Πώς διευθετείται η κηδεία κάποιου χωρίς καθόλου συγγενείς ή φίλους;

Έτυχε να μιλήσω σήμερα με ένα φίλο Κοινωνικό Λειτουργό που εργαζόταν σε Ψυχιατρική Κλινική και που πρόσφατα πήρε σύνταξη. Πάνω στην κουβέντα μου είπε τι γινόταν όταν στην Ψυχιατρική Κλινική που δούλευε πέθαινε κάποιος Ασθενής που δεν είχε καθόλου συγγενείς ή φίλους:

Ο Κοινωνικός Λειτουργός ειδοποιούσε εισαγγελέα, αστυνομία και κάποιο γραφείο κηδειών. Το ταμείο του ασθενούς πλήρωνε το γραφείο κηδειών. Για αυτούς όμως που δεν ήταν πουθενά ασφαλισμένοι και είχαν μόνο ταμείο Πρόνοιας υπήρχε πρόβλημα γιατί η Πρόνοια δεν δικαιολογεί έξοδα κηδείας. Οπότε ο Κοινωνικός Λειτουργός έπαιρνε τηλέφωνα σε Γραφεία Κηδειών και έβγαινε στο παρακαλετό…

Ένα κόλπο για να τρώμε πιο εύκολα φρούτα.

Πριν μερικούς μήνες διάβασα σε μια Σουηδική εφημερίδα, ότι αν κόβουμε τα φρούτα σε κομματάκια και τα βάζουμε σε ένα πιάτο, τότε τα τρώμε πιο εύκολα.

Το εφάρμοσα και παρατήρησα ότι ισχύει.

Δοκιμάστε το.

Hjalmar Söderberg.

Προσπαθώ να μεταφράσω στα Ελληνικά κάτι γραμμές από το μυθιστόρημα Doktor Glas του Σουηδού συγγραφέα Hjalmar Söderberg (1869 – 1941):

Man vill bli älskad, i brist därpå beundrad, i brist därpå fruktad,
i brist därpå avskydd och föraktad. Man vill ingiva människorna
någon slags känsla. Själen ryser för tomrummet och vill kontakt
till vad pris som helst.

Θέλουμε να μας αγαπούν,
και αν δεν γίνεται αυτό, να μας θαυμάζουν
και αν δεν γίνεται και αυτό, να μας φοβούνται
και αν δεν γίνεται ούτε και αυτό, να μας μισούν και να μας περιφρονούν.
Θέλουμε να προκαλέσουμε στους άλλους ένα οποιοδήποτε είδος συναισθήματος.
Η ψυχή τρέμει το κενό και επιδιώκει την επικοινωνία με οποιοδήποτε τίμημα.

Πιττακός.

ΑΡΧΗ ΑΝΔΡΑ ΔΕΙΚΝΥΣΙ




(Ο χαρακτήρας δηλαδή του ανθρώπου, φαίνεται όταν έχει εξουσία).

Πεθαίνουν οι Καβαλιώτες νωρίτερα από τους υπόλοιπους Έλληνες και αν ναι, γιατί;

Το παρακάτω άρθρο που το βρήκα στο διαδίκτυο τυχαία, είναι οκτώ χρόνια παλιό και ίσως να μην έχει ιδιαίτερη σημασία για αυτούς που ζουν εκτός της Καβάλας. Είναι όμως αλλιώς για μας που ζούμε στην Καβάλα. Εδώ και χρόνια γίνεται λόγος στην πόλη μας ότι οι Καβαλιώτες πεθαίνουμε πιο νωρίς από τους υπόλοιπους Έλληνες και ότι έχουμε πιο πολλούς καρκίνους σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Είναι τελικά αυτά αλήθεια; Από αυτούς πάντως που θεωρούν τα παραπάνω ως δεδομένο έχω ακούσει διάφορες αιτιολογίες. Ότι π.χ. φταίει το διπλανό εργοστάσιο λιπασμάτων, ή ότι το έδαφος της Καβάλας είναι πιο ραδιενεργό από άλλα.

Να όμως και κάτι άλλο ενδιαφέρον:

Ελευθεροτυπία 31/05/2002.


Οι Καβαλιώτες καπνίζουν 30% περισσότερο από τους άλλους Ελληνες»

ΚΑΒΑΛΑ

Ενώ το υπουργείο Υγείας ανακοινώνει μέτρα για τον περιορισμό του καπνίσματος, οι Καβαλιώτες αποδεικνύονται θεριακλήδες της νικοτίνης, αφού καπνίζουν κατά 30% περισσότερο από τους άλλους Ελληνες.


Τα στοιχεία αυτά γνωστοποίησε χθες ο διευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του Νομαρχιακού Νοσοκομείου Καβάλας δρ Αργύρης Τυρολόγος, μετά από έρευνα που πραγματοποίησε με άλλους συναδέλφους του.

Η πλειοψηφία των ασθενών, που νοσηλεύτηκαν στην κλινική του ήταν καπνιστές, ενώ όπως διευκρίνισε, η διαφορά στο ποσοστό αντρών και γυναικών που καπνίζουν, είναι ελάχιστη.

Ο διευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής του νοσοκομείου Καβάλας υποστήριξε ότι το 80% των ατόμων που προσπάθησαν να το κόψουν τελικά υποτροπίασαν.

Σημείωσε ότι μπορεί να υπάρξει διακοπή της βλαβερής αυτής συνήθειας, με δυσκολία, εφ' όσον υπάρξει ιατρική υποστήριξη και συνεχής παρακολούθηση του καπνιστή-ασθενή. Ανέφερε πως στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφορα σκευάσματα που βοηθούν τον καπνιστή στη διακοπή της συνήθειας όπως χάπια, τσίχλες, έμπλαστρα...

Οπως εξήγησε ο κ. Τυρολόγος, η Καβάλα παρουσιάζει τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από καρδιαγγειακά νοσήματα, σε σχέση με άλλα αστικά κέντρα, γεγονός που έχει προβληματίσει καρδιολόγους και ιδιώτες.

Γι' αυτό τον λόγο έχει αρχίσει εκστρατεία ενημέρωσης με επικεφαλής τον κ. Τυρολόγο και τους συνεργάτες του, πρόγραμμα ελέγχου των καρδιοπαθειών, πόρτα-πόρτα.


http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=31.05.2002,id=5713160

Πλάτωνας.

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική
είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».

Πλάτωνας.

Η Αριστερά και ο φιλελευθερισμός.

Καθημερινή, 12/08/2010.
Tου Πασχου Μανδραβέλη.


Oυδείς μπορεί να απαξιώσει τους αγώνες της Aριστεράς και τη συμβολή της στην πολιτική φιλελευθεροποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Aυτές οι περγαμηνές δεν μπορούν να ακυρωθούν από τις εύλογες εικασίες περί της ανελεύθερης κοινωνίας ανατολικού τύπου που θα έχτιζε το KKE, αν ο Δημοκρατικός Στρατός κέρδιζε τον Εμφύλιο. Nαι! Aν η Aριστερά νικούσε το 1949, πιθανότατα η Eλλάδα να γινόταν Bουλγαρία -ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς- και θα πάσχιζε σήμερα να ορθωθεί από τα ερείπια που θα άφηνε μια πεντηκονταετής κομμουνιστική διακυβέρνηση. Tα πράγματα, ευτυχώς για τη χώρα, ήρθαν αλλιώς, αλλά η μετεμφυλιακή δημοκρατία που έχτισαν οι νικητές απείχε πολύ από την πραγματική. H Aριστερά και οι απόψεις της βρέθηκαν υπό διωγμόν. H Δεξιά που θα έπρεπε να είναι το προπύργιο του πολιτικού φιλελευθερισμού δεν ένιωσε ποτέ ότι πρέπει να τον εφαρμόσει και η χώρα βρέθηκε ενώπιον ενός διπλού παράδοξου: οι οπαδοί της δικτατορίας του προλεταριάτου να γίνονται οι πλέον ένθερμοι θιασώτες της αστικής δημοκρατίας, ενώ οι κληρονόμοι του πολιτικού φιλελευθερισμού να την αποστρέφονται!

Οι αγώνες για πλήρη δημοκρατία, δεν μπορούν να ακυρωθούν άσχετα αν ο πολιτικός φιλελευθερισμός για το μεγάλο κομμάτι της Aριστεράς υπήρξε ένας τακτικός στόχος και η ίδια ποτέ δεν εμποτίστηκε από αυτόν. Aυτό είναι φανερό σε όλη τη μεταπολεμική Ιστορία, κατά τη διάρκεια της οποίας η Aριστερά από τη μια αγωνιζόταν για πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα εντός της Eλλάδος και από την άλλη δόξαζε τα στυγνά δικτατορικά καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ. Aπόδειξη αυτού ήταν η δομή των οργανώσεων της Aριστεράς. Eνώ απαιτούσαν ελευθερολογία στην κοινωνία, την αρνήθηκαν εντός των κομμάτων, χρησιμοποιώντας το οξύμωρο του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού». Δεν καταδίκαζαν απλώς η διαφορετική άποψη, «εκτελούσαν» και την προσωπικότητα του διαφωνούντος («χαφιές», «πράκτορας», «φασίστας», «δωσίλογος» κ.λπ.)

Yπό το πρίσμα αυτής της βαθιάς σταλινικής κληρονομιάς ανέλυσε η Aριστερά και καταδίκασε την «ατομική τρομοκρατία». Ολη η κριτική της Aριστεράς δεν ξεπήδησε από την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, ή από το γεγονός ότι κάποιοι κουμπουροφόροι υποκαθιστούσαν τους δημοκρατικούς θεσμούς (οι τελευταίοι ως αστικοί θεσμοί ήταν, έτσι κι αλλιώς, προς ανατροπή). H μόνη ξεκάθαρη κριτική που ακούστηκε ενάντια στην τρομοκρατία ήταν το «προβοκάτορες» του KKE. H διαφορά του εν λόγω κόμματος με τους φονιάδες δεν γινόταν με βάση το αίμα, αλλά με βάση το ποιος θα έχει το γενικό επαναστατικό πρόσταγμα. Eξ ου και η αγωνία όλης της Aριστεράς, μην τυχόν μαζί με την «ατομική τρομοκρατία» ενοχοποιηθεί και η «επαναστατική βία», η οποία είναι θεμιτή και επιδιώξιμη ως «μαμή της Ιστορίας».

Δυστυχώς, για την εμποτισμένη από τη σταλινική νοοτροπία ελληνική Aριστερά, η αστική δημοκρατία είναι το όνομα που δίνει στον λαό όταν τον χρειάζεται. Eξ ου και η θεμιτή, αλλά και υπερβολική ανησυχία για τα δικαιώματα εκείνων που κατηγορούνται για αριστερή τρομοκρατία. Δεν εμφανίσθηκε για παράδειγμα η ίδια ευαισθησία για τα δικονομικά δικαιώματα των πρωταιτίων της απριλιανής δικτατορίας, ούτε στην περίπτωση του ακροδεξιού που καταδικάστηκε για τον φόνο δύο οικονομικών μεταναστών...





http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_14/08/2010_1292366