί ποτέ τους ειδικοί και επιστήμονες.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι πως περαστικοί αυτοδιοικητικοί και τυχάρπαστοι δημοσιολόγοι καθορίζουν τον υγειονομικό χάρτη αυτής της χώρας και πως εξ αυτής της πρακτικής «μπουκώσανε» τα επείγοντα των νοσοκομείων με ιώσεις, κρυολογήματα, πονοκεφάλους και διάρροιες, γιατί δεν στήθηκε ποτέ μια σοβαρή και αξιόπιστη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Εκεί φαίνεται άλλωστε το πόσο φασονατζήδες είμαστε ως λαός. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε σύστημα Υγείας και, αντί να ξεκινήσουμε από τα θεμέλια και σιγά σιγά να χτίσουμε εκεί πάνω, ανάλογα με τις ανάγκες του πληθυσμού και τις οικονομικές δυνατότητες της ψωροκώσταινας, εμείς ξεκινήσαμε από τα πάνω. Μια ζωή ανάποδοι.
Αυτό που εξοργίζει, λοιπόν, είναι πως στη χώρα του δήθεν, του ψεύτικου, του κακέκτυπου και του ιμιτασιόν, εμείς συζητάμε σήμερα για τα φασόν φάρμακα. Και ω του θαύματος η συζήτηση αυτή διεξάγεται και πάλι για τα αγαπημένα φράγκα. Σύμπτωση; Όχι ρε μεγάλε δεν είναι σύμπτωση. Το κακό σου ριζικό είναι. Φτιάξτο επιτέλους.
ΥΓ. Και για να μην πεταχτούν πάλι τίποτα κομπλεξικοί και αρχίσουν τα δικά τους να ενημερώσω πως μέρος του συστήματος είμαι και εγώ. Απλώς κουράστηκα να το βλέπω να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο…
http://www.aixmi.gr/index.php/pare-kati-gia-stomaxi-mh-se-peiraxei-antiviosi
Του Τάσου Φούντογλου, ειδικευόμενου Νεφρολογίας.
Όλα τα’ χε η Μαριορή το φασόν της έλειπε. Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί οι διαπληκτισμοί των τελευταίων ημερών, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, είναι φυσικοί και αβίαστοι ή μας επιβάλλονται από έναν σχιζοφρενή σεναριογράφο. Aυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι με τέτοιες διαιρέσεις το πολύ πολύ να διαιρέσουμε τον κακό μας εαυτό με τη μονάδα και να πάρουμε πάλι αυτούσιο τον κακό μας εαυτό. Μηδέν εις το πηλίκον, δηλαδή.
Τα μεγάλα ερωτήματα σε αυτή τη χώρα τίθενται πάντα με τη μορφή διλήμματος. Άσπρο ή μαύρο; Καλό ή κακό; Έτσι και τώρα. Γενόσημο ή πρωτότυπο φάρμακο; Βουλιάζουμε ή αλλάζουμε; Πρωτότυπα ερωτήματα σε μια γενόσημη χώρα που δεν μπορεί να αλλάξει τον μανιχαϊστικό τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, γι’ αυτό και βουλιάζει. Και ένας από τους βασικούς λόγους του ναυαγίου της είναι αυτός ο αχταρμάς που ζούμε τις τελευταίες ημέρες.
Γιατροί, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι, επιστήμονες και από κοντά και οι γνωστοί τηλεοπτικοί μαϊντανοί διαγκωνίζονται για το ποιος θα εκστομίσει τη μεγαλύτερη παπαρδέλα. Άνθρωποι, υποτίθεται μορφωμένοι, διαπληκτίζονται για το ναι ή το όχι σε ένα ερώτημα που έχει τεθεί εξαρχής λάθος.
Στην Επιστήμη τα πράγματα είναι τις περισσότερες φορές απλά και ξεκάθαρα. Τόσο τα ερωτήματα όσο και οι απαντήσεις τους. Εκτός και αν επιλέξεις να αγνοήσεις τον καντιανό ορθολογισμό, επάνω στον οποίο θεμελιώνεται η σύγχρονη Επιστήμη και να καταφύγεις στον εγχώριο τσαρλατανισμό ο οποίος αντιμετωπίζει τα επιστημονικά ζητήματα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συζητά ένα μεσημεριανό πάνελ το χωρισμό της Μενεγάκης ή τη σχέση της Ζέτας με τον Μιχάλη!
Έτσι, το ζητούμενο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το αν τα γενόσημα, γενικά και αόριστα, είναι ασφαλή ή όχι – ερώτημα της ίδιας σοβαρότητας με το αν οι Έλληνες είναι μαλάκες ή όχι- αλλά αν το τάδε γενόσημο φάρμακο είναι καλό και αποτελεσματικό ή αν δεν είναι. Αν, δηλαδή, έχει υποβληθεί στους απαραίτητους ελέγχους και τους έχει περάσει με επιτυχία ή όχι.
Στη λογική αυτή η επιστημονική κοινότητα, μέσω των θεσμικών της οργάνων, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να βγεί και να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες, με την απαιτούμενη νηφαλιότητα και σοβαρότητα, για το καθεστώς που διέπει τα γενόσημα φάρμακα και να μαζέψει όλους αυτούς τους εραστές των 10 λεπτών δημοσιότητας του Γουόρχολ που αμαυρώνουν το ιατρικό λειτούργημα. Και η πολιτική ηγεσία να διασφαλίσει πως κανένας πλατωνικός κάπηλος, νεοελληνιστί αρχιολαμόγιο μεσάζοντας, δεν θα μπορέσει αύριο μεθαύριο να πασάρει φασόν στη χώρα μας που δεν έχει ελεγχθεί. Ζήτημα μιας συζήτησης πολιτισμένων και μορφωμένων ανθρώπων διάρκειας λίγων ωρών. Και εμείς ζούμε το μεγαλύτερο μεσημεριανό ξεκατίνιασμα των τελευταίων μηνών. Από τη μία, γιατροί και φαρμακοποιοί να υπερασπίζονται τα «πρωτότυπα» κεκτημένα τόσων χρόνων, και από την άλλη υπουργοί να υπεραμύνονται, με αντιαισθητικό τρόπο, μιας «ιμιτασιόν» πολιτικής όχι χάριν του κοινού καλού και ενός γενικότερου σχεδιασμού που έχει γίνει για τη δημόσια Υγεία, αλλά στο όνομα ενός φαιδρού μπακαλισμού. Τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι και έξι το λαδόξυδο. Γιατί Θεέ μου; Τι έχουμε κάνει και πρέπει να το πληρώνουμε νυχθημερόν με την εξακολουθητική προσβολή της αισθητικής μας;
Η όλη συζήτηση, βέβαια, παραπέμπει στην τριτοκοσμική φύση αυτής της χώρας. Διαπληκτιζόμαστε, πάλι, για το άσπρο ή το μαύρο και αφήνουμε αναπάντητα δεκάδες ερωτήματα που αφορούν στο πραγματικό πρόβλημα της δημόσιας Υγείας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται στον Έλληνα πολίτη.
Γιατί το βασικό πρόβλημα σήμερα δεν είναι το γενόσημο ή το πρωτότυπο φάρμακο που θα δώσει ο γιατρός στον ασθενή, αλλά το αν ο ασθενής αυτός όντως χρειάζεται το συγκεκριμένο φάρμακο. Η για να το θέσω διαφορετικά. Το βασικό πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι αν θα δώσουμε φασόν ή πρωτότυπη αντιβίωση σε έναν ασθενή με κοινό κρυολόγημα, αλλά να απαντήσουμε στο ερώτημα αν ο γιατρός που δίνει αντιβίωση σε μια ίωση είναι άσχετος και ακατάλληλος ή αν απλά τα παίρνει.
Αν ισχύει το πρώτο, ενεργοποιούμε διαδικασίες αξιολόγησης και ενισχύουμε τα εκπαιδευτικά προγράμματα των γιατρών προς ειδίκευση. Αν ισχύει το δεύτερο ελέγχουμε το πόθεν έσχες του γιατρού και, σε περίπτωση αδυναμίας απάντησης στο πόθεν κατάσχουμε την περιουσία του και του αφαιρούμε την άδειά του. Αυτονόητα πράγματα σε μια χώρα που υπηρετεί συνειδητά τον κάθε είδους παραλογισμό.
Το πρόβλημα δεν είναι αν θα δώσουμε φασόν ή πρωτότυπο φάρμακο για το στομάχι στον προηγούμενο ασθενή, αλλά να ενημερώσουμε την ελληνική κοινωνία πως το «πάρε κάτι για το στομάχι για να μην σε πειράξει η αντιβίωση» είναι η μεγαλύτερη φαιδρότητα και γελοιότητα που έχει ακουστεί ποτέ από τα χείλη του ιατρικού κόσμου! Και, όμως, εξακολουθεί να ακούγεται καθημερινά σε πολλά ιατρεία αυτής της δύσμοιρης χώρας.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι η απουσία κύρους και Παιδείας σε όλους αυτούς που αυτάρεσκα περιφέρουν δεξιά και αριστερά τον τίτλο του θεσμικού παράγοντα. Όταν ο εκπρόσωπος των φαρμακοποιών βγαίνει δημόσια, πετάει ό,τι προλαβαίνει να κατεβάσει η κούτρα του, κουνάει απειλητικά τη σημαία της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε για να τρομοκρατήσει τον αδαή και κλείνει την τοποθέτησή του σαν το τελευταίο κουτσαβάκι, αποκαλώντας τους Έλληνες βουλευτές ζωντόβολα καταλαβαίνεις τα γιατί και τα πώς του κακού του ριζικού μας.
Όταν γκουγκλάρεις, στη συνέχεια, το όνομά του στο διαδίκτυο και βλέπεις πως ο άνθρωπος αυτός διετέλεσε διοικητής του ΙΚΑ, διορισμένος δηλαδή από τα ζωντόβολα και εν μέρει συνυπεύθυνος για το γεγονός πως γίναμε Ζάμπια και Ζιμπάμπουε, τότε δίπλα στα γιατί και τα πώς βάζεις και το ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή φαιδρότητα που ζούμε ως έθνος.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι πώς ολόκληρα χωριά μαστουρώνουνε πρωί μεσημέρι βράδυ με ροζ αντικαταθλιπτικά, πως αντιλιπιδαιμικά φάρμακα χορηγούνται από την πρώτη εξέταση χωρίς να προηγείται σύσταση για δίαιτα και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας, πώς γέροι και γριές καταπίνουνε ολόκληρες σακούλες με φαρμακευτικά σκευάσματα – όταν είναι γνωστό τοις πάσι πως η πολυφαρμακία αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό αίτιο νοσηρότητας και θνησιμότητας – και πως καθημερινά ιώσεις βαφτίζονται βακτηριακές λοιμώξεις και αντιμετωπίζονται με αντιβιοτικά, εισπνεόμενα, σιρόπια και πραζόλες. Φτάσαμε ο ρινοϊός της γνωστής οικογένειας των picornavirus, παλιάς και επιφανούς οικογένειας ιών με τίτλους, θυρεούς και οικόσημα, να κοστίζει στα ταμεία μας 100 και 200 ευρώ.
Για να μη μιλήσουμε για τα υλικά που χρησιμοποιούνται στα διάφορα χειρουργεία, τις αξονικές και τις μαγνητικές καθώς και τις λοιπές βιομηχανίες που έχουν στηθεί γύρω από άτυχους συμπολίτες μας. Ποιος σας είπε πως αυτή η χώρα δεν έχει βαριά βιομηχανία;
Το πρόβλημα σήμερα είναι πως η εκπαίδευση των νέων γιατρών στη μεγάλη πλειοψηφία των περιφερειακών νοσοκομείων της χώρας είναι επιεικώς ανύπαρκτη και πως οι ειδικευόμενοι γιατροί, η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά τον τροχό, στηρίζουν ουσιαστικά το Εθνικό Σύστημα Υγείας. «Σκάσε και κολύμπα» είναι το βασικό μότο που διέπει την εκπαίδευση των νέων γιατρών και γι’αυτή την κατάπτυστη πραγματικότητα δεν έχει στηθεί ποτέ κανένα τηλεοπτικό πάνελ και δεν έχουν μαλλιοτραβηχτεί ποτέ τους ειδικοί και επιστήμονες.
Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι πως περαστικοί αυτοδιοικητικοί και τυχάρπαστοι δημοσιολόγοι καθορίζουν τον υγειονομικό χάρτη αυτής της χώρας και πως εξ αυτής της πρακτικής «μπουκώσανε» τα επείγοντα των νοσοκομείων με ιώσεις, κρυολογήματα, πονοκεφάλους και διάρροιες, γιατί δεν στήθηκε ποτέ μια σοβαρή και αξιόπιστη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Εκεί φαίνεται άλλωστε το πόσο φασονατζήδες είμαστε ως λαός. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε σύστημα Υγείας και, αντί να ξεκινήσουμε από τα θεμέλια και σιγά σιγά να χτίσουμε εκεί πάνω, ανάλογα με τις ανάγκες του πληθυσμού και τις οικονομικές δυνατότητες της ψωροκώσταινας, εμείς ξεκινήσαμε από τα πάνω. Μια ζωή ανάποδοι.
Αυτό που εξοργίζει, λοιπόν, είναι πως στη χώρα του δήθεν, του ψεύτικου, του κακέκτυπου και του ιμιτασιόν, εμείς συζητάμε σήμερα για τα φασόν φάρμακα. Και ω του θαύματος η συζήτηση αυτή διεξάγεται και πάλι για τα αγαπημένα φράγκα. Σύμπτωση; Όχι ρε μεγάλε δεν είναι σύμπτωση. Το κακό σου ριζικό είναι. Φτιάξτο επιτέλους.
ΥΓ. Και για να μην πεταχτούν πάλι τίποτα κομπλεξικοί και αρχίσουν τα δικά τους να ενημερώσω πως μέρος του συστήματος είμαι και εγώ. Απλώς κουράστηκα να το βλέπω να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο…
http://www.aixmi.gr/index.php/pare-kati-gia-stomaxi-mh-se-peiraxei-antiviosi
05 July 2011
Το πρόβλημα του κλάδου των Ιατρών ότι σκεφτόμαστε συντεχνιακά και όχι συλλογικά.
Από κείμενο του stathis, μέλους του Φόρουμ Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Ο stathis είναι Έλληνας Ιατρός που ζει και εργάζεται στο εξωτερικό:
Συμφωνω σε ολα με τους παραπανω συναδελφους. Θα ηθελα ομως να επισημανω ορισμενα πραγματα που βλεπω ως γιατρος που δουλευει στο εξωτερικο και να τα εκφρασω με ευθυτητα εως κυνισμο. Πιστευω οτι το κυριο και βασικο προβλημα μας ως κλαδου ειναι ακριβως οτι ποτε δεν σκεφτομαστε συλλογικα αλλα στενα συντεχνιακα. Μεσα στο συναφι μας υπαρχουν πολλα υποσυναφια (ΕΣΥτες ευσυνειδητοι και αλλοι αχρηστοι και διεφθαρμενοι, κρατικοδιαιτοι ιδιωτες που δουλευουν με μιζες και ειναι νταβατζηδες αρρωστων και συναδελφων, γιατροι του ΙΚΑ που ειναι μειγμα δημοσιου υπαλληλου και ιδιωτη στην καλυτερη περιπτωση και στην χειροτερη αισχρα λαμογια που κατοχυρωσαν χυδαια προνομια ολα αυτα τα χρονια και εκβιαζουν τους ασφαλισμενους ή καταληστευουν μαζι με φαρμακευτικες εταιρειες και πολυαριθμους απατεωνες φαρμακοποιους το Δημοσιο, πανεπιστημιακοι γιατροι που καποιοι οντως κανουν ερευνα και παρα πολλοι που ειναι αγιογδυτες και τενεκεδες ξεγανωτοι μεσα στη σπουδαιοφανεια και εγιναν πανεπιστημιακοι ή γιατι ειχαν μπαμπα καθηγητη ή γιατι ηταν ρουφιανοι,γλυφτες και ερπετα κουβαλωντας χρονια τους χαρτοφυλακες των αφεντικων τους, στρατιωτικοι γιατροι επισης διπλοθεσιτες που εχουν μετατρεψει τα στρατιωτικα νοσοκομεια σε ιδιωτικες κλινικες και αδιαφορουν για τους στρατευσιμους και αλλους στρατιωτικους που προσφερουν εργο στην παραμεθοριο, γενικους γιατρους αστοιχειωτους παλιους αγροτικους που βαφτιστηκαν ειδικοι χωρις εκπαιδευση και ειναι οι τοπικοι θεοι στα χωρια που δουλευουν εκμεταλλευομενοι τη θεση τους και ξεπαστρευουν οικονομικα και κυριολεκτικα ασθενεις και ταμεια με κατευθυνομενη συνταγογραφηση αλλα και αλλους ιδεολογους που προσφερουν μεχρι και προληπτικη υγεια εκει που υπηρετουν). Ολα τα παραπανω υποσυναφια τηρουν ολα αυτα τα χρονια το νομο της σιωπης με πρωτους τους καταπταιστους ιατρικους συλλογους μας και τους συνδικαλιστες μας. Η συμφωνια ειναι κλεψτε, εκμεταλευτειτε καταχραστειτε ξεφτυλιστε ασθενεις και δημοσιο με καθε τροπο, ξεπαστρεψτε με την αγνοια και την αδιαφορια σας οσο πιο πολλους ασθενεις μπορειτε αλλα καντε τουμπεκι οταν εμεις θα κανουμε τα ιδια και χειροτερα. Φυσικα δεν ειναι μονο οι γιατροι που ειναι διεφθαρμενοι. Διαφθορα και ανομια υπαρχει παντου στην Ελλαδα. Αυτο που εξοργιζει τον κοσμο ειναι η υποκρισια μας και το τουπε μας.Ο μεσος ασφαλισμενος εχει ταλαιπωρηθει με αφανταστο τροπο στα γιατρεια του ΙΚΑ, η γραφειοκρατια και πολλοι συναδελφοι ΙΚΑτζηδες τον ξεφτιλησανε και τον εκμεταλλευτηκαν και τωρα βλεπει αυτους τους ανθρωπους να σκουζουν στριμωγμενοι στη γωνια γιατι χανουν την κουταλα με το μελι.Και που δεν τους φτυνει πρεπει να ειμαστε ευχαριστημενοι.
Ακομα ομως και οι νεοι γιατροι εχουν ευθυνες.Γιατι βολευτηκαμε μεσα στο συστημα που βρηκαμε, ανεχτηκαμε τα παντα,την αστεια εκπαιδευση που μας προσφερεται στα νοσοκομεια, τις απιστευτες αναμονες, τη λαμογια των διευθυντων και των επιμελητων μας που μας κανανε γραμματεις γαι υπηρετες για τα πελατακια τους, και κοιταμε μονο πως θα τελειωσουμε πιο γρηγορα για να χωθουμε και μεις στο παραπανω διεφθαρμενο συστημα ειτε σαν ιδιωτες ειτε σαν ΕΣΥτες για να κονομησουμε οπως εκαναν οι δασκαλοι μας. Ενα συστημα που βασιζεται στη μετριοκρατεια, στο γλυψιμο και την οσφυοκαμψια.
Τελος θελω να πω οτι ακουω απο καποιους πιο μεγαλους συναδελφους οτι ηρθε η ωρα να ξεχωρισουν οι πραγματικα καλοι γιατροι απο την πολυαριθμη σαβουρα. Πραγματικα μου φαινεται αστειο. Ξερουμε ποσο κατευθυνομενη ειναι η πελατεια. Καλος γιατρος για τους πιο πολλους συναδελφους δεν ειναι αυτος που ειναι οντως καλυτερος αλλα αυτος που δινει μεγαλυτερη μιζα. Ασε δε που οι περισσοτεροι δεν εχουμε το επιπεδο να κρινουμε ουτε γιατρους της ιδιας ειδικοτητας ποσο μαλλον αλλης.
Καταληγω λοιπον και συγχωρειστε τον τονο και τη γλωσσα που χρησιμοποιησα γιατι ειμαι εξοργισμενος με αυτα που γινονται στην πατριδα μου και με αναγκασαν να φυγω για το εξωτερικο οπως και παρα πολλοι αλλοι νεοι συναδελφοι. Αυτο που πραγματικα πρεπει να κανουμε ειναι πρωτιστως η αυτοκριτικη και η αυτοκαθαρση μας επιτελους.
http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,2398.msg16008.html#msg16008
Συμφωνω σε ολα με τους παραπανω συναδελφους. Θα ηθελα ομως να επισημανω ορισμενα πραγματα που βλεπω ως γιατρος που δουλευει στο εξωτερικο και να τα εκφρασω με ευθυτητα εως κυνισμο. Πιστευω οτι το κυριο και βασικο προβλημα μας ως κλαδου ειναι ακριβως οτι ποτε δεν σκεφτομαστε συλλογικα αλλα στενα συντεχνιακα. Μεσα στο συναφι μας υπαρχουν πολλα υποσυναφια (ΕΣΥτες ευσυνειδητοι και αλλοι αχρηστοι και διεφθαρμενοι, κρατικοδιαιτοι ιδιωτες που δουλευουν με μιζες και ειναι νταβατζηδες αρρωστων και συναδελφων, γιατροι του ΙΚΑ που ειναι μειγμα δημοσιου υπαλληλου και ιδιωτη στην καλυτερη περιπτωση και στην χειροτερη αισχρα λαμογια που κατοχυρωσαν χυδαια προνομια ολα αυτα τα χρονια και εκβιαζουν τους ασφαλισμενους ή καταληστευουν μαζι με φαρμακευτικες εταιρειες και πολυαριθμους απατεωνες φαρμακοποιους το Δημοσιο, πανεπιστημιακοι γιατροι που καποιοι οντως κανουν ερευνα και παρα πολλοι που ειναι αγιογδυτες και τενεκεδες ξεγανωτοι μεσα στη σπουδαιοφανεια και εγιναν πανεπιστημιακοι ή γιατι ειχαν μπαμπα καθηγητη ή γιατι ηταν ρουφιανοι,γλυφτες και ερπετα κουβαλωντας χρονια τους χαρτοφυλακες των αφεντικων τους, στρατιωτικοι γιατροι επισης διπλοθεσιτες που εχουν μετατρεψει τα στρατιωτικα νοσοκομεια σε ιδιωτικες κλινικες και αδιαφορουν για τους στρατευσιμους και αλλους στρατιωτικους που προσφερουν εργο στην παραμεθοριο, γενικους γιατρους αστοιχειωτους παλιους αγροτικους που βαφτιστηκαν ειδικοι χωρις εκπαιδευση και ειναι οι τοπικοι θεοι στα χωρια που δουλευουν εκμεταλλευομενοι τη θεση τους και ξεπαστρευουν οικονομικα και κυριολεκτικα ασθενεις και ταμεια με κατευθυνομενη συνταγογραφηση αλλα και αλλους ιδεολογους που προσφερουν μεχρι και προληπτικη υγεια εκει που υπηρετουν). Ολα τα παραπανω υποσυναφια τηρουν ολα αυτα τα χρονια το νομο της σιωπης με πρωτους τους καταπταιστους ιατρικους συλλογους μας και τους συνδικαλιστες μας. Η συμφωνια ειναι κλεψτε, εκμεταλευτειτε καταχραστειτε ξεφτυλιστε ασθενεις και δημοσιο με καθε τροπο, ξεπαστρεψτε με την αγνοια και την αδιαφορια σας οσο πιο πολλους ασθενεις μπορειτε αλλα καντε τουμπεκι οταν εμεις θα κανουμε τα ιδια και χειροτερα. Φυσικα δεν ειναι μονο οι γιατροι που ειναι διεφθαρμενοι. Διαφθορα και ανομια υπαρχει παντου στην Ελλαδα. Αυτο που εξοργιζει τον κοσμο ειναι η υποκρισια μας και το τουπε μας.Ο μεσος ασφαλισμενος εχει ταλαιπωρηθει με αφανταστο τροπο στα γιατρεια του ΙΚΑ, η γραφειοκρατια και πολλοι συναδελφοι ΙΚΑτζηδες τον ξεφτιλησανε και τον εκμεταλλευτηκαν και τωρα βλεπει αυτους τους ανθρωπους να σκουζουν στριμωγμενοι στη γωνια γιατι χανουν την κουταλα με το μελι.Και που δεν τους φτυνει πρεπει να ειμαστε ευχαριστημενοι.
Ακομα ομως και οι νεοι γιατροι εχουν ευθυνες.Γιατι βολευτηκαμε μεσα στο συστημα που βρηκαμε, ανεχτηκαμε τα παντα,την αστεια εκπαιδευση που μας προσφερεται στα νοσοκομεια, τις απιστευτες αναμονες, τη λαμογια των διευθυντων και των επιμελητων μας που μας κανανε γραμματεις γαι υπηρετες για τα πελατακια τους, και κοιταμε μονο πως θα τελειωσουμε πιο γρηγορα για να χωθουμε και μεις στο παραπανω διεφθαρμενο συστημα ειτε σαν ιδιωτες ειτε σαν ΕΣΥτες για να κονομησουμε οπως εκαναν οι δασκαλοι μας. Ενα συστημα που βασιζεται στη μετριοκρατεια, στο γλυψιμο και την οσφυοκαμψια.
Τελος θελω να πω οτι ακουω απο καποιους πιο μεγαλους συναδελφους οτι ηρθε η ωρα να ξεχωρισουν οι πραγματικα καλοι γιατροι απο την πολυαριθμη σαβουρα. Πραγματικα μου φαινεται αστειο. Ξερουμε ποσο κατευθυνομενη ειναι η πελατεια. Καλος γιατρος για τους πιο πολλους συναδελφους δεν ειναι αυτος που ειναι οντως καλυτερος αλλα αυτος που δινει μεγαλυτερη μιζα. Ασε δε που οι περισσοτεροι δεν εχουμε το επιπεδο να κρινουμε ουτε γιατρους της ιδιας ειδικοτητας ποσο μαλλον αλλης.
Καταληγω λοιπον και συγχωρειστε τον τονο και τη γλωσσα που χρησιμοποιησα γιατι ειμαι εξοργισμενος με αυτα που γινονται στην πατριδα μου και με αναγκασαν να φυγω για το εξωτερικο οπως και παρα πολλοι αλλοι νεοι συναδελφοι. Αυτο που πραγματικα πρεπει να κανουμε ειναι πρωτιστως η αυτοκριτικη και η αυτοκαθαρση μας επιτελους.
http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,2398.msg16008.html#msg16008
01 July 2011
Είναι το επάγγελμα του ιδιώτη Ιατρού, ανοικτό επάγγελμα;
Με μια πρώτη ματιά η απάντηση είναι Ναι. Αφού όλοι όσοι παίρνουν το πτυχίο Ιατρικής και τον τίτλο της ειδικότητος είναι ελεύθεροι να ανοίξουν ιδιωτικό ιατρείο, άρα στην Ελλάδα το επάγγελμα του ιδιώτη ιατρού είναι ανοικτό. Μάλιστα θεωρητικά τουλάχιστον, δεν χρειάζεται καν να έχουν κάνει ειδικότητα για να ανοίξουν ιδιωτικό Ιατρείο.
Η αλήθεια είναι όμως πιο πολύπλοκη:
Τα βασικά στοιχεία του επαγγέλματος ενός κλινικού Ιατρού, είναι η διάγνωση και η θεραπεία ασθενειών.
Και ας ξεκινήσουμε από την διάγνωση: Συχνά για την διάγνωση αρκεί η λήψη ιστορικού και η φυσική εξέταση. Όχι όμως πάντα. Πολλές φορές, χρειάζεται να γίνουν και εργαστηριακές εξετάσεις, αιματολογικές ή απεικονιστικές, οι οποίες κοστίζουν κάποια χρήματα, από λίγα έως πολλά. Τις πιο πολλές φορές όμως κοστίζουν μάλλον πολλά για τον ασθενή, αν ο ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του χωρίς την συμμετοχή, του ασφαλιστικού του Ταμείου.
Και ας πάμε στην θεραπεία: Μερικές φορές, αρκεί να καθησυχάσει κανείς τον Ασθενή, ή να τον κάνει καλά με αποτελεσματικά αλλά και φθηνά φάρμακα όπως π.χ. ένα Depon. Δυστυχώς όμως τα Depon δεν φτάνουν πάντα. Συχνά ο Ασθενής πρέπει να πάρει φάρμακα που κοστίζουν περισσότερα χρήματα. Τις πιο πολλές φορές μάλιστα κοστίζουν και τα φάρμακα πολύ για τον Ασθενή αν ο Ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του.
Το αποτέλεσμα είναι το εξής: Ο ασθενής προτιμά σαφώς να πηγαίνει σε Ιατρό που έχει σύμβαση με το Ταμείο του, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται με όλο το κόστος των διαγνωστικών και θεραπευτικών μεθόδων.
Αυτό βέβαια προσβάλει σε διαφορετικό βαθμό την κάθε ειδικότητα: Υπάρχουν ειδικότητες όπως π.χ. οι ενδοκρινολόγοι που έχουν σχετικά φθηνά φάρμακα και τότε δεν τους νοιάζει και τόσο πολύ αν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του ασθενούς ή όχι. Μάλιστα, στην περίπτωση των ιδιωτών ενδοκρινολόγων, που δεν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του ασθενούς, επικεντρώνονται κυρίως στον θυρεοειδή που συχνά θεραπεύεται σχετικά εύκολα και μάλιστα με φθηνά φάρμακα, ενώ αποφεύγουν τον Σακχαρώδη Διαβήτη που στην κατάληξή του απαιτεί συνήθως ινσουλίνη η οποία είναι ακριβή αν πει ο ασθενής να την αγοράσει από την τσέπη του. Μια άλλη ειδικότητα που ίσως να μην επηρεάζεται τόσο πολύ από το αν ο Ιατρός έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς ή όχι είναι οι Γαστρεντερολόγοι: Εδώ η φαρμακευτική θεραπεία είναι συχνά βραχύχρονη και ο ασθενής αντέχει να την αγοράσει από την τσέπη του. Επίσης στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις τα Νοσοκομεία δεν εκτελούν γαστροσκοπήσεις ή κολονοσκόπησεις. Έτσι οι ιδιώτες τις μονοπωλούν με αποτέλεσμα να έχουν σίγουρη πελατεία για Ιατρικές πράξεις για τις οποίες πληρώνονται καλά και μετρητά. Άλλες ειδικότητες όμως όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Εδώ οι Ασθενείς είναι συνήθως ηλικιωμένοι και χρόνιοι και παίρνουν κάθε μήνα φάρμακα που η λιανική τους τιμή είναι συχνά πάνω από 100 ευρώ. Αν ο Γενικός τους Ιατρός ή ο Παθολόγος τους, δεν μπορεί να τους συνταγογραφεί αυτά τα φάρμακα υπάρχει περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι να τον επιλέξουν σαν μόνιμο Ιατρό τους, όσο καλός και αν αυτός είναι;
Το συμπέρασμα είναι ότι αν ο ιδιώτης Ιατρός δεν έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς είναι αρκετά πιο δύσκολο να έρθει ο Ασθενής στον Ιατρό αυτόν, και για ορισμένες ειδικότητες όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία είναι σχεδόν απίθανο. Με μερικά Ταμεία βέβαια μπορούν να κάνουν σύμβαση όλοι οι ιδιώτες Ιατροί. Με άλλα όμως (που είναι και πολύ βασικά) όπως π.χ. το ΙΚΑ, τώρα πια που πλήθυναν οι Ιατροί, απαιτείται συχνά χοντρό μέσο. Τα Ταμεία όμως με τα οποία μπορούν να έχουν σύμβαση όλοι οι Ιατροί (π.χ. ο ΟΠΑΔ ή το ΤΥΔΚΥ ή το ΕΤΑΑ) έχουν σταματήσει να πληρώνουν και μερικά φτάσανε να χρωστούν στους Ιατρούς τα δεδουλευμένα 19 μηνών(!). Το ΙΚΑ πάλι στο οποίο ανήκει περισσότερο από το 50% του Ελληνικού πληθυσμού ειδικά στις πόλεις, το οποίο ΙΚΑ σε πληρώνει ανελλιπώς κάθε μήνα σαν Ιατρό και σου δίνει και το δικαίωμα να πληρώνεσαι μετρητά από τους ασθενείς του αν σε επισκεφτούν μετά την λήξη του ωραρίου σου, μπορούν να το έχουν μόνο λίγοι εκλεκτοί, όπως ήδη ανέφερα. Όσο για την κίνηση που έγινε το Φεβρουάριο του 2011 και που κατέληξε στο να μπορούν οι συμβασιούχοι Ιατροί του ΟΠΑΔ να εξετάζουν μέχρι και 80 ασθενείς του ΙΚΑ ανά μήνα: Αυτή η κίνηση άνοιξε το επάγγελμα για τις 4 πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Εμένα τουλάχιστον τόσες μέρες μου παίρνει μέχρι να δω αυτούς τους 80 ασθενείς του ΙΚΑ, οι οποίοι δεν ξέρουν κιόλας αν θα προλάβουν να με δουν τον επόμενο μήνα. Μπορεί, σαν χώρα, να ρίξαμε λίγο στάχτη στα μάτια των δανειστών μας αλλά το επάγγελμα πάντως δεν άνοιξε επί της ουσίας. Άσε που το ΙΚΑ ακόμη δεν μας πλήρωσε.
Παίζει βέβαια ρόλο και ο τόπος: Σε αγροτικά μέρη όπου υπάρχουν Περιφερειακά Ιατρεία ή Κέντρα Υγείας είναι πιο εύκολο να πάρει ο ασθενής την συνταγή ενός ιδιώτη Ιατρού και να πάει να του την συνταγογραφήσει και επίσημα (να του την “ξεπλύνει”) ο δημόσιος Γενικός Ιατρός . Παλαιότερα μάλιστα που δεν είχε δημόσιους ειδικούς Γενικής Ιατρικής, αλλά ψαρωμένους Αγροτικούς, αυτό ήταν ακόμη πιο εύκολο. Στα αστικά όμως κέντρα, που δεν υπάρχουν Κέντρα Υγείας ή Περιφερειακά Ιατρεία, αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο, και έτσι το να επιβιώσει εκεί ένας Γενικός Ιατρός ή Παθολόγος που δεν είναι μέσα στο ΙΚΑ, έχει γίνει πια από δύσκολο έως αδύνατο. Μια εξαίρεση ίσως είναι αν είσαι σε πλούσιο τουριστικό μέρος και ζεις από τα μετρητά ή τις ιδιωτικές ασφάλειες των αλλοδαπών τουριστών που έρχονται λόγω πρόσκαιρων στραπάτσων.
Δεν συζητούμε για τους γεωγραφικούς περιορισμούς μετακίνησης μέσα στην ίδια την χώρα μας όπου παρατηρείται π.χ. το φαινόμενο να επιτρέπεται να εργάζεται ένας Ιατρός μια εβδομάδα στην Καβάλα και την άλλη στην Σουηδία αλλά να μην επιτρέπεται αντίστοιχα να εργάζεται στην Καβάλα και την Ξάνθη..
Εκ των άνω συνάγεται ότι το επάγγελμα του ιδιώτη Ιατρού θεωρητικά μεν είναι ανοικτό, στην πράξη όμως κλειστό και μάλιστα για να το ανοίξεις χρειάζεται συχνά να γλύψεις βολεφτές.. Απλώς το πόσο κλειστό είναι, εξαρτάται από την ειδικότητα του καθενός αλλά και τον τόπο στον οποίο εργάζεται.
Τα αποτελέσματα βέβαια για την κοινωνία είναι τα ίδια όπως και με τα υπόλοιπα κλειστά επαγγέλματα: Ο χαμηλός ανταγωνισμός κατεβάζει την ποιότητα παροχής υπηρεσιών ενώ ανεβάζει τις τιμές τους. Ταυτόχρονα κρατά εκτός επαγγέλματος άξιους ανθρώπους που δεν καταδέχονται να γλύψουν για μια θέση στον Ελληνικό ήλιο...οπότε παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν στα ξένα..
Η αλήθεια είναι όμως πιο πολύπλοκη:
Τα βασικά στοιχεία του επαγγέλματος ενός κλινικού Ιατρού, είναι η διάγνωση και η θεραπεία ασθενειών.
Και ας ξεκινήσουμε από την διάγνωση: Συχνά για την διάγνωση αρκεί η λήψη ιστορικού και η φυσική εξέταση. Όχι όμως πάντα. Πολλές φορές, χρειάζεται να γίνουν και εργαστηριακές εξετάσεις, αιματολογικές ή απεικονιστικές, οι οποίες κοστίζουν κάποια χρήματα, από λίγα έως πολλά. Τις πιο πολλές φορές όμως κοστίζουν μάλλον πολλά για τον ασθενή, αν ο ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του χωρίς την συμμετοχή, του ασφαλιστικού του Ταμείου.
Και ας πάμε στην θεραπεία: Μερικές φορές, αρκεί να καθησυχάσει κανείς τον Ασθενή, ή να τον κάνει καλά με αποτελεσματικά αλλά και φθηνά φάρμακα όπως π.χ. ένα Depon. Δυστυχώς όμως τα Depon δεν φτάνουν πάντα. Συχνά ο Ασθενής πρέπει να πάρει φάρμακα που κοστίζουν περισσότερα χρήματα. Τις πιο πολλές φορές μάλιστα κοστίζουν και τα φάρμακα πολύ για τον Ασθενή αν ο Ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του.
Το αποτέλεσμα είναι το εξής: Ο ασθενής προτιμά σαφώς να πηγαίνει σε Ιατρό που έχει σύμβαση με το Ταμείο του, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται με όλο το κόστος των διαγνωστικών και θεραπευτικών μεθόδων.
Αυτό βέβαια προσβάλει σε διαφορετικό βαθμό την κάθε ειδικότητα: Υπάρχουν ειδικότητες όπως π.χ. οι ενδοκρινολόγοι που έχουν σχετικά φθηνά φάρμακα και τότε δεν τους νοιάζει και τόσο πολύ αν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του ασθενούς ή όχι. Μάλιστα, στην περίπτωση των ιδιωτών ενδοκρινολόγων, που δεν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του ασθενούς, επικεντρώνονται κυρίως στον θυρεοειδή που συχνά θεραπεύεται σχετικά εύκολα και μάλιστα με φθηνά φάρμακα, ενώ αποφεύγουν τον Σακχαρώδη Διαβήτη που στην κατάληξή του απαιτεί συνήθως ινσουλίνη η οποία είναι ακριβή αν πει ο ασθενής να την αγοράσει από την τσέπη του. Μια άλλη ειδικότητα που ίσως να μην επηρεάζεται τόσο πολύ από το αν ο Ιατρός έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς ή όχι είναι οι Γαστρεντερολόγοι: Εδώ η φαρμακευτική θεραπεία είναι συχνά βραχύχρονη και ο ασθενής αντέχει να την αγοράσει από την τσέπη του. Επίσης στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις τα Νοσοκομεία δεν εκτελούν γαστροσκοπήσεις ή κολονοσκόπησεις. Έτσι οι ιδιώτες τις μονοπωλούν με αποτέλεσμα να έχουν σίγουρη πελατεία για Ιατρικές πράξεις για τις οποίες πληρώνονται καλά και μετρητά. Άλλες ειδικότητες όμως όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Εδώ οι Ασθενείς είναι συνήθως ηλικιωμένοι και χρόνιοι και παίρνουν κάθε μήνα φάρμακα που η λιανική τους τιμή είναι συχνά πάνω από 100 ευρώ. Αν ο Γενικός τους Ιατρός ή ο Παθολόγος τους, δεν μπορεί να τους συνταγογραφεί αυτά τα φάρμακα υπάρχει περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι να τον επιλέξουν σαν μόνιμο Ιατρό τους, όσο καλός και αν αυτός είναι;
Το συμπέρασμα είναι ότι αν ο ιδιώτης Ιατρός δεν έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς είναι αρκετά πιο δύσκολο να έρθει ο Ασθενής στον Ιατρό αυτόν, και για ορισμένες ειδικότητες όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία είναι σχεδόν απίθανο. Με μερικά Ταμεία βέβαια μπορούν να κάνουν σύμβαση όλοι οι ιδιώτες Ιατροί. Με άλλα όμως (που είναι και πολύ βασικά) όπως π.χ. το ΙΚΑ, τώρα πια που πλήθυναν οι Ιατροί, απαιτείται συχνά χοντρό μέσο. Τα Ταμεία όμως με τα οποία μπορούν να έχουν σύμβαση όλοι οι Ιατροί (π.χ. ο ΟΠΑΔ ή το ΤΥΔΚΥ ή το ΕΤΑΑ) έχουν σταματήσει να πληρώνουν και μερικά φτάσανε να χρωστούν στους Ιατρούς τα δεδουλευμένα 19 μηνών(!). Το ΙΚΑ πάλι στο οποίο ανήκει περισσότερο από το 50% του Ελληνικού πληθυσμού ειδικά στις πόλεις, το οποίο ΙΚΑ σε πληρώνει ανελλιπώς κάθε μήνα σαν Ιατρό και σου δίνει και το δικαίωμα να πληρώνεσαι μετρητά από τους ασθενείς του αν σε επισκεφτούν μετά την λήξη του ωραρίου σου, μπορούν να το έχουν μόνο λίγοι εκλεκτοί, όπως ήδη ανέφερα. Όσο για την κίνηση που έγινε το Φεβρουάριο του 2011 και που κατέληξε στο να μπορούν οι συμβασιούχοι Ιατροί του ΟΠΑΔ να εξετάζουν μέχρι και 80 ασθενείς του ΙΚΑ ανά μήνα: Αυτή η κίνηση άνοιξε το επάγγελμα για τις 4 πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Εμένα τουλάχιστον τόσες μέρες μου παίρνει μέχρι να δω αυτούς τους 80 ασθενείς του ΙΚΑ, οι οποίοι δεν ξέρουν κιόλας αν θα προλάβουν να με δουν τον επόμενο μήνα. Μπορεί, σαν χώρα, να ρίξαμε λίγο στάχτη στα μάτια των δανειστών μας αλλά το επάγγελμα πάντως δεν άνοιξε επί της ουσίας. Άσε που το ΙΚΑ ακόμη δεν μας πλήρωσε.
Παίζει βέβαια ρόλο και ο τόπος: Σε αγροτικά μέρη όπου υπάρχουν Περιφερειακά Ιατρεία ή Κέντρα Υγείας είναι πιο εύκολο να πάρει ο ασθενής την συνταγή ενός ιδιώτη Ιατρού και να πάει να του την συνταγογραφήσει και επίσημα (να του την “ξεπλύνει”) ο δημόσιος Γενικός Ιατρός . Παλαιότερα μάλιστα που δεν είχε δημόσιους ειδικούς Γενικής Ιατρικής, αλλά ψαρωμένους Αγροτικούς, αυτό ήταν ακόμη πιο εύκολο. Στα αστικά όμως κέντρα, που δεν υπάρχουν Κέντρα Υγείας ή Περιφερειακά Ιατρεία, αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο, και έτσι το να επιβιώσει εκεί ένας Γενικός Ιατρός ή Παθολόγος που δεν είναι μέσα στο ΙΚΑ, έχει γίνει πια από δύσκολο έως αδύνατο. Μια εξαίρεση ίσως είναι αν είσαι σε πλούσιο τουριστικό μέρος και ζεις από τα μετρητά ή τις ιδιωτικές ασφάλειες των αλλοδαπών τουριστών που έρχονται λόγω πρόσκαιρων στραπάτσων.
Δεν συζητούμε για τους γεωγραφικούς περιορισμούς μετακίνησης μέσα στην ίδια την χώρα μας όπου παρατηρείται π.χ. το φαινόμενο να επιτρέπεται να εργάζεται ένας Ιατρός μια εβδομάδα στην Καβάλα και την άλλη στην Σουηδία αλλά να μην επιτρέπεται αντίστοιχα να εργάζεται στην Καβάλα και την Ξάνθη..
Εκ των άνω συνάγεται ότι το επάγγελμα του ιδιώτη Ιατρού θεωρητικά μεν είναι ανοικτό, στην πράξη όμως κλειστό και μάλιστα για να το ανοίξεις χρειάζεται συχνά να γλύψεις βολεφτές.. Απλώς το πόσο κλειστό είναι, εξαρτάται από την ειδικότητα του καθενός αλλά και τον τόπο στον οποίο εργάζεται.
Τα αποτελέσματα βέβαια για την κοινωνία είναι τα ίδια όπως και με τα υπόλοιπα κλειστά επαγγέλματα: Ο χαμηλός ανταγωνισμός κατεβάζει την ποιότητα παροχής υπηρεσιών ενώ ανεβάζει τις τιμές τους. Ταυτόχρονα κρατά εκτός επαγγέλματος άξιους ανθρώπους που δεν καταδέχονται να γλύψουν για μια θέση στον Ελληνικό ήλιο...οπότε παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν στα ξένα..
22 June 2011
Πώς μετατρέπω έγγραφα σε π ντι εφ.
Για να μετατρέψω ένα χάρτινο έγγραφο σε ψηφιακή μορφή pdf:
Έναρξη → σάρωση σε →ρυθμίσεις → Αρχείο → (επιλέγω )PDF → OK → βάζω το χαρτί στον εκτυπωτή μου →σάρωση →Όνομα αρχείου (δίνω το όνομα που θέλω στο αρχείο κατά προτίμηση με λατινικούς χαρακτήρες) →Νέα σάρωση (αν θέλω να βάλω και άλλη σελίδα στο ίδιο αρχείο).
Ενναλακτικά:
Έναρξη → Όλα τα προγράμματα → HP → HP Laserjet Proff…. → σάρωση σε……..
Το πρόγραμμα cutepdf είναι αν θέλω να μετατρέψω ένα ψηφιακό αρχείο από word ή άλλη μορφή σε pfd:
Τότε, ανοίγω το αρχείο π.χ. word → εκτύπωση → εκτύπωση → Εκτυπωτής → Όνομα → ( επιλέγω )CutePdf Writer → OK → Δώσε όνομα στο αρχείο και επέλεξε που θα αποθηκευτεί →Αποθήκευση.
Πώς βρίσκω το manual του HP:
Έναρξη → Όλα τα προγράμματα → HP → HP Laserjet Proff…. → οδηγός HPLaserjet
Έναρξη → σάρωση σε →ρυθμίσεις → Αρχείο → (επιλέγω )PDF → OK → βάζω το χαρτί στον εκτυπωτή μου →σάρωση →Όνομα αρχείου (δίνω το όνομα που θέλω στο αρχείο κατά προτίμηση με λατινικούς χαρακτήρες) →Νέα σάρωση (αν θέλω να βάλω και άλλη σελίδα στο ίδιο αρχείο).
Ενναλακτικά:
Έναρξη → Όλα τα προγράμματα → HP → HP Laserjet Proff…. → σάρωση σε……..
Το πρόγραμμα cutepdf είναι αν θέλω να μετατρέψω ένα ψηφιακό αρχείο από word ή άλλη μορφή σε pfd:
Τότε, ανοίγω το αρχείο π.χ. word → εκτύπωση → εκτύπωση → Εκτυπωτής → Όνομα → ( επιλέγω )CutePdf Writer → OK → Δώσε όνομα στο αρχείο και επέλεξε που θα αποθηκευτεί →Αποθήκευση.
Πώς βρίσκω το manual του HP:
Έναρξη → Όλα τα προγράμματα → HP → HP Laserjet Proff…. → οδηγός HPLaserjet
Subscribe to:
Posts (Atom)
