Τί είναι η ποίηση.

Η ΑΥΓΗ, 28/12/2008
Του Τέρι ΗΓΚΛΕΤΟΝ


Τι επιτυγχάνει το κομμάτιασμα και το αράδιασμα των ποιητικών φράσεων πάνω στη σελίδα; Μας καλεί να μεταχειριστούμε τη γλώσσα με ασυνήθιστη προσοχή και ευαισθησία. Είναι ένας τρόπος να πει κανείς: μη διαβάζετε απλώς διά μέσου της γλώσσας το νόημα, όπως κάνουμε με τις οδικές σημάνσεις που λένε: «Απαγορεύεται η είσοδος» ή «Οδηγείτε στη δεξιά λωρίδα» -καταστήσατε την ίδια τη γλώσσα αντικείμενο της προσοχής σας. Αυτός θα μπορούσε να είναι, εντέλει, ένας βραχύς ορισμός της ποίησης: το είδος λόγου όπου το τι λέγεται και το πώς λέγεται (το περιεχόμενο και η μορφή, το σημαίνον και το σημαινόμενο, το νόημα της γλώσσας και η υλικότητά της) είναι δραστικά αδιαχώριστα.[...]

Στην ποίηση, ο ήχος, ο τόνος, το βάρος, η ένταση, ο βηματισμός, η υφή των λέξεων είναι συστατικά στοιχεία του περιεχομένου της. Ώς έναν βαθμό, αυτό είναι αλήθεια και για την καθημερινή μας ζωή: δεν υπάρχει γλώσσα χωρίς τόνο, γιατί και η ίδια η απουσία τόνου συνήθως μαρτυρεί μια συγκινησιακή στάση εκ μέρους του ομιλητή. [...] Όμως η ποίηση οδηγεί αυτή την τονικότητα σε μια ασυνήθιστη ένταση -πράγμα που σημαίνει ότι στην ποίηση το σώμα μετέχει της γλώσσας πιο φανερά απ' ό,τι συνήθως. Όλη η γλώσσα είναι σωματική, αλλά κάποιες εκφάνσεις της είναι πιο σωματικές απ' ό,τι άλλες, και αυτές είναι γνωστές ως ποίηση. Ποίηση είναι ο λόγος του σώματος.[...]

Ποίηση σημαίνει νόημα και υλικότητα συγχρόνως* και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε η ποίηση είναι μια παράδοξα οπισθοδρομική, νηπιακού τύπου δραστηριότητα. Τα βρέφη απολαμβάνουν το παιχνίδι με τους ήχους, τη γεύση των συλλαβών και τη νοστιμιά των λέξεων στο στόμα τους* και οι ποιητές, που παράγουν αυτό που ο Ιρλανδός ποιητής Seamus Heaney έχει ονομάσει «μουσική του στόματος» (mouth music), είναι απλώς εκείνα τα πρόωρα ανεπτυγμένα βρέφη που δεν έπαψαν ποτέ να αντλούν απόλαυση από το ψέλλισμα. Οι περισσότεροι από μας πρέπει να αφήσουμε σιγά-σιγά πίσω μας αυτές τις σωματικές παρορμήσεις, προκειμένου να ανέλθουμε σε μια υψηλότερη τάξη νοήματος, αφαίρεσης, η οποία αποσπά το σημείο από τις ρίζες του στο σώμα. [...]

Τα άλλα ζώα παραμένουν αισθητηριακά δεμένα στο περιβάλλον τους με το σώμα τους. Όμως εμείς, επειδή έχουμε τη γλώσσα -το δώρο και την κατάρα του λόγου-, μπορούμε να αποσπάσουμε τον εαυτό μας από τα σώματα, από τις αισθήσεις και το περιβάλλον μας, και έτσι να τα χειριστούμε και να τα αντικειμενοποιήσουμε πολύ πιο δραστικά απ' ό,τι μπορούν οι καρχαρίες ή οι τίγρεις.[...] Αυτή η μετάβαση από το μουγκό σώμα στη γλώσσα είναι η στιγμή της Πτώσης, με τη βιβλική έννοια της λέξης. Όμως η Πτώση είναι προς τα πάνω, όχι προς τα κάτω. Είναι αυτό που οι θεολόγοι αποκαλούν «felix culpa», μια χαρούμενη Πτώση. Χωρίς τη γλώσσα, τις περίπλοκες έννοιες, τις δυνατότητες της αφηρημένης σκέψης, του υπολογισμού και της γενίκευσης, δεν θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε μαζικές δολοφονίες* ούτε όμως θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε τη χειρουργική.

Η ποίηση, λοιπόν, είναι μια προσπάθεια να αντιστρέψουμε και να επιδιορθώσουμε την Πτώση -να ενώσουμε και πάλι το νόημα με το σώμα, το πνεύμα με τις αισθήσεις. Με αυτή την έννοια, η ποίηση είναι η πιο δημιουργική (creaturely) από τις τέχνες. Η ποίηση δουλεύει με το νόημα, αλλά με έναν «ενσαρκωτικό» τρόπο -προσφέρει και πάλι στο νόημα το χαμένο υλικό σώμα του. Κατά συνέπεια, υπάρχει κάτι το ουτοπικό στην ίδια την ποιητική πράξη, όσο κατηφή ή απελπισμένα και αν είναι μερικά ποιήματα. Σκεφτείτε το ρυθμό, για παράδειγμα, που είναι ένα από τα πιο πρωτόγονα γνωρίσματα της ποίησης. Πρόκειται για υπόθεση του σώματος και των βιολογικών κύκλων -της παλμικής κίνησης της αναπνοής και του σφυγμού του αίματος-, για έναν από τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους η ποίηση μάς επιστρέφει στη βρεφική ηλικία. Ο ποιητής, όπως παρατήρησε κάποτε ο T. S. Eliot, είναι πιο πρωτόγονος και συγχρόνως πιο εκλεπτυσμένος από τους περισσότερους ανθρώπους. Από τη μια μεριά, το ποιητικό νόημα είναι πιθανότατα το πιο περίπλοκο νόημα που έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει η ανθρώπινη γλώσσα. Το ποίημα έχει οριστεί ως ο μεγαλύτερος δυνατός όγκος πληροφοριών στο μικρότερο δυνατό χώρο. Από την άλλη μεριά, όπως είπα παραπάνω, υπάρχει κάτι το μάλλον αρχαϊκό, το πρωτόγονο στην τέχνη της ποίησης.





Απόσπασμα από την ομιλία του Terry Eagleton στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στις 25/11/08), μτφρ. Αθηνά Βογιατζόγλου


http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=425795

Αναζητώντας την χαμένη παιδική του ηλικία;

Ο Michael Jackson πέθανε.

Έβγαινε στην σκηνή επαγγελματικά από ηλικία πέντε ετών!

Δεν χάρηκε μια συνηθισμένη παιδική ηλικία.

Ίσως για αυτό φάνηκε να ζητά να παραμείνει παιδί όλη του την υπόλοιπη ζωή.

«Ταρίφα 5.000 ευρώ αν ο γιατρός αναφέρει ένα φάρμακο».

Ελευθεροτυπία, 13/06/2009.

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν είναι ένας γιατρός που μασάει τα λόγια του, το αντίθετο μάλιστα. Τολμάει εδώ και χρόνια να μιλάει ξεκάθαρα -κατέχοντας μάλιστα τον τίτλο του τέως αναπληρωτή καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών- για τα μαύρα φεγγάρια... του ιατρικού επαγγέλματος.
Εδώ, σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση για τις ηθελημένα στοχευμένες πλάνες της επιστήμης ή αλλιώς για τους απατεώνες της αλήθειας...

Γιατί τόσο συχνά διαβάζουμε συμπεράσματα επιστημονικών μελετών που αναιρούν το ένα το άλλο, ή απλώς αλληλοσυγκρούονται με αποτέλεσμα όλοι εμείς οι απλοί «ιθαγενείς» να μην καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει και τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε;

«Δεν είναι κατ' ανάγκη κακό να αντικρούονται οι επιστημονικές απόψεις σε ένα θέμα, αντίθετα θα 'λεγα αυτός είναι ο δρόμος για να φτάσει κανείς στην αλήθεια. Ομως στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για επιστημονική διαφωνία. Πρόκειται για εξαπάτηση που γίνεται ευρέως και διεθνώς.

» Δημοσιεύονται σκόπιμα λανθασμένα αποτελέσματα στα περιοδικά διότι έτσι κάποιοι επιστήμονες κάνουν καριέρα. Σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο υπάρχει σωρεία ανακλήσεων εργασιών, αφού κατόπιν αποδεικνύεται ότι τα στοιχεία τους ήταν πλαστά. Σήμερα όλα τα μεγάλα και καθιερωμένα επιστημονικά περιοδικά για να σου δημοσιεύσουν μελέτη, σου ζητούν να υπογράψεις υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχεις οποιαδήποτε σχέση με φαρμακευτική εταιρεία, διότι έχουν πάθει στο παρελθόν μεγάλες γκάφες. Πρόσφατα γράφτηκε στο "Σπίγκελ" για τον φυσικό που είχε δημοσιεύσει πρωτότυπη έρευνα και κατόπιν αποκαλύφθηκε ότι τόσο τα στοιχεία όσο και τα αποτελέσματα ήταν κατά... φαντασίαν.

» Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι επιστήμη είναι η προσωρινή αλήθεια, όμως εδώ μιλάμε για εργασίες που πραγματοποιούνται κατά συρροή και χωρίς έρμα. Στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας τα τελευταία 20 χρόνια έχουν ανακληθεί 280 φάρμακα. Από αυτά το 54% -κάτι περισσότερο από ένα στα δύο- ανακλήθηκαν 20 χρόνια μετά την πρώτη τους κυκλοφορία, και όταν είχαν πρωτοπαρουσιαστεί έγιναν διθυραμβικές μελέτες που υπερθεμάτιζαν την ύπαρξή τους.

» Ενα γαλλικό επιστημονικό περιοδικό πραγματοποίησε ένα πολύ έξυπνο πείραμα. Πήρε παλαιές μελέτες που είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό τους, άλλαξαν τον τίτλο, το όνομα του συγγραφέως, τη σειρά των αποτελεσμάτων και τα έστειλαν ως καινούργιες εργασίες. Ούτε σε ένα δεν κατάλαβαν πως επρόκειτο για τα ίδια πράγματα. Τα αντιμετώπισαν ως βαρύγδουπες ανακοινώσεις».

Στα συνέδρια τι γίνεται;

«Εκεί συχνά βλέπουμε αρκετούς επιστήμονες να μην εμφανίζονται να κάνουν τις ανακοινώσεις τους. Αυτό δεν είναι κάτι αθώο. Υπάρχουν επιστήμονες που στέλνουν φανταστικά ευρήματα σε μελέτες, απλώς και μόνον για να μπουν στις περιλήψεις των πρακτικών του συνεδρίου. Αυτό θα το χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια στο βιογραφικό τους. Την ημέρα της ανακοίνωσης όμως δεν τολμούν να έρθουν διότι φοβούνται μήπως τους υποβάλουν ερωτήσεις από το ακροατήριο και φανεί η γύμνια τους. Ετσι απλώς... απουσιάζουν. Θα μου πείτε εκείνοι που αποδέχονται τις ανακοινώσεις αυτές στο συνέδριο δεν έχουν ευθύνη; Γίνονται όμως καθημερινά τόσα συνέδρια, συχνά δεν διαβάζεται προσεκτικά το υλικό και κάποιοι κάνουν καριέρα μέσω φανταστικών ανακοινώσεων που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι φανταστικές. Μετά υπάρχει και η συναλλαγή, η διαφθορά. Στην Ελλάδα ισχύει ταρίφα 5.000 ευρώ αν ο γιατρός στη μελέτη του αναφέρει τρεις φορές το όνομα συγκεκριμένου φαρμάκου. Προσωπικά, βγαίνοντας από την αίθουσα συνεδρίου άκουσα συνάδελφο να λέει σε εκπρόσωπο φαρμακευτικής εταιρείας "το άκουσες ότι το είπα, εε!".

Δεν δημοσιεύονται αποτελέσματα ερευνών που δεν είναι ευχάριστα, αυτά δεν ενδιαφέρουν, αφού μόνον οι επιτυχίες σε φάρμακα και μεθόδους μπορούν να αξιοποιηθούν εμπορικά. Για την καλτσιτονίνη ας πούμε, δαπανήθηκαν τεράστια ποσά από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέχρι να καταλάβουμε ότι είναι παντελώς άχρηστη στην Ιταλία έχει αποσυρθεί. Κάποιοι όμως με αυτές τις μελέτες έγιναν καθηγητές, απέκτησαν φήμη, χρήματα πατεντάροντας και προωθώντας το τίποτα».

Τι πρέπει να γίνει κατά τη γνώμη σας;

«Πρέπει να βγάλουμε από τον νέο γιατρό τον φόβο, να μπορεί ελεύθερα να αμφισβητήσει την αυθεντία του καθηγητή, να μάθει να ερευνά, να βρίσκει λάθη στα δεδομένα και να έχει το θάρρος της γνώμης του. Εδώ όσοι αμφισβητούν γίνονται τα μαύρα πρόβατα, τους βαφτίζουν άχρηστους κι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εξέλιξή τους όταν κοντράρουν τα καθιερωμένα. Ετσι όμως δεν προχωράει η επιστήμη.

» Πρέπει επίσης να μειωθούν τα συνέδρια, δεν είναι δυνατόν να γίνονται τόσα πολλά και να είναι όλα καλά. Εχουμε υπερπληθώρα συνεδρίων, με εργασίες που υποβάλλονται χωρίς να ελέγχονται ενδελεχώς κι αρκετές από αυτές είναι χαμηλής ποιότητας.

» Δεν πρέπει να πιστεύει κανείς σε όλες αυτές τις "λάιφ στάιλ" συμβουλές με τα θαυματουργά μαρούλια, ρόδα και μπρόκολα· είναι ηλίθιες "κατασκευές". Δεν έχει αποδειχτεί από αυτά τίποτε ποτέ.

» Ο γιατρός πρέπει να χρησιμοποιεί στους αρρώστους του φάρμακα που βρίσκονται στην κυκλοφορία τουλάχιστον πέντε χρόνια και έχουν δοκιμαστεί, διότι τα πρώτα πέντε χρόνια παρακολουθείται και μετριέται η απόδοσή τους.

» Πρέπει, τέλος, να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού. Κάθε οικογένεια θα είχε έτσι έναν γιατρό που τον εμπιστεύεται».


http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/06/2009&id=54012

Η αποχή, το λευκό και το άκυρο στις εκλογές ενισχύουν τα μεγάλα κόμματα.

Έλαβα πρόσφατα ένα email που μου φάνηκε ενδιαφέρον γιατί δείχνει παραστατικά το πώς η αποχή, το λευκό και το άκυρο στις εκλογές ενισχύουν τα μεγάλα κόμματα. Γράφει λοιπόν στο email αυτό:

Έστω ότι είμαστε 100 ψηφοφόροι εκ των οποίων οι 30 είναι αηδιασμένοι και εξοργισμένοι από το δικομματισμό. Ας δούμε τι γίνεται αν ΚΑΙ οι 30 ψηφίσουν μικρά έως πολύ μικρά κόμματα:

Ψηφοφόροι : 100
Έγκυρα : 100
Έλαβαν:
ΠΑΣΟΚ : 29 (29%)
ΝΔ: 28 (28%)
ΚΚΕ: 5 (5%)
ΣΥΡΙΖΑ: 5 (5%)
ΛΑΟΣ: 5 (5%)
Οικολόγοι : 5 (5%)
Δράση: 5 (5%)
Φιλελεύθερη συμμαχία: 2 (2%)
ΚΚΕ Μ-Λ: 2 (2%)
Χρυσή Αυγή: 1 (1%)
ΕΝΑΝΤΥΑ: 1 (1%)
Ένωση Κεντρώων: 2 (2%)
Κόμμα Φιλελευθέρων: 1 (1%)
ΑΣΚΕ: 1 (1%)
Ουράνιο τόξο: 2 (2%)
Κόμμα νέων: 2 (2%)
ΟΑΚΚΕ: 1 (1%)
Κόμμα Φιλελευθέρων: 1 (1%)
Ελληνική Ενότητα: 1 (1%)
Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών: 1 (1%)

Κοιτάξτε τώρα πόσο δραματικά αλλάζουν τα ποσοστά των κομμάτων αν οι 10 από αυτούς τους 30 απέχουν, οι υπόλοιποι 10 ρίξουν λευκό και οι υπόλοιποι 10 άκυρο:

Ψηφοφόροι : 100
Προσήλθαν: 90 (αποχή 10%)
Έγκυρα : 80 (10 άκυρα)
Λευκά: 10
Έλαβαν: (επί των εγκύρων πλην λευκών)
ΠΑΣΟΚ : 29 (42,6%)
ΝΔ: 28 (40%)
ΚΚΕ: 4 (5,7%)
ΣΥΡΙΖΑ: 4 (5,7%)
ΛΑΟΣ: 3 (4,2%)
Οικολόγοι : 1 (1,4%)
Δράση: 1 (1,4%)

Βλέπετε τη δραματική αλλαγή των ποσοστών;

Γι΄αυτό μην αφήσεις το δικομματισμό να θριαμβεύσει και πάλι επειδή ΕΣΥ ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕΣ... Προώθησέ το σε φίλους και γνωστούς. Έχουμε λίγες μόνο μέρες

Το τέλος της Ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα;

Σήμερα παρακαλούθησα μια εκδήλωση ενός νεοιδρυθέντος πολιτιστικού συλλόγου στην Καβάλα που λέγεται "Διαδρομές". Αν και πολιτιστικός σύλλογος, οι "Διαδρομές" είχαν σήμερα μια εκδήλωση με πολιτικό περιεχομένο: Παρουσιάστηκαν δυό μικρά πολιτικά κόμματα τα οποία δεν εκπροσωπούνται στην Ελληνική Βουλή και για αυτό δεν προβάλλονται πολύ από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η φιλελεύθερη "Δράση" και οι "Οικολόγοι Πράσινοι". Οι εκπρόσωποι και των δύο αυτών κομμάτων μου κάναν γενικά καλή εντύπωση.

Αυτό που μου έμεινε πιο πολύ όμως, είναι μια φράση του εκπροσώπου της "Δράσης" του Αντύπα Καρίπογλου. Είπε λοιπόν σε κάποια στιγμή ο Αντύπας, ότι δεν υπάρχει πλέον Ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι είχε δίκιο και πόνεσα. Νομίζω όμως ότι αυτή είναι η αλήθεια.

Από την στιγμή που ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος τώρα έχει σαν δεύτερο όνομα στο Ευρωψηφοδέλτιό του, μια εκπρόσωπο του Επαναστατικού Μαρξισμού δεν μπορούμε να κατάσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στα κόμματα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Όπως και να το κάνουμε ο Στάλιν και ο Μάο κατέσφαξαν ένα σωρό κόσμο. Όταν νοσταλγοί αυτών των δικτατόρων έχουν φτάσει να κατέχουν εξέχουσες θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ τότε δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε τον ΣΥΡΙΖΑ εκπρόσωπο της Ανανέωσης στην Ελληνική Αριστερά.

Η απάντηση ενός άγνωστου Αμερικανού Γενικού Ιατρού στην ερώτηση για πόσο καιρό ακόμη θα εξασκεί το επάγγελμά του.

I will practice until the day that I keel over with my stehtoscope around my neck.

Θα εξασκώ το επάγγελμα εως την μέρα που θα κυλήσω αναίσθητος με το στηθοσκόπιο γύρω από τον λαιμό μου.

Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από άρθρο του Σουηδικού Περιοδικού Γενικής Ιατρικής AllmänMedicin (τεύχος νούμερο 2, του έτους 2009, σελίδα 12). Στο άρθρο αυτό ένας Σουηδικής καταγωγής Γενικός Ιατρός, ο Hans Duvefelt, περιγράφει τις εντυπώσεις του από την εξάσκηση της Γενικής Ιατρικής στις Η.Π.Α.

Πώς υπολογίζουμε με εμπειρικό τρόπο την ποσότητα των ml όταν δίνουμε υγρά φάρμακα;

1 κουταλάκι του γλυκού = 5 ml
1 κουταλιά της σούπας = 10 ml

Βέβαια τα παραπάνω είναι στο περίπου γιατί οι όγκοι παίζουν λίγο από σερβίτσιο σε σερβίτσιο..

Έτσι είναι καλύτερα να έχει κανείς μια πλαστική σύριγγα (χωρίς την βελόνα), και να υπολογίζει μέσω αυτής τους διάφορους όγκους.