Υπερηχογραφία από Γενικούς Ιατρούς / Παθολόγους;

Του Αργύρη Αργυρίου,

Γενικού - Οικογενειακού Ιατρού,

Καβάλα. www.argiriou.se

Εδώ και χρόνια υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα να αποκτούν οι ιδιώτες Γενικοί Ιατροί / Παθολόγοι υπερηχογράφο. Πολλοί πιστεύουν ότι έτσι θα αυξήσουν την διαγνωστική τους δεινότητα (ενώ ακόμη πιο πολλοί ελπίζουν, ενδόμυχα ίσως, ότι θα αυξήσουν τα έσοδά τους).

Αυξάνεται όντως η διαγνωστική τους δεινότητα; Νομίζω ότι η φράση κλειδί στην προκειμένη περίπτωση είναι η φράση "αυτόνομες αποφάσεις". Κατά πόσο δηλαδή θα σε βοηθήσει ο υπερηχογράφος να παίρνεις περισσότερες αυτόνομες αποφάσεις αν τον έχεις σε σχέση με το αν δεν τον έχεις. Νομίζω ότι για να μπορεί να παίρνει κανείς αυτόνομες αποφάσεις μετά από μια υπερηχογραφία που έχει εκτελέσει ως Γενικός Ιατρός / Παθολόγος, πρέπει αφενός να έχει μία πραγματικά καλή εκπαίδευση, αφετέρου να εκτελεί μεγάλο αριθμό υπερηχογραφιών κάθε μέρα και μάλιστα, στην αρχή τουλάχιστον, δίπλα σε κάποιον άλλο Ιατρό. Επίσης πρέπει να έχει και αρκετό χρόνο, που όμως δεν είναι σίγουρο ότι τον έχει, γιατί ένα ιδιωτικό Ιατρείο για να επιβιώσει πρέπει να βλέπει και αρκετούς ασθενείς κάθε μέρα. Αν κρίνει επίσης κανείς ότι οι πιο πολλοί από τους Γενικούς Ιατρούς / Παθολόγους που απόκτησαν υπερηχογράφο παραδέχονται ότι αύξησαν τα παραπεμπτικά τους προς Ακτινολόγους, για επιβεβαιωτική υπερηχογραφία, τότε αυτό με κάνει να αμφιβάλλω πολύ κατά πόσο είναι σε θέση να παίρνουν περισσότερες αυτόνομες αποφάσεις. 

Είναι και κάτι άλλο το οποίο δυσκολεύομαι να το περιγράψω με λόγια αλλά θα το προσπαθήσω: Ο Γενικός Ιατρός είναι μια κατεξοχήν κλινική ειδικότητα όπου το σημαντικότερο εργαλείο του είναι τα αυτιά του για να ακούει προσεκτικά αυτά που του λέει (ή δεν του λέει) ο ασθενής. Όταν χρησιμοποιείς τον υπέρηχο αναγκαστικά πρέπει, για αρκετή ώρα (από τον έτσι ή αλλιώς περιορισμένο χρόνο που έχεις στην επίσκεψη), να συγκεντρωθείς σε κάτι άλλο, και αυτό κατά την γνώμη μου, διαταράσσει την κύρια αποστολή του Γενικού Ιατρού που περιέγραψα παραπάνω και μπορεί να τον ζαλίσει διαγνωστικά. Είναι κάπως σαν να είσαι ορειβάτης και εκεί που είσαι συνηθισμένος να περπατάς στο βουνό και να το "νιώθεις" και να προσανατολίζεσαι μόνο σου (και εσύ δεν ξέρεις πως, αλλά πάντως να προσανατολίζεσαι) να σου δίνουν ένα GPS. Επικεντρώνεσαι στο GPS και χάνεις την αίσθηση της πορείας αυτής καθ' αυτής. Γυρνάς το βράδυ στο σπίτι και, ναι μεν, μπορεί να έχεις ολοκληρώσει την διαδρομή αλλά το βουνό δεν το έχεις γνωρίσει και την επόμενη φορά που θα βγεις για περπάτημα νιώθεις το ίδιο χαμένος. 

Βγάζει τα λεφτά του; 

Κάποιοι, αγόρασαν μεν υπερηχογράφο, τον έχουν όμως και σκουριάζει και παραδέχονται ότι δεν έβγαλε τα λεφτά του. Κάποιοι άλλοι έβγαλαν τα λεφτά του την εποχή προ κρίσης. Όμως τα τελευταία χρόνια ο Ασθενής το σκέφτεται να δώσει πάνω από 30 €/επίσκεψη στον ιδιώτη Γενικό Ιατρό / Παθολόγο. Αν υποθέσουμε ότι αγοράζεις ένα υπερηχογράφο για 5.000 ευρώ, τότε αν αυξήσεις την επίσκεψή σου κατά 20 ευρώ, πας δηλαδή από τα 30 στα 50 ευρώ (που να δούμε πόσο εύκολα θα τα δώσει ο Ασθενής...), πρέπει να δεχτείς 250 επισκέψεις όπου αντί για 30 ευρώ θα πάρεις 50 ευρώ λόγω του ότι χρησιμοποίησες υπέρηχο, για να πεις ότι το μηχάνημα έβγαλε τα λεφτά του και από την 251η επίσκεψη και μετά έχεις και κέρδος... Κάποιοι άλλοι μπορεί να προσδοκούν ότι θα κάνουν απόσβεση κρατώντας μεν την τιμή επίσκεψης στα 30 ευρώ αλλά ελπίζοντας ότι θα αυξηθεί η πελατεία τους λόγω του υπερηχογράφου. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να έχει κανείς 166 επισκέψεις από καινούριους "πελάτες" λόγω της χρήσης του υπέρηχου για να πει ότι έκανε απόσβεση το μηχάνημα ( πόσο εύκολα όμως μπορεί να το υπολογίσει κανείς αυτό;  ). Το σωστό βέβαια (αλλά μάλλον αδύνατον να το υπολογίσει κανείς και αυτό) θα ήταν να υπολογίσει και πόσους από τους αρχικούς του πελάτες μπορεί να του φύγουν γιατί λόγω της διενέργειας υπερηχογραφιών δεν προλαβαίνει να μιλήσει αρκετά μαζί τους και να τους κάνει την μίνι "ψυχοθεραπεία" τους που είμαστε τόσο συνηθισμένοι εμείς οι Γενικοί Ιατροί / Παθολόγοι να κάνουμε.

Και πάντα βέβαια, αν θέλει κανείς να είναι σωστός και με την συνείδησή του, πρέπει να απαντήσει ειλικρινά και στο αρχικό ερώτημα: "Σε πόσες από αυτές τις περιπτώσεις με βοήθησε η υπερηχογραφία που εκτέλεσα, ώστε να πάρω πιο αυτόνομες αποφάσεις σε σύγκριση με το αν δεν είχα υπερηχογράφο;" 

Η εξέταση της υπερηχογραφίας εξαρτάται πάρα πολύ από τον εξεταστή. 

Υπάρχουν ακόμη και Ακτινολόγοι τριγύρω μου των οποίων τα υπερηχογραφικά πορίσματα δεν εμπιστεύομαι (είτε γιατί κάνουν υποδιάγνωση, είτε γιατί κάνουν υπερδιάγνωση), οπότε πόσο μπορώ να εμπιστευτώ αποτελέσματα Ιατρών άλλης ειδικότητας που, κακά τα ψέματα, δεν έχουν τόσο τριβή με το αντικείμενο όσο αυτοί οι Ακτινολόγοι;

Θα μου πεις, πρόβλημά σου αν δεν εμπιστεύεσαι.

Πάντως από ότι φαίνεται με τον ίδιο τρόπο σκέφτονται και στο Σουηδικό ή Νορβηγικό ή Βρετανικό Σύστημα Υγείας όπου οι Γενικοί Ιατροί ΔΕΝ συνηθίζεται να διενεργούν υπερηχογραφήματα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θεωρώ ότι η υπερηχογραφία πρέπει να απαγορεύεται για Γενικούς - Ιατρούς / Παθολόγους. Απλά θεωρώ ότι για τους περισσότερους Γενικούς Ιατρούς / Παθολόγους δεν έχει νόημα. Όταν όμως πρόκειται για συγκεκριμένες εξετάσεις (όπως π.χ. το eFAST, εκτίμηση αορτής, εκτίμηση της πληρότητας της ουροδόχου κύστης, αγγειακή προσπέλαση υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση ή ηχοκαρδιογραφία στην υποστήριξη της ζωής δηλαδή ELS) και όταν επίσης πρόκειται για Γενικούς Ιατρούς / Παθολόγους που δραστηριοποιούνται σε πολύ απομακρυσμένα μέρη ή νησιά ή σε ΤΕΠ νομίζω ότι εκεί η Υπερηχογραφία έχει θέση και εννοείται ότι είναι μικροπρέπεια από πλευράς Ακτινολόγων να μην μοιράζονται τις γνώσεις τους. (Για το πώς μαθαίνει πάντως κανείς υπέρηχο διαβάστε ένα εύστοχο σχόλιο εδώ από Έλληνα συνάδελφο που κάνει ειδικότητα Επειγοντολογίας στην Σουηδία). Επίσης δείτε εδώ ένα άρθρο που δείχνει πώς, κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να μαθαίνουν Υπερηχογραφία οι Κλινικοί Ιατροί που δραστηριοποιούνται στο Τμήμα Επειγόντως Περιστατικών (ΤΕΠ) ή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) ή σε οποιαδήποτε άλλη Νοσοκομειακή Κλινική χρειάζεται να διενεργούν Υπερηχογραφήματα και οι Κλινικοί Ιατροί της. Πόσες όμως από τις παραπάνω εξετάσεις θα χρειαστεί να κάνει ο ιδιώτης (ή και κρατικός) Γενικός Ιατρός / Παθολόγος που δραστηριοποιείται μέσα ή κοντά, σε αστικό περιβάλλον; Έτσι λοιπόν για εμάς τους υπόλοιπους πιστεύω ότι είναι πιο χρήσιμο να γνωρίζουμε ποιους Ακτινολόγους να εμπιστευόμαστε και ποιους όχι, παρά να χάνουμε τον χρόνο μας με ένα ματσούκι στο χέρι.

Επαγγελματικές συναντήσεις περπατώντας!

 

Επαγγελματικές συναντήσεις περπατώντας!

Περπατάμε, και τα λέμε! (walk and talk)

Στην Σουηδία (και όχι μόνο) εδώ και χρόνια, στην προσπάθειά τους να συνδυάσουν την άσκηση με τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, πολλοί κανονίζουν να κάνουν πολλές από τις επαγγελματικές τους συναντήσεις σε υπαίθριο χώρο και περπατώντας.

Τώρα με τον Κοροναϊό αυτό έχει γίνει ακόμη πιο συνηθισμένο.

Μήπως πρέπει να το σκεφτούμε αυτό και στην Ελλάδα που ο καιρός είναι και πολύ πιο ήπιος;

( Για εμάς τους Ιατρούς, μπορεί να είναι μια καλή ιδέα για τις συναντήσεις μας με τους Φαρμακευτικούς Αντιπροσώπους).

Ένας πίνακας που γεμίζει τις μπαταρίες σου:

 

Πως γράφουμε ένα Ιατρικό Πιστοποιητικό.

Το παρακάτω κείμενο είναι ελεύθερη μετάφραση που έκανε από τα Σουηδικά ο Γενικός Ιατρός Αργύρης Αργυρίου, Καβάλα, www.argiriou.se

Πηγή: Το βιβλίο Socialmedicin. Individ, hälsa och samhälle. Peter Allebeck et.al. , 2015, Εκδόσεις: Studentlitteratur, σελίδες 261-265.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ Ιατρικής Βεβαίωσης και Ιατρικής Γνωμάτευσης. Η Ιατρική Βεβαίωση είναι ένα έγγραφο που περιέχει και περιγράφει γεγονότα. Δηλαδή αντικειμενικές πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση Υγείας του ασθενούς όπως την φυσική εξέταση, τις νοσηλείες και την θεραπεία. Η Ιατρική Γνωμάτευση είναι ένα έγγραφο το οποίο εμπεριέχει και την γνώμη του Ιατρού που εκδίδει το Πιστοποιητικό σχετικά με την σχέση κάποιων πραγμάτων που σχετίζονται με την Υγεία του Ασθενούς. Π.χ. η σημασία της κατάστασης της Υγείας ενός Ασθενούς σε σχέση με την ικανότητά του για κάποια συγκεκριμένη εργασία.

Τι πρέπει να περιέχει το Ιατρικό Πιστοποιητικό:

Ημερομηνία και τόπο όπου γράφτηκε το Πιστοποιητικό.

Τίτλος: Ιατρική Γνωμάτευση ή Ιατρική Βεβαίωση αντίστοιχα.

σχετικά με την ή τον....

εδώ είναι σημαντικό να γράψουμε με προσοχή τα προσωπικά στοιχεία του Ασθενούς ώστε αυτός να μπορεί να ταυτοποιηθεί εύκολα και να μην υπάρχει περίπτωση να μπερδευτεί με κάποιο άλλο πρόσωπο. Π.χ. Ονοματεπώνυμο, Πατρώνυμο, Μητρώνυμο, ημερομηνία γέννησης, τόπος γέννησης, Διεύθυνση, Τηλέφωνο, ΑΜΚΑ και/ή Αριθμό Ταυτότητας και/ή Αριθμό διαβατηρίου. Για να μην επαναλαμβάνουμε ολόκληρο το Ονοματεπώνυμο του Ασθενούς στην συνέχεια του κειμένου, μπορούμε την πρώτη φορά που θα αναφέρουμε το Ονοματεπώνυμο του ασθενούς, να γράψουμε μέσα σε παρένθεση τα αρχικά του, π.χ. Ιωάννης Ελευθεριάδης ( Ι.Ε.). Έτσι από εδώ και πέρα στο κείμενο όταν αναφερόμαστε σε αυτόν θα γράφουμε ο Ι.Ε.

Όταν γράφουμε το Πιστοποιητικό εγγυόμαστε, μεταξύ άλλων, ότι έχουμε ελέγξει και την ταυτότητα αυτού που ζητάει το πιστοποιητικό. Έτσι εάν δεν γνωρίζουμε τον Ασθενή πρέπει να ζητήσουμε Αστυνομική Ταυτότητα ή κάποιο άλλο έγγραφο (π.χ. Διαβατήριο) που να πιστοποιεί ότι το πρόσωπο που έχουμε μπροστά μας, είναι το ίδιο με το πρόσωπο του οποίου τα στοιχεία αναφέρουμε στο Πιστοποιητικό.

Ξεκινούμε με το να γράψουμε τον σκοπό για το οποίο γράφουμε το Ιατρικό Πιστοποιητικό δηλαδή για ποιους λόγους γράφουμε το Πιστοποιητικό.

Π.χ. το Πιστοποιητικό εκδίδεται για να το στείλει ο Ι.Ε. στην ασφαλιστική εταιρεία στην οποία είναι ασφαλισμένος.

Παραδείγματα επικεφαλίδων στο επόμενο τμήμα του Πιστοποιητικού (που βέβαια εξαρτώνται από τον λόγο για τον οποίο γράφεται το Πιστοποιητικό):

Η κοινωνική κατάσταση του ασθενούς ( π.χ. αν είναι ή αν ήταν καπνιστής, συνήθειες αλκοόλ, επάγγελμα, συνθήκες διαβίωσης, κατάσταση κατοικίας, παντρεμένος ή όχι κτλ, αν έχει παιδιά, αν έχει άλλους συγγενείς, αν έχει βοήθεια στο σπίτι, πώς είναι τα οικονομικά του, αν μπορεί, και πόσο καλά μπορεί, να αυτοεξυπηρετείται ή κάτι άλλο σχετικό σχετικά με κοινωνικά θέματα).

Μπορεί επίσης να χρειαστεί να γράψουμε για παλαιότερες του ασθένειες ή παλαιές χειρουργικές επεμβάσεις που έχει υποστεί

για Χρόνιες Ασθένειες που έχει, για Φάρμακα που παίρνει, την ισχύ του κάθε φαρμάκου π.χ. σε mg, και την δοσολογία του.

Επίσης αν έχει πιθανές Αλλεργίες.

Μετά πηγαίνουμε στο κύριο Ιατρικό πρόβλημα του ασθενούς που είναι ο λόγος που γράφουμε το πιστοποιητικο και πιθανόν να χρειαστεί να αναφέρουμε την Διάγνωση αλλά και την Θεραπεία που του δόθηκε. Συχνά χρειάζεται να κάνουμε μνεία σε πιθανή έκπτωση της Λειτουργικότητας του Ασθενούς (περιορισμός των δραστηριοτήτων του Ασθενούς, η έκπτωση της ικανότητας για εργασία κτλ ).

Είναι σημαντικό αυτός που γράφει το Πιστοποιητικό να ξέρει για τί μιλά, δηλαδή να έχει όντως γνώση αυτών των πραγμάτων για τα οποία γράφει στο Πιστοποιητικό. Μη ξεχνούμε ότι ένα τέτοιο Πιστοποιητικό μπορεί να είναι η βάση για δικαιώματα, οικονομικές αποζημιώσεις ή αποφάσεις σε διάφορα Δικαστήρια. Τα Ιατρικά Πιστοποιητικά και Γνωματεύσεις που γράφουμε μπορεί να παίξουν πολύ μεγάλο ρόλο για τον ασθενή. Ταυτόχρονα όμως ένα Πιστοποιητικό μπορεί να έχει επιπτώσεις και στο Κράτος στο οποίο ζει ο Ασθενής, που, πιθανώς να χρειαστεί να επιβαρυνθεί κάποια κόστη για λογαριασμό του Ασθενούς. Ο Ιατρός πρέπει να είναι ακριβοδίκαιος και ως προς τον Ασθενή αλλά και ως προς τo Κράτος.

Το Πιστοποιητικό άρα πρέπει να είναι αντικειμενικό και αμερόληπτο. Στο κείμενο πρέπει να φαίνεται ξεκάθαρα ποια είναι γεγονότα, ποιο είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξατε, ως Ιατρός, και πού βασίζεται αυτό το συμπέρασμα, καθώς και ποιες πληροφορίες προέρχονται από κάποια άλλη πηγή εκτός του Ιατρού που εκδίδει το Πιστοποιητικό.

Πρέπει όπως είπαμε να γράφετε προσεκτικά τις πληροφορίες πάνω στις οποίες βασίσατε το συμπέρασμά σας. Π.χ. τη φυσική εξέταση που κάνατε, άλλες πληροφορίες που σας δόθηκαν, πληροφορίες από το αρχείο του ασθενούς (όπως περιέγραψα παραπάνω) ή άλλα αρχεία. Καλό είναι επίσης να γράψει κανείς συμπτώματα ή άλλες παρατηρήσεις που έκανε κατά την εξέταση. Όσο πιο πολλές πληροφορίες (που να σχετίζονται όμως με το συγκεκριμένο θέμα της Υγείας του Ασθενούς) και περιγραφές τόσο καλύτερα αλλά όμως δεν πρέπει γράφει κανείς περισσότερα πράγματα για τον Ασθενή από αυτά που χρειάζονται για καταλάβει κάποιος τρίτος το Πιστοποιητικό. Μπορεί π.χ. να γράψει κανείς πληροφορίες που πήρε από απεικονιστικές εξετάσεις, ή εάν ο ασθενής πόνεσε κατά την εξέταση ή οτιδήποτε άλλο, σχετικό όμως με το θέμα του Πιστοποιητικού.

Στο Πιστοποιητικό πρέπει να γράψουμε επίσης και τα στοιχεία αυτού που εκδίδει το Πιστοποιητικό, δηλαδή τα δικά μας, οπότε πρέπει να γράψουμε το Ονοματεπώνυμο μας, την ιδιότητά μας ( π.χ. ιδιώτης Γενικός Ιατρός ή Γενικός Ιατρός του Κέντρου Υγείας .... ), την διεύθυνση και το τηλέφωνό μας ή και την διεύθυνση email που έχουμε, έτσι ώστε να μπορούν εύκολα να μας βρούνε αν χρειαστεί. Αυτό γίνεται συνήθως στο τέλος του Πιστοποιητικού. Τελειώνουμε το Πιστοποιητικό με το να βάλουμε την υπογραφή μας και να γράψουμε ολογράφως το ονοματεπώνυμό μας.


Η γλώσσα του Πιστοποιητικού πρέπει να είναι απλή, αντικειμενική, αμερόληπτη και όσο πιο ακριβής γίνεται. Καλό είναι επίσης να είναι « ξερή » δηλαδή χωρίς συναισθηματισμούς. Κάποια Πιστοποιητικά και Γνωματεύσεις για τα οποία ξέρουμε ότι ο παραλήπτης έχει και κάποιον Ιατρικό Πραγματογνώμονα από δίπλα του, μπορούν να γραφτούν και με Ιατρικές Ορολογίες μέσα στο κείμενο. Οι ιατρικές ορολογίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν αυτό είναι σημαντικό για να γίνει το κείμενο πιο ακριβές αλλά όταν πρόκειται για Πιστοποιητικά για Δικαστήριο που θα διαβαστούν από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με Ιατρική είναι καλό να είναι γραμμένα σε κατανοητά «συνηθισμένα» Ελληνικά. Εάν το κείμενο είναι δύσκολο να το κατανοήσει κανείς ή μπερδεμένο μπορεί αυτό να οφείλεται στο ότι αυτός που το γράφει δεν έχει ξεκάθαρο μέσα του ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα.

Να θυμάστε ότι ο Ασθενής δεν έχει δικαίωμα να « υπαγορεύσει » στον Ιατρό τι θα γράψει στο Πιστοποιητικό. Ο υπεύθυνος για το περιεχόμενο του Πιστοποιητικού είναι πάντα αυτός που το εκδίδει.

Μην γράφεται Πιστοποιητικό χωρίς να συναντήσετε τον Ασθενή. Ακόμη και αν πρόκειται για Ασθενή που τον γνωρίζετε από παλιά δεν είναι σωστό να του γράψετε Πιστοποιητικό χωρίς να τον έχετε δει πρόσφατα.


Να και μία άλλη παρουσίαση επί του ίδιου θέματος που την βρήκα στο διαδίκτυο:

Το Ιατρικό Πιστοποιητικό

https://slideplayer.gr/slide/11144491/

Αν θες να καταδικάσεις τον φασισμό, θα το κάνεις και στις δυο εκδοχές του.

Γράφει πολύ εύστοχα συνάδελφος μου στο facebook:

Αν θες να καταδικάσεις τον φασισμό, θα το κάνεις και στις δυο εκδοχές του, τον κόκκινο και τον μαύρο.

Διαφορετικά, είσαι απλά φασίστας της μιας από τις δύο αποχρώσεις.

Ένα κόλπο για Γυναίκες (και Άντρες) που έχουν δυσκολία στον οργασμό λόγω λήψης αντικαταθλιπτικού SSRI.

 Ένα κόλπο για Γυναίκες (και Άντρες) που έχουν δυσκολία στον οργασμό λόγω λήψης αντικαταθλιπτικού SSRI:

Να κάνουν διακοπή ΜΙΑΣ ημέρας στην λήψη του αντικαταθλιπτικού δισκίου τους την ημέρα που θέλουν να κάνουν σεξ. Τότε το πρόβλημα με τον οργασμό βελτιώνεται για την συγκεκριμένη ημέρα.

Αυτό όμως αφού πρώτα έχουν φτάσει σε σταθερή δόση και η διάθεση τους έχει σταθεροποιηθεί.

Αργύρης Αργυρίου

Γενικός - Οικογενειακός Ιατρός

Καβάλα.

Η τελευταία βροχή του Σεπτέμβρη.

 

Η τελευταία βροχή του Σεπτέμβρη...

απαλή, διακριτική, σχεδόν αθόρυβη

πέφτει ρυθμικά

πάνω στα κόκκινα κεραμίδια.

Διαπερνά μαγικά τη στέγη.

Στάζει πάνω στα ταλαιπωρημένα μου χαρτιά.

Ό,τι γράφω το σβήνει.

Μια θάλασσα μικρούλα σχηματίζει

τόση δα

που βάφεται γαλάζια απ' το μπλε μου μελάνι.

Πνίγονται οι λέξεις

χάνονται οι στίχοι

δεν βρίσκουν τόπο απόψε τα λόγια

να μείνουν

δεν βρίσκουν τα νοήματα λόγο να γεννηθούν.

Ένας ακόμα μήνας...

Πότε ήρθε;

Πότε φεύγει;

Τι έμεινε αλήθεια απ' τις σύντομες μέρες του;

Δευτέρες Πέμπτες Κυριακές

βιαστικές κι αδιάφορες...

σταγόνες μιάς περαστικής βροχής...

δάκρυα στερνά του Σεπτέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου.