Εθνικόν.....το αληθές.

Του συγγραφέα Νίκου Δήμου:

Είναι η γνωστή ρήση του Σολωμού: «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές».

Με το ρητό του αυτό ο Διονύσιος Σολωμός, μέσα στην άνθιση του εθνικισμού, πραγματοποιεί την υπέρβασή του. Διαλύει αυτόματα τους εθνικούς μύθους επάνω στους οποίους βασίζεται κάθε υπερ-πατριωτισμός. Η ιστορία γίνεται χώρος δικαίου

Αν μπορέσουμε – κάποτε – να ακολουθήσουμε την φράση του Σολωμού, ο πατριωτισμός γίνεται ένας νέος ανθρωπισμός. Αν κάνουμε σημαία μας την αλήθεια, τότε δεν χρειαζόμαστε πια πολλές σημαίες. Η αλήθεια του Τούρκου και του Έλληνα θα μπορούσε να είναι μία.

Η αλήθεια από τα ιστορικά συγγράμματα πρέπει να περάσει στην εκπαίδευση, από τα πανεπιστημιακά σπουδαστήρια να διαχυθεί στα μέσα ενημέρωσης, έτσι που όλο και περισσότερος κόσμος να συμμετέχει στο «αληθές εθνικόν» του Σολωμού.

Τότε η ώρα μιας νέας πατρίδας θα έχει σημάνει. Διότι, αν φτάσουμε να θεωρούμε εθνικό μόνον ότι είναι αληθές, τότε πατρίδα όλων μας γίνεται μία: η αλήθεια.

ΕΣΥ ιδιωτικό, όχι δημόσιο. Δυστυχώς...

09/02/2011.
Του Παύλου Τσίμα.

Ο τίτλος, στην πρώτη σελίδα της χθεσινής «Αυγής», για τις απεργίες των γιατρών και των φαρμακοποιών, ήταν: «Αντίσταση στην εμπορευματοποίηση της Υγείας». Και ο «Ριζοσπάστης» καλούσε σε αγώνα κόντρα στην πολιτική «που θέλει τους ασθενείς πελάτες» και τις υπηρεσίες Υγείας «ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα».

Αν ήταν έτσι, οι πολυσυζητημένες απεργίες των ημερών θα ήταν, πράγματι, ιερές. Αλλά για θυμηθείτε τα στοιχεία: Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει, στα χαρτιά, ένα δημόσιο σύστημα Υγείας. Που δαπανά για την Υγεία ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο ποσοστά του ΑΕΠ (άνω του 10%).

Είναι, ταυτόχρονα, η χώρα της Ευρώπης με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιωτικής δαπάνης για την Υγεία (πάνω από 40%), λίγο λιγότερο από ό,τι οι ΗΠΑ, το Μεξικό και η Ελβετία, οι τρεις χώρες που προηγούνται ημών.

Το μέσο ελληνικό νοικοκυριό ξοδεύει το 8% του οικογενειακού προϋπολογισμού του για δαπάνες υγείας (χωρίς να υπολογίζονται, φυσικά, οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία).

Αν στις ΗΠΑ του πλήρως ιδιωτικού συστήματος, το 2,44% των νοικοκυριών κάθε χρόνο χρεοκοπεί λόγω ιατρικών δαπανών, στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό υπολογίστηκε στο 2,45%! Και, έχει, επίσης υπολογιστεί ότι ενώ η χώρα κατατάσσεται 6η στον κόσμο σε επίπεδο δαπανών Υγείας ως ποσοστό του ΑΕΠ, είναι η 2η χειρότερη στον κόσμο (μετά τις ΗΠΑ) σε επίπεδο πρόσβασης των πολιτών της στις υπηρεσίες της.

Τι μαρτυρούν τα στριφνά και πικρά νούμερα; Ότι, απλούστατα, στην Ελλάδα το σύστημα Υγείας ονομάζεται, αλλά δεν είναι «δημόσιο». Είναι ένα από τα πιο ιδιωτικοποιημένα (άρα εμπορευματοποιημένα, άρα κοινωνικά άδικα) στον κόσμο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σε όλες τις όψεις του ελληνικού δημόσιου τομέα. Όπως στο εκπαιδευτικό μας σύστημα (κατ’ όνομα δημόσιο) έχουμε την υψηλότερη στην Ευρώπη ιδιωτική δαπάνη για εκπαιδευτικές υπηρεσίες.

Όπως ξοδεύουμε πολλά για σιδηροδρόμους που δεν εξυπηρετούν κανέναν.

Ή όπως έχουμε τρία δημόσια τηλεοπτικά κανάλια (περισσότερα απ’ όλους στην Ευρώπη), αλλά το μικρότερο σε όλη την Ευρώπη ποσοστό τηλεθέασης του δημοσίου δικτύου.

Έτσι και στην Υγεία: Μας κοστίζει ακριβά, εξυπηρετεί ελάχιστα και είναι κατ’ ελάχιστον δημόσια και, κυρίως, ιδιωτική…

Θα ήταν, λοιπόν, σωστός και δίκαιος ένας αγώνας κατά της «εμπορευματοποίησης», κατά της μετατροπής της Υγείας σε «εμπόρευμα». Μόνο που, στην περίπτωση αυτή, ο αγώνας θα έπρεπε να έχει στόχο την συντριβή του σημερινού συστήματος, όχι τη διατήρησή του. Τη διάλυση της βαριάς γραφειοκρατικής δομής, που εξυπηρετεί την διοχέτευση της «πελατείας» στους ιδιώτες. Τη σύγκρουση με τα ισχυρά κυκλώματα, αλλά και με τα συντεχνιακά συμφέροντα γιατρών και φαρμακοποιών που «απαγάγουν» την δημόσια Υγεία και την μετασχηματίζουν σε ιδιωτική πελατεία.

Για τη δεξιά όχθη της πολιτικής ζωής, υποψιάζομαι ότι η μετονομασία ενός αγώνα υπέρ της διατήρησης των κεκτημένων σε αγώνα υπέρ της Υγείας είναι, απλώς, μια κυνική πολιτική προστασίας συμφερόντων. Για την Αριστερά, όμως, φοβάμαι ότι είναι απλώς ένδειξη πνευματικής οκνηρίας…



http://www.aixmi.gr/index.php/esy-idiwtiko-dimosio-dystyxws

Ο ΠΙΣ φαίνεται να έχει πολύ επιλεκτικά αντανακλαστικά.

Πάνω από το 50% του Ελληνικού λαού είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ. Οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ έχουν δικαίωμα να πηγαίνουν μόνο σε συγκεκριμένους Ιατρούς για να γράφουν τα φάρμακά τους. Οι ουρές στο ΙΚΑ είναι πολλές φορές ατελείωτες και η ταλαιπωρία των Ασθενών δεν περιγράφεται.

Η Πολιτεία έδωσε από 07/02/2011 το δικαίωμα σε όσους ιδιώτες Ιατρούς έχουν ήδη σύμβαση με τον ΟΠΑΔ ή τον ΟΑΕΕ να μπορούν να συνταγογραφούν και σε ασθενείς του ΙΚΑ.

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος (ΠΙΣ) όμως έστειλε επείγουσα επιστολή να μη συνταγογραφούμε στους ασφαλισμένους του ΙΚΑ που μας επισκέπτονται στο ιδιωτικό Ιατρείο, όπως μας έδωσε το δικαίωμα η Πολιτεία να κάνουμε. Μάλιστα οι Ιατρικοί Σύλλογοι Αθηνών και Θεσσαλονίκης απειλούν με κυρώσεις όσους ιδιώτες Ιατρούς τους, τολμήσουν να συνταγοραφήσουν.

Γιατί άραγε τόσο μεγάλη ευαισθησία του ΠΙΣ τώρα που η Πολιτεία προσπαθεί να σπάσει το μονοπώλιο των Ιατρών του ΙΚΑ στη συνταγογράφηση;

Από το σύνολο των ιδιωτών Ιατρών της Ελλαδας, η πλειοψηφία τους θα ήθελε να είναι στο ΙΚΑ.
Στάθηκε ποτέ ο ΠΙΣ στα προβλήματα της πλειοψηφίας αυτής των ιδιωτών Ιατρών που θέλουν να είναι στο ΙΚΑ αλλά όμως δεν έχουν το μέσο για να μπουν;

Ξέρει άραγε ο ΠΙΣ πως είναι να συναγωνίζεσαι ιδιώτη συνάδελφo που μπορεί να συνταγογραφεί για το 100% των ασθενών που τον επισκέπτονται ενώ εσύ δεν μπορείς να συνταγογραφήσεις ούτε για το 50% των ασθενών που θα ήθελαν να σε επισκεφτούν;

Πιστεύει δηλαδή ο ΠΙΣ ότι με αυτό τον τρόπο βοηθά να επικρατήσουν οι καλύτεροι Ιατροί;

Ή μήπως πιστεύει ο ΠΙΣ ότι με αυτό τον τρόπο δίνεται η ευκαιρία στην πλειοψηφία του Ελληνικού λαού να πάει στον καλύτερο Ιατρό;

Είναι ευχαριστημένος ο ΠΙΣ με την περίθαλψη που παρέχεται στην πλειοψηφία του Ελληνικού λαού η οποία και είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ;

Ποιο είναι τελικά το όραμα του ΠΙΣ για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην χώρα μας;






Αργυρίου Αργύρης,
Ιδιώτης Γενικός Ιατρός
(που έχει εργαστεί και εντός και εκτός του ΙΚΑ).

Σχετικά με τον πολυκερματισμό στο Ελληνικό Ιατρικό κλάδο και την κατάσταση στον τομέα της Υγείας γενικότερα.

Γραμμένο στις 06/02/2011 από το μέλος stathis του φόρουμ Πρωτοβάθμιας Φροντίδας της Υγείας:

Συμφωνω σε ολα με τους παραπανω συναδελφους. Θα ηθελα ομως να επισημανω ορισμενα πραγματα που βλεπω ως γιατρος που δουλευει στο εξωτερικο και να τα εκφρασω με ευθυτητα εως κυνισμο. Πιστευω οτι το κυριο και βασικο προβλημα μας ως κλαδου ειναι ακριβως οτι ποτε δεν σκεφτομαστε συλλογικα αλλα στενα συντεχνιακα. Μεσα στο συναφι μας υπαρχουν πολλα υποσυναφια (ΕΣΥτες ευσυνειδητοι και αλλοι αχρηστοι και διεφθαρμενοι, κρατικοδιαιτοι ιδιωτες που δουλευουν με μιζες και ειναι νταβατζηδες αρρωστων και συναδελφων, γιατροι του ΙΚΑ που ειναι μειγμα δημοσιου υπαλληλου και ιδιωτη στην καλυτερη περιπτωση και στην χειροτερη αισχρα λαμογια που κατοχυρωσαν χυδαια προνομια ολα αυτα τα χρονια και εκβιαζουν τους ασφαλισμενους ή καταληστευουν μαζι με φαρμακευτικες εταιρειες και πολυαριθμους απατεωνες φαρμακοποιους το Δημοσιο, πανεπιστημιακοι γιατροι που καποιοι οντως κανουν ερευνα και παρα πολλοι που ειναι αγιογδυτες και τενεκεδες ξεγανωτοι μεσα στη σπουδαιοφανεια και εγιναν πανεπιστημιακοι ή γιατι ειχαν μπαμπα καθηγητη ή γιατι ηταν ρουφιανοι,γλυφτες και ερπετα κουβαλωντας χρονια τους χαρτοφυλακες των αφεντικων τους, στρατιωτικοι γιατροι επισης διπλοθεσιτες που εχουν μετατρεψει τα στρατιωτικα νοσοκομεια σε ιδιωτικες κλινικες και αδιαφορουν για τους στρατευσιμους και αλλους στρατιωτικους που προσφερουν εργο στην παραμεθοριο, γενικους γιατρους αστοιχειωτους παλιους αγροτικους που βαφτιστηκαν ειδικοι χωρις εκπαιδευση και ειναι οι τοπικοι θεοι στα χωρια που δουλευουν εκμεταλλευομενοι τη θεση τους και ξεπαστρευουν οικονομικα και κυριολεκτικα ασθενεις και ταμεια με κατευθυνομενη συνταγογραφηση αλλα και αλλους ιδεολογους που προσφερουν μεχρι και προληπτικη υγεια εκει που υπηρετουν). Ολα τα παραπανω υποσυναφια τηρουν ολα αυτα τα χρονια το νομο της σιωπης με πρωτους τους καταπταιστους ιατρικους συλλογους μας και τους συνδικαλιστες μας. Η συμφωνια ειναι κλεψτε, εκμεταλευτειτε καταχραστειτε ξεφτυλιστε ασθενεις και δημοσιο με καθε τροπο, ξεπαστρεψτε με την αγνοια και την αδιαφορια σας οσο πιο πολλους ασθενεις μπορειτε αλλα καντε τουμπεκι οταν εμεις θα κανουμε τα ιδια και χειροτερα. Φυσικα δεν ειναι μονο οι γιατροι που ειναι διεφθαρμενοι. Διαφθορα και ανομια υπαρχει παντου στην Ελλαδα. Αυτο που εξοργιζει τον κοσμο ειναι η υποκρισια μας και το τουπε μας.Ο μεσος ασφαλισμενος εχει ταλαιπωρηθει με αφανταστο τροπο στα γιατρεια του ΙΚΑ, η γραφειοκρατια και πολλοι συναδελφοι ΙΚΑτζηδες τον ξεφτιλησανε και τον εκμεταλλευτηκαν και τωρα βλεπει αυτους τους ανθρωπους να σκουζουν στριμωγμενοι στη γωνια γιατι χανουν την κουταλα με το μελι.Και που δεν τους φτυνει πρεπει να ειμαστε ευχαριστημενοι.
Ακομα ομως και οι νεοι γιατροι εχουν ευθυνες.Γιατι βολευτηκαμε μεσα στο συστημα που βρηκαμε, ανεχτηκαμε τα παντα,την αστεια εκπαιδευση που μας προσφερεται στα νοσοκομεια, τις απιστευτες αναμονες, τη λαμογια των διευθυντων και των επιμελητων μας που μας κανανε γραμματεις γαι υπηρετες για τα πελατακια τους, και κοιταμε μονο πως θα τελειωσουμε πιο γρηγορα για να χωθουμε και μεις στο παραπανω διεφθαρμενο συστημα ειτε σαν ιδιωτες ειτε σαν ΕΣΥτες για να κονομησουμε οπως εκαναν οι δασκαλοι μας. Ενα συστημα που βασιζεται στη μετριοκρατεια, στο γλυψιμο και την οσφυοκαμψια.
Τελος θελω να πω οτι ακουω απο καποιους πιο μεγαλους συναδελφους οτι ηρθε η ωρα να ξεχωρισουν οι πραγματικα καλοι γιατροι απο την πολυαριθμη σαβουρα. Πραγματικα μου φαινεται αστειο. Ξερουμε ποσο κατευθυνομενη ειναι η πελατεια. Καλος γιατρος για τους πιο πολλους συναδελφους δεν ειναι αυτος που ειναι οντως καλυτερος αλλα αυτος που δινει μεγαλυτερη μιζα. Ασε δε που οι περισσοτεροι δεν εχουμε το επιπεδο να κρινουμε ουτε γιατρους της ιδιας ειδικοτητας ποσο μαλλον αλλης.
Καταληγω λοιπον και συγχωρειστε τον τονο και τη γλωσσα που χρησιμοποιησα γιατι ειμαι εξοργισμενος με αυτα που γινονται στην πατριδα μου και με αναγκασαν να φυγω για το εξωτερικο οπως και παρα πολλοι αλλοι νεοι συναδελφοι. Αυτο που πραγματικα πρεπει να κανουμε ειναι πρωτιστως η αυτοκριτικη και η αυτοκαθαρση μας επιτελους.



http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,2398.msg16008.html#msg16008

Τί είναι μόρφωση;

Μόρφωση είναι αυτό που μας μένει όταν ξεχάσουμε όλα όσα μάθαμε.

Ellen Key,
Σουηδέζα συγγραφέας (1849 - 1926).

Κομματισμός στη υγεία: Τύχη ή αναγκαιότητα;

Του συναδέλφου, Γενικού Ιατρού, Δημήτρη Κουναλάκη:

Η υγεία είναι ένας ιδιαίτερος και κρίσιμος τομέας για μια κοινωνία, ιδιαίτερα όταν οικονομικοί λόγοι έχουν περιορίσει πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες γενικότερα. Ο κομματισμός έχει αρνητικό φορτίο και σημασία και δηλώνει ότι το κριτήριο για τις επιλογές στην λήψη των αποφάσεων είναι η σχέση και η παρουσία σε ένα ή περισσότερους ιδεολογικούς χώρους που εκπροσωπούνται από μια κομματική οντότητα ανεξαρτήτως έκτασης στην κοινωνία. Είναι δηλαδή ένας τρόπος αλληλουποστήριξης ανθρώπων που συνδέονται με μια κομματική ταυτότητα είτε πρόκειται για το σύνολο πχ της Ελλάδας είτε πρόκειται για μια μικρογραφία κοινωνίας όπως μια μονάδα υγείας. Συχνά η έννοια της ιδεολογικής ταύτισης παραμερίζεται στην παρουσία κοινού συμφέροντος μεταξύ ατόμων με την δημιουργία μιας "συμμαχίας" που λειτουργεί σαν "κόμμα" σε τοπικό επίπεδο. Ο κομματισμός έχει αρνητικό φορτίο και σημασία γιατί αντιστρατεύεται την αξιοκρατία, την ανάδειξη και επιβράβευση του ατόμου ή της ομάδας που ξεχωρίζουν με την αποτελεσματικότητα τους και την προσφορά τους στο άτομο, στην ομάδα και στην κοινότητα, εις όφελος των ατόμων που είναι υπό την σκέπη του "κόμματος". Ο κομματισμός έχει (τυπικά ή άτυπα) οργάνωση, ιεραρχία, στόχο και οφέλη-λάφυρα τα οποία μοιράζει με δικούς του κανόνες στα μέλη του. Το ερώτημα όμως είναι εάν ο κομματισμός είναι κάτι που οφείλει την ύπαρξη του στην τύχη και στη χημεία της ομάδας των ανθρώπων που αποτελούν το κόμμα ή αποτελεί μια αναγκαιότητα για την λειτουργία της κοινωνίας. Είναι μεγάλη η συζήτηση και θα προσπαθήσω να περιοριστώ στον τομέα της υγείας (δεν είμαι και ειδικός στην κοινωνιολογία) και θα παρουσιάσω βιωματικά και λογικά-τεχνοκρατικά επιχειρήματα.

Σαν γιατρός ΕΣΥ βρέθηκα πολλές φορές να σκέφτομαι ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιλέξεις τους κατάλληλους ιατρούς να στελεχώσουν μια μονάδα υγείας και απόκτησα αρκετές εμπειρίες βλέποντας πως λειτούργησαν διαφορετικά συστήματα επιλογής και επιτροπές στο ΕΣΥ. Η έννοια του "καλύτερου γιατρού" είναι κάτι που όταν το ακούω, ξέρω ότι βρωμάει παραπλάνηση και δημαγωγία και αυτό γιατί και ο Παπανικολάου (από το γνωστό test Παπανικολάου) απέτυχε να αποδώσει στο περιβάλλον της Ελλάδας ακόμη και με έδρα καθηγητή. Άρα ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε τι θέλουμε από τον γιατρό που θα προσλάβουμε στο ΕΣΥ και να επιλέξουμε όχι τον καλύτερο ιατρό αλλά τον καταλληλότερο για την δουλειά που θέλουμε ιατρό. Η "καταλληλότητα" περιλαμβάνει ίσως όχι μόνο γνώσεις και δεξιότητες ιατρικής αλλά και άλλα χαρίσματα όπως επικοινωνία, φιλότιμο, ομαδικότητα, υπευθυνότητα, ταχύτητα, αποτελεσματικότητα, κλπ. Ταυτόχρονα, απαιτεί την διατήρηση ισορροπιών και την παροχή τεχνικών μέσων και οργάνωσης για να αποδώσει. Ακούγονται πολύ θεωρητικά όλα αυτά και θα δώσω παραδείγματα για να γίνουν κατανοητά: (α) Θα θέλατε να είστε ασθενής που θα χειρουργηθεί και οι δύο χειρουργοί που θα κάνουν την επέμβαση, δεν μιλιούνται και θέλει ο ένας να βλάψει τον άλλο με οποιοδήποτε τρόπο; (β) Πως θα νιώθατε εάν ο ιατρός που είναι υπεύθυνος για την νοσηλεία σας θεωρήσει ότι επειδή το οράριο του τελείωσε, θα συνεχίσει την εξέταση σας αύριο; (γ) Για σκεφτείτε μια κλινική όπου προσλαμβάνεται ένας εξειδικευμένος ιατρός σε μια νέα εξέταση που οι υπόλοιποι υπάρχοντες ιατροί στην κλινική δεν γνωρίζουν να κάνουν και αν και υπάρχει το μηχάνημα για να γίνεται η εξέταση, ο νεοπροσλαμβανόμενος ιατρός τοποθετείται από τον διευθυντή σε άλλο αντικείμενο ή το μηχάνημα "χαλάει" ώστε να μην απειληθεί η "αξία" και το έργο των υπολοίπων; (δ) Για σκεφτείτε ότι μπορεί να προσλάβουμε νευροχειρουργό σε νοσοκομείο και να μην του "δίδεται" το δικαίωμα να χειρουργεί είτε λόγω μακρόχρονης απουσίας μηχανημάτων είτε λόγω άρνησης να συμμετέχει στο πρόγραμμα των χειρουργείων από το διευθυντή του χειρουργικού τομέα;
Τα κριτήρια επιλογής του για πρόσληψη γίνονται πιο σύνθετα όταν δοκιμάσουμε να τον αξιολογήσουμε... Μας ενδιαφέρει και σε τι ποσοστό η ποσότητα και η ποιότητα στην εργασία του; πχ ποιος γιατρός είναι καταλληλότερος: αυτός που γράφει τη μέρα σε 50 ασθενείς χρόνια φάρμακα στο βιβλιάριο και δεν έχει κάνει κλινική εξέταση ούτε το 3% αυτών ή ο ιατρός που και αν λαμβάνουν χρόνια φαρμακευτική αγωγή, γράφει χρόνια φάρμακα σε 25 ασθενείς τη μέρα αλλά εξετάζει κλινικά το 50% αυτών; Γενικά μας ενδιαφέρει ένας ιατρός που κάνει γραμματειακό ή ιατρικό έργο; Και τι κριτήρια θα τηρήσουμε σε ένα διευθυντή κλινικής; Μας είναι καλύτερος αυτός ο διευθυντής που ξέρει να κάνει περισσότερα από ότι οι υφιστάμενοι του ιατροί με βάση την πλούσια εμπειρία του ή αυτός που έχει οργανώσει την κλινική και οι υφιστάμενοι του κάνουν εξειδικευμένες επεμβάσεις ή εξετάσεις που ο ίδιος μπορεί να μην ξέρει να διενεργεί και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να μεταναστεύσουν σε άλλη μονάδα υγείας για μια εξειδικευμένη εξέταση; Προσέξτε ότι δεν έχω βάλει οικονομικούς δείκτες και παρουσιάζω μόνο ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες στον ιατρικό τομέα, βάλτε κόστος και διάρκεια νοσηλείας, κόστος επέμβασης-αποκατάστασης ασθενή και έχει κάνει αρκετά σύνθετο το σύστημα. Και μείναμε μόνο στους γιατρούς. Να βάλουμε και το υπόλοιπο προσωπικό μέσα;

Ίσως τα παραπάνω που είναι μια επιδερμική επαφή με την λήψη απόφασης για την πρόσληψη ή την αξιολόγηση ενός γιατρού σας φαίνεται δύσκολο, σκεφτείτε ότι το σημερινό ΕΣΥ δεν έχει κανένα κριτήριο αξιολόγησης με τέτοια χαρακτηριστικά. Όλα τα κριτήρια είναι υποκειμενικά εκτός του χρόνου προϋπηρεσίας. Σας λέω τώρα ότι η προϋπηρεσία μετά την ειδικότητα μετράει μόλις στο 15% της βαθμολογίας με την υπάρχουσα νομοθεσία. Πείτε μου εσείς τώρα, δεν θα θέλατε να είστε σε μια "κομματική" ομάδα για να επιβιώσετε; Έχει σημασία εάν θα είναι τοπική ή κεντρική η αξιολόγηση σε μια τέτοια περίπτωση; Για σκεφτείτε ότι η φήμη του διευθυντή μιας κλινικής απειλείται όταν προσληφθεί ένας νέος ιατρός με δεξιότητες που ο διευθυντής δεν ξέρει. Τι νομίζετε ότι θα γίνει; Είναι τύχη ή αναγκαιότητα ο κομματισμός σε μια τέτοια περίπτωση; Θα ήθελα να ακούσω ένα τεκμηριωμένο αντίλογο σε αυτό το ερώτημα.

Πάμε τώρα να δούμε την πραγματικότητα της πρωτοβάθμιας στις μεγάλες πόλεις. Αφήνοντας το ΕΣΥ είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και αυτό το χώρο. Ας υποθέσουμε ότι ο καλός θε(ι)ος σας δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσετε μια σύμβαση έργου ορισμένου χρόνου σαν γιατρός θεραπευτής του ΙΚΑ. Τα κριτήρια με τα οποία επιλεχθήκατε είναι απολύτως μη αξιοκρατικά. Ούτε και θα ελέγξει ποτέ κανείς πόσο καλός ιατρός είστε. Υπάρχουν στατιστικά ανά γιατρό για το ΙΚΑ; όχι βέβαια. Και μην μου πείτε ότι τώρα παρακολουθούν την συνταγογραφία γιατί δεν παρακολουθούν το ιατρικό έργο του ιατρού του ΙΚΑ αλλά των ιατρών που έγραψαν συνταγές που πέρασε στο βιβλιάριο ο ιατρός του ΙΚΑ. Αλήθεια γιατί υπάρχουν περιφερειακά ιατρεία σε περιοχές (για όλα τα ταμεία) με πληθυσμό 1000 κατοίκους και κέντρα υγείας με πληθυσμό 3000 κατοίκους και ο οικογενειακός ιατρός του ΙΚΑ πρέπει να έχει γραμμένους πάνω του 2000 ή 3000 ασφαλισμένους του ΙΚΑ; Μπορεί να τους δει; Μπορεί να τους εξετάσει; Προλαμβάνει; Μόλις τον ευνούχισαν σαν ιατρό. Τι ξέρουν λοιπόν; Ότι ο ασφαλισμένος θα πάει αλλού, θα πληρώσει και ο ιατρός του ΙΚΑ θα πρέπει να γράψει τα φάρμακα στο βιβλιάριο. Ο ιατρός του ΙΚΑ θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της κατακραυγής των ασφαλισμένων του ΙΚΑ εάν δεν γράψει τα φάρμακα και της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης εάν αφεθεί στην αδιάκριτη συνταγογραφία. Μήπως η σωτηρία είναι να έχει ένα κομματικό προστάτη που θα φροντίζει να μην τον αγγίζουν και να ανανεώνεται κάθε χρόνο η σύμβαση του; Αλήθεια τι θα κάνατε κι εσείς στη θέση του; Δεν είναι μια αναγκαιότητα ο κομματισμός στην υγεία;

Για σκεφτείτε ένα σενάριο (υπαρκτό στο εξωτερικό, επιστημονικής φαντασίας για την Ελλάδα) όπου ο ασθενής επιλέγει τον οικογενειακό του ιατρό κάθε χρόνο και πηγαίνει χωρίς να πληρώνει. Όπου κάθε ιατρός δεν πληρώνεται με μηνιάτικο αλλά με σταθερό ποσό για κάθε άτομο που τον επιλέγει. Το ποσό που πληρώνει ο ασφαλιστικός φορέας είναι σταθερό, εξαρτώμενο από τον αριθμό των ατόμων που έχουν επιλέγει τον κάθε ιατρό και δεν υπάρχει λόγος πλέον να περιορίσεις τους συμβλημένους ιατρούς με αυτό το σύστημα. Ας επιλέξει ο ασθενής τον ιατρό του, δεν θα κοστίσει παραπάνω όσοι γιατροί και να υπάρχουν καθώς το κόστος εξαρτάται από τον αριθμό των ασφαλισμένων. Μπορείς όμως εκεί να βάλεις δείκτες απόδοσης, να ελέγξεις την συνταγογραφία και να θέσεις κριτήρια καθώς δεν θα είναι στοιβαγμένοι ασθενείς σε ένα ιατρό. Αλλά τότε πως τα κομματικά στελέχη θα ΄χουν εξαρτώμενους ιατρούς από το κόμμα; Δεν είναι μια αναγκαιότητα ο κομματισμός στην υγεία;


http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,2346.msg15622.html#msg15622

Saker som jag ska ha med mig som primärvårdsjour.

Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με πια πράγματα χρειάζεται συνήθως κανείς να πάρει μαζί του, πριν πάει να κάνει εφημερία σε Κέντρο Υγείας στη Σουηδία. Την είχα έτοιμη από παλιά στα Σουηδικά, και την βάζω τώρα σε αυτό το blog για προσωπική μου ευκολία. Κάποια στιγμή που θα έχω περισσότερο χρόνο ίσως την μεταφράσω και στα Ελληνικά.

Tofflor

Namnbricka

Jourläkarboken

Stetoskop

Primärvårdsdiagnoser, PcV- ordinationskort

Mat

Tandtråd, tandborste, öronproppar, Lypsil, Kam, Nagelklippare

Väckarklocka

Mobil

Anatomiatlas, Akupunkturatlas

Visitkort

Linjal (för att mäta vid rättsintyg)

Diskett (ifall det blir rättsintyg)

Några kronor

Akupunkturnålar