Μην σαμποτάρετε τα βασικά και φθηνά φάρμακα.

Ανακάλυψα πρόσφατα ότι από 01/08/2008 ο ΟΓΑ δεν καλύπτει την δαπάνη φαρμάκων που μπορούν να χορηγηθούν και χωρίς Ιατρική Συνταγή. Τα φάρμακα αυτά αποκαλούνται διεθνώς OTC (= Over The Counter) medicines και ο ΟΓΑ θεωρεί πλέον ότι πρέπει να τα αγοράζουν οι Ασθενείς από την τσέπη τους (1).

Συμφωνώ και εγώ ότι τα πιο πολλά από τα φάρμακα που δεν χρειάζονται Ιατρική Συνταγή δεν είναι και τόσο βασικά. Μέσα σε αυτά τα φάρμακα όμως υπάρχουν μερικά που είναι πολύ σημαντικά.Έτσι βλέπω ότι με αυτό τον τρόπο o ΟΓΑ δίπλα στα άλλα δεν αφήνει να συνταγογραφούμε μερικά βασικά φάρμακα πρώτης γραμμής όπως το Depon, το Nurofen, το Salospir, το Simeco ή το gel Voltaren. Το ποια φάρμακα θεωρούνται βασικά καθορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (2).

Η επιλογή αυτή του ΟΓΑ μπορεί να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ο ΟΓΑ λέει ότι θέλει να πετύχει. Αντί δηλαδή να μειωθούν τα φαρμακευτικά έξοδα του ΟΓΑ μπορεί να αυξηθούν κατακόρυφα.

Γιατί έτσι μάλλον θα δοθεί ώθηση στην συνταγογράφηση άλλων φαρμάκων που είναι ανταγωνιστές των προαναφερθέντων, κοστίζουν "λίγο" παραπάνω, και τυγχάνει να είναι στην λίστα των συνταγογραφούμενων. Και έτσι αντί να γράφονται δισκία Depon και Nurofen ή η αλοιφή Voltaren να γράφεται Arcoxia ή σταγόνες Pennsaid, αντί για Simeco το Losec ή το Nexium, και αντί για Salospir να γράφεται Plavix με τιμές πολλαπλάσιες (3)…Γιατί φοβάμαι ότι με το 10% συμμετοχής στο κόστος των φαρμάκων που έχουν όσοι παίρνουν το επίδομα ΕΚΑΣ ή με το 0% που έχουν αυτοί με τα νεοπλάσματα, σε πολλούς Ασθενείς θα βγαίνει οικονομικότερο να παίρνουν στο σπίτι τα ακριβά φάρμακα που είναι μέσα στην λίστα των συνταγογραφούμενων από το να παίρνουν χωρίς συνταγή γιατρού τα φθηνά που είναι όμως εκτός λίστας. Άσε που το άλλο το ακριβό θα τους το έχει γράψει γιατρός και άρα θα έχει πιο πολύ αξία.. Όσο για τις φαρμακευτικές εταιρείες, τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, άλλο που δεν θέλουν....Γιατί άλλο το Salospir που η μηνιαία θεραπεία έχει λιανική τιμή περίπου 1 ευρώ και άλλο το Plavix με μηνιαία τιμή πάνω από 60 ευρώ….(παρόλο που στην πράξη τα δύο αυτά αντιθρομβωτικά φάρμακα δίνονται πολλές φορές το ένα αντί του άλλου).

Βέβαια παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και σε άλλα ταμεία π.χ. στο ΙΚΑ.

Στο ΙΚΑ απαγορεύεται να γράψει ο γιατρός δώδεκα κουτάκια Depon ( παρακεταμόλη )0,5 gr με 20 δισκία στο κάθε κουτί. Και όμως η παρακεταμόλη είναι σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η βάση όλων σχεδόν των αναλγητικών αγωγών (4). Οι δε ασθενείς, χρειάζονται μερικές φορές να πάρουν την μέγιστη επιτρεπτή δόση (5) δηλαδή 1 gr τέσσερις φορές την ημέρα, άρα 4 gr το εικοσιτετράωρο, για εβδομάδες μερικές φορές και μήνες. Για να βγάλει τέτοιος ασθενής θεραπεία μηνός, τα χρειάζεται αυτά τα δώδεκα κουτάκια που η λιανική τους τιμή είναι συνολικά γύρω στα 8 ευρώ. Το ΙΚΑ πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα να γράψει ο γιατρός 3 κουτιά του αντιφλεγμονώδους και αναλγητικού Celebrex 100 mg με 20 δισκία μέσα στο κάθε κουτί για να βγεί ο μήνας. Μόνο που το Celebrex όχι μόνο δεν είναι στην λίστα των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αλλά έχει κατηγορηθεί για σοβαρότατες καρδιαγγειακές παρενέργειες. Σημειωτέον δε, ότι τα 3 κουτιά του προαναφερόμενου Celebrex έχουν συνολικά λιανική τιμή 36 ευρώ…

Θέλουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα Υγείας για όλο τον πληθυσμό;

Ας ξεκινήσουμε τότε με το πιο απλό, δηλαδή να μην εμποδίζουμε την συνταγογράφηση των βασικών και φθηνών φαρμάκων.

Αναφορές:

1) Η λίστα με τα φάρμακα που θεωρούνται OTC medicines στην Ελλάδα:
http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,454.msg2676.html#msg2676

2) WHO, essential medicines list:
http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs325/en/index.html

3) Η τιμές των φαρμάκων στην Ελλάδα:
http://www.gge.gr/37/index.asp

4) WHO´s Pain Relief Ladder:
http://www.who.int/cancer/palliative/painladder/en/index.html

5) The recommended dosage of paracetamol in adults:
http://www.pharmweb.net/pwmirror/pwy/paracetamol/pharmwebpicdosage.html

Δυτικός Επιστήμονας ή Αφρικανός Μάγος;

Η αίσθηση που έχω πάρει αυτά τα χρόνια που εξασκώ την Ιατρική, είναι ότι ο Ιατρός, και ιδιαίτερα ο Γενικός Ιατρός, ισορροπεί συνεχώς ανάμεσα σε δύο, μεταξύ τους αντίθετες, ιδιότητες:

Αυτή του Δυτικού Επιστήμονα και την άλλη του Αφρικανού Μάγου.

Από την μια δηλαδή, ζητείται από εμάς να σκεφτόμαστε με ορθολογικό και αρκετά μηχανιστικό τρόπο που βασίζεται στα πορίσματα των φυσικών επιστημών. Από την άλλη νιώθει κανείς στην καθημερινή πράξη, ότι θέλουν από εμάς να είμαστε αυτοί που εξορκίζουμε το κακό, αυτοί που παρηγορούμε, αυτοί που με σίγουρη φωνή διαβεβαιώνουμε ότι δεν τρέχει τίποτε το επικίνδυνο (όταν η βάση της δυτικής επιστήμης είναι ακριβώς η αμφιβολία…).

Όλοι οι ασθενείς φαίνεται ότι ζητάν από μας και το ένα και το άλλο αλλά όμως σε διαφορετικές αναλογίες ο καθένας ανάλογα με το εκπαιδευτικό και πολιτιστικό του υπόβαθρο αλλά και την ιδιοσυγκρασία του. Και κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας καινούριος ασθενής πρέπει από την αρχή να υπολογίσουμε τι ποσοστό Δυτικού Επιστήμονα και τι ποσοστό Αφρικανού Μάγου χρειάζεται για αυτόν ειδικά τον ασθενή.

Και αν στο Πανεπιστήμιο προσπαθήσαν να μας κάνουν γίνουμε καλοί Δυτικοί Επιστήμονες δώσαν όμως λιγότερο βάρος στο να γίνουμε καλοί Αφρικανοί Μάγοι. Αυτό το δεύτερο μέρος το αφήσαν να το αναπτύξει ο καθένας μας από μόνος του….

Σκέψεις γύρω από την έννοια του επαγγελματισμού.

Πολλές φορές λέμε για κάποιον ότι είναι καλός επαγγελματίας αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς η λέξη επαγγελματισμός είναι μια αρκετά αόριστη έννοια. Τί είναι τελικά ο επαγγελματισμός; Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που βλέποντάς τα κανείς σε κάποιον λέει: Αυτός είναι Επαγγελματίας (με έψιλον κεφαλαίο..).

Η ερώτηση αυτή με απασχόλησε ιδιαίτερα ίσως και λόγω της προσωπικής μου ιστορίας. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Έφυγα όμως 19 ετών για την Σουηδία όπου και σπούδασα εκεί Ιατρική και μετά εργάστηκα σαν Ιατρός εκεί για άλλα 12 περίπου χρόνια πριν επιστρέψω στην Ελλάδα.

Έβλεπα λοιπόν κάθε φορά που πηγαινοερχόμουνα μεταξύ των δύο αυτών χωρών μια διαφορά στον τρόπο που εργαζόντουσαν οι Σουηδοί, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, σε σχέση με τους αντίστοιχους Έλληνες και κάθε φορά έλεγα: Οι Σουηδοί είναι πιο επαγγελματίες από τους Έλληνες. Γιατί όμως; Τί είναι αυτό που χαρακτηρίζει ένα επαγγελματία; Το ερώτημα έγινε πιο επιτακτικό για μένα όταν όντας εργαζόμενος σαν Γενικός Ιατρός στην πόλη Λίνκοπινκ της Σουηδίας μου προτείναν να συμμετέχω στην εκπαίδευση των πρωτοετών φοιτητών Ιατρικής της τοπικής Ιατρικής Σχολής και μάλιστα μου προτείναν να αναλάβω μια ομιλία με τον τίτλο: Τι είναι επαγγελματισμός.

Σκέφτηκα από μέσα μου: Βρήκατε άνθρωπο, εμένα τον Έλληνα, να μιλήσει για επαγγελματισμό (να πώς γεννιούνται οι προκαταλήψεις ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό...). Παρόλα αυτά δέχτηκα και άρχισα να ψάχνω σε βιβλία, στο διαδίκτυο, να ρωτώ συναδέλφους που τους θεωρούσα καλούς επαγγελματίες, αλλά πάνω από όλα να ρωτώ τον ίδιο τον εαυτό μου: Ποιά χαρακτηριστικά είναι αυτά που βλέποντάς τα λέω για κάποιον ”Αυτός είναι καλός επαγγελματίας”.

Προσωπικά νομίζω ότι η λέξη κλειδί είναι η λέξη Εμπιστοσύνη.

Όταν ο άλλος με τον τρόπο του δημιουργεί στον ”πελάτη” την αίσθηση της εμπιστοσύνης τότε για μένα είναι καλός επαγγελματίας. Είναι σχετικό ίσως το τί δημιουργεί εμπιστοσύνη στον καθένά μας. Εγώ πάντως κοιτάζω τα εξής πράγματα στον εργαζόμενο που με εξυπηρετεί:

Να είναι αποτελεσματικός και να παράγει ποιοτικό έργο.

Να είναι διαβασμένος και να φροντίζει να ενημερώνεται για τις νέες εξελίξεις στον τομέα του στην προσπάθεια μιας συνεχούς βελτίωσης του έργου του.

Να ακολουθεί κάποιους κανόνες και ηθικές αρχές.

Να ξέρει να βάζει όρια (πολλοί λένε ότι κάποιος είναι καλός γιατί δεν λέει ποτέ όχι. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση κυρίως σε Σουηδούς που τους θεωρούσα καλούς επαγγελματίες ήταν ότι συχνά λέγαν όχι αλλά με τρόπο βέβαια που δεν πρόσβαλε τον άλλον...Ξέραν επίσης να προστατεύουν την προσωπική τους ζωή).

Να είναι προβλέψιμος.

Να έρχεται στην ώρά του.

Να καθησυχάζει με τον ήρεμο και σίγουρο τρόπο του και να έχει γενικότερα επικοινωνιακές δεξιότητες.

Να μη μιλά στον ”πελάτη” για προσωπικά προβλήματα ή στεναχώριες.

Να μη μιλά άσχημα για συναδέλφους.

Να προστατεύει την ιδιωτική ζωή / το απόρρητο, των ”πελατών” του.

Να δουλεύει με συστηματικό και δοκιμασμένο τρόπο. Τα περισσότερα πράγματα που πρέπει να κάνει κατά την διάρκεια της εργασιακής του ημέρας να του είναι γνωστά από πριν και να του φαίνονται εύκολα.

Το σπουδαιότερο όμως χαρακτηριστικό του κατά την γνώμη μου είναι να είναι ακριβολόγος. Να ξέρεις ότι όταν απαντά σε μια σου ερώτηση τότε γνωρίζει πραγματικά την απάντηση αλλιώς να λέει ”Δεν γνωρίζω” ή ”Δεν είμαι βέβαιος αλλά.....” Αυτό βέβαια προυποθέτει και μια ωριμότητα από την μεριά του ”πελάτη” ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι όταν ένας εργαζόμενος λέει ”Δεν γνωρίζω” ή ”Δεν είμαι βέβαιος αλλά..” δεν είναι δείγμα ότι αυτός ο εργαζόμενος είναι κακός επαγγελματίας αλλά μάλλον το αντίθετο.

Είναι ίσως ουτοπικό να περιμένουμε να βρούμε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά σε έναν και τον αυτό εργαζόμενο αλλά όσο περισσότερα τέτοια χαρακτηριστικά βρίσκουμε τόσο το καλύτερο.

Θυμάμαι πάντως ακόμη μια ερώτηση που μου έκανε ένας φοιτητής μόλις ολοκλήρωσα μια ατελείωτη λίστα με χαρακτηριστικά ενός καλού επαγγελματία. Σήκωσε το χέρι και με ρώτησε: ”Εσύ είσαι καλός επαγγελματίας;”

Του απάντησα: ”Όχι αλλά το προσπαθώ.”

Mamma mia.

Ένα μιούζικαλ για όσους τυχαίνει να αγαπούν ταυτόχρονα

τους ABBA, το Αιγαίο και την Meryl Streep.

http://www.youtube.com/watch?v=FKx_14vJNZg

Θα είναι μια επανάσταση: Εκτύπωση των συνταγών μέσω υπολογιστή.

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε κατά βάση το 2005, λίγους μήνες μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά από αρκετά χρόνια στην Σκανδιναβία. Το ξαναδιάβασα όμως και φέτος και συμπλήρωσα την τελευταία παράγραφο:

Σπούδασα Ιατρική στην Σουηδία και έκανα αγροτικό εκεί καθώς επίσης και ειδικότητα Γενικής Ιατρικής. Μετά δούλεψα σαν ειδικός Γενικής Ιατρικής στην Σουηδία αλλά και στην Νορβηγία.

Από τα τέλη του 2005, εργάζομαι στο ΙΚΑ Καβάλας.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν άρχισα να δουλεύω στο ΙΚΑ ήταν ακριβώς ότι πάνω από το 80% της εργασίας μου ήταν το να ανανεώνω παλιές συνταγές ασθενών.

Αυτή λοιπόν τη δουλειά που εδώ την κάνω από τις 08.00 έως και τις 13.00 την έκανα στην Σουηδία και στην Νορβηγία από τις 08.00 μέχρι και τις 09.00 με την βοήθεια του υπολογιστή. Όχι μόνο προλάβαινα τότε να εξυπηρετώ περισσότερους ασθενείς αλλά οι συνταγές έβγαιναν ευανάγνωστες και ήταν καταχωρημένες στον υπολογιστή εύκολες και για στατιστική επεξεργασία αν χρειαζόταν.

Πώς ακριβώς δούλευα λοιπόν εκεί με την ανανέωση παλιών συνταγών; (μιλώ για την Σουηδία αλλά και για την Νορβηγία):
Πηγαίναμε στο Κέντρο Υγείας λίγο πριν τις 08.00.
Από τις 08.00 μέχρι και τις 09.00 καθόμουν στο Ιατρείο μου μπροστά στον υπολογιστή μου όπου ήταν αποθηκευμένοι οι φάκελοι των ασθενών μου. Έβαζα στα αυτιά μου ακουστικά σαν αυτά που έχουν οι DJ, συνδεδεμένα με το τηλέφωνο για να μην κουράζομαι να κρατώ στα χέρια μου το ακουστικό. Οι ασθενείς που ήθελαν να ανανεώσουν την συνταγή τους μόνο, και δεν χρειαζόταν εξέταση, ήξεραν ότι αυτό μπορούσε να γίνει τηλεφωνικά από τις 08.00 μέχρι και τις 09.00 και μου τηλεφωνούσαν. Έμπαινα στον φάκελό τους έβλεπα τα φάρμακα τους και αν θεωρούσα ότι η συνταγή μπορούσε να ανανεωθεί μόνο με βάση αυτά που μου έλεγαν από το τηλέφωνο, μάρκαρα τα φάρμακα που ήθελα και εκτύπωνα τις αντίστοιχες συνταγές. Έβαζα μια υπογραφή και μετά τις 09.00 ερχόταν μια γραμματέας που έπαιρνε τις συνταγές του κάθε ασθενούς, τις έβαζε σε φακέλους και τις έστελνε στα σπίτια τους. Έτσι μετά τις 09.00 είχαμε τον χρόνο να ασχοληθούμε με καθαρή ιατρική πλέον.

Γενικά νομίζω ότι το πιο σημαντικό πράγμα για βελτιωθεί η ποιότητα παροχής υπηρεσιών Υγείας στην Ελλάδα είναι η ΜΗΧΑΝΟΡΓΑΝΩΣΗ.

Συνεχίζοντας τις εντυπώσεις μου από την μηχανοργάνωση στην Σουηδία θα έπρεπε ίσως να πω και για μια αστοχία των Σουηδών:
Άφησαν το κάθε Κέντρο Υγείας και Νοσοκομείο να επιλέξει το δικό του λογισμικό χωρίς να λάβουν υπ’ όψη ότι πολλά από αυτά τα λογισμικά δεν είναι συμβατά μεταξύ τους.

Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν ηλεκτρονικά όλα τα Κέντρα Υγείας και τα Νοσοκομεία μεταξύ τους. Αυτό συνεπάγεται πολύ κόπο και παραπανίσια εργασία. Π.χ. τα εργαστηριακά που έρχονται από το Νοσοκομείο, ή τα εξιτήρια ασθενών από το Νοσοκομείο, πρέπει να καταχωρηθούν με το χέρι στον ηλεκτρονικό φάκελο του ασθενούς στο Κέντρο Υγείας. Και το αντίστροφο: Πολλές πληροφορίες που υπάρχουν στον ηλεκτρονικό φάκελο του ασθενούς στο Κέντρο Υγείας και που θα μπορούσαν να είναι πολύ χρήσιμες στους Νοσοκομειακούς Ιατρούς που αναλαμβάνουν ένα ασθενή, πηγαίνουν άχρηστες γιατί οι γιατροί του Νοσοκομείου δεν μπορούν να δουν τον φάκελο του ασθενούς στο Κέντρο Υγείας.

Πρόσφατα διάβασα ότι το Σουηδικό Κράτος προτίθεται να δώσει ένα πολύ μεγάλο κονδύλι ώστε Κέντρα Υγείας και Νοσοκομεία να αποκτήσουν λογισμικά που είναι συμβατά μεταξύ τους.

Μακροπρόθεσμα πάντως είμαι αισιόδοξος όσον αφορά την μηχανοργάνωση στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως.

Αυτό γιατί οι νέοι γιατροί που βγαίνουν έχουν όλο και μεγαλύτερη εξοικείωση με τους υπολογιστές.

Σε πιο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα υπάρχει ένα πράγμα που μπορεί να προκαλέσει επανάσταση, αλλά και να κάνει πλούσιους αυτούς που το ξεκινήσουν:

Αν καθίσουν μαζί ένας καλός κομπιουτερίστας και ένας ψαγμένος γιατρός και βρούν ένα τρόπο να εκτυπώνουν τις συνταγές στο βιβλιάριο του ασθενούς (χωρίς να απαιτήσουν από το αντίστοιχο ταμείο του ασθενούς να αλλάξει την μορφή του βιβλιαρίου).

Αν το πετύχουν αυτό, τότε πιστεύω ότι πολλοί συνάδελφοι θα θέλουν να αποκτήσουν το πρόγραμμα και τον εκτυπωτή, ακόμη και πληρώνοντας από την τσέπη τους. Γιατί; Γιατί θα ξαλαφρύνουν τα χέρια τους, θα τελειώνουν με τους ασθενείς τους πιο γρήγορα από τους άλλους γιατρούς, άσε που και οι ασθενείς τους θα είναι πιο ευχαριστημένοι. Αν αυτό γίνει μόδα, μετά οι Δεινόσαυροι από μόνοι τους θα αναγκαστούν να το υιοθετήσουν. Όσοι από αυτούς δεν το κάνουν θα θεωρούνται ξεπερασμένοι.

Θα ήταν βέβαια πολύ καλό να γίνει και μια Ομάδα Εργασίας από την Ελληνική Ένωση Γενικής Ιατρικής που να αγωνιστεί για μια νομοθετική μεταρρύθμιση. Μια μεταρρύθμιση που να στοχεύει σε μια ενιαία για όλη την Ελλάδα, Ηλεκτρονική Κάρτα Υγείας ή τουλάχιστον μια ενιαία μορφή εκτύπωσης συνταγών για όλα τα ταμεία. Αυτό θα μπορούσε σε μια πρώτη φάση να είναι προαιρετικό για όσους γιατρούς θέλουν. Όσο για την Kάρτα Υγείας δεν χρειάζεται σώνει και καλά να υποστηρίζεται από ένα και μόνο λογισμικό. Θα ήταν μάλιστα καλύτερα να υποστηρίζεται από διάφορα λογισμικά, ώστε να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ προγραμματιστών και να κατεβαίνει η τιμή αλλά να ανεβαίνει η ποιότητα. Αρκεί τα διάφορα λογισμικά να είναι συμβατά μεταξύ τους.

Αν μια τέτοια μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία – τομή την πάρουν Γενικοί Ιατροί, θα είναι και μια έμμεση διαφήμιση για την Γενική Ιατρική σε όλο το Πανελλήνιο. Γιατί οι Γενικοί Ιατροί και όχι άλλοι; Γιατί είναι οι Γενικοί Γιατροί που κουβαλούν το μεγαλύτερο φορτίο ανανέωσης της συνταγογράφησης στην Ελλάδα.

Για να διευκολύνουμε το κράτος να πάρει την απόφαση, καλό θα ήταν να προετοιμάσουμε σαν επαγγελματική Ένωση Ελλήνων Γενικών Ιατρών μια έτοιμη πρόταση ακόμη και ως προς τα πρακτικά ζητήματα: Μια έτοιμη πρόταση π.χ. για την μορφή και το περιεχόμενο της Κάρτας Υγείας και συγκεκριμένη πρόταση για την μορφή και το περιεχόμενο της φόρμας συνταγών.

Ένα σοβαρό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι και το φαινόμενο της αυτοφαρμακίας: Οι Ασθενείς πάνε και παίρνουν σχεδόν ότι φάρμακο θέλουν από τον φαρμακοποιό τους και μετά έχουν την απαίτηση να τους το γράψει σε συνταγή ο Γιατρός τους ώστε να πάρουν λεφτά πίσω από το ασφαλιστικό τους ταμείο.
Να τονιστεί λοιπόν ότι και στο θέμα της αυτοφαρμακίας θα μπεί μια τάξη αν εφαρμοστεί η ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Το γεγονός δε ότι με την μηχανοργάνωση θα είναι πιο εύκολο να αναζητηθούν εύθυνες από τον Ιατρό που εκδίδει ηλεκτρονικά μια συνταγή,ίσως να κάνει αυτόν τον Ιατρό να μην συνταγογραφεί άκριτα και να τολμά να αρνείται που και που...

Δεν είμαστε γραμματείς. Είμαστε Ιατροί.

Εν τω μεταξύ από το 2007 στα πιο πολλά Κέντρα Υγείας στη Σουηδία δεν χρειάζεται καν να εκτυπώνουν τις συνταγές από τον υπολογιστή.
Τις στέλνουν ηλεκτρονικά στο φαρμακείο και πηγαίνει ο ασθενής και παραλαμβάνει τα φάρμακα από εκεί με την επίδειξη ταυτότητος.
Ταυτόχρονα κατάργησαν και την ειδική συνταγή που εκτυπώναν παλιά για τα ναρκωτικά φάρμακα γιατί θεωρούν ότι το καινούριο σύστημα δεν αφήνει πολλά περιθώρια πλαστογράφησης.

Το Sintrom δεν είναι απλά ένα φάρμακο.

Από την εμπειρία μου:

Όταν συναντάς για πρώτη φορά έναν Ασθενή που έρχεται για ανανέωση συνταγογράφησης και μέσα στα φάρμακά του έχει το αντιπηκτικό Sintrom ( acenocoumarol ) μη ξεχάσεις τότε να τον ρωτήσεις με τι δοσολογία παίρνει το Sintrom, πόσο συχνά ελέγχει το αίμα του με την εξέταση INR, και ποιος Γιατρός έχει αναλάβει να του λέει κάθε φορά την καινούρια δοσολόγηση αυτού του φαρμάκου.

Μου έχουν τύχει αρκετοί Ασθενείς που νομίζουν ότι το Sintrom το παίρνει κανείς εφ όρου ζωής με σταθερή δοσολογία …

Σε περίπτωση που έχεις αναλάβει εσύ την θεραπεία με Sintrom τότε παρακάλεσε τον Ασθενή να αγοράσει ένα τετράδιο που θα το έχει ειδικά για το Sintrom. Εκεί θα γράψει αρχικά ο Γιατρός, την διάγνωση για την οποία παίρνει ο ασθενής το Sintrom, για πόσο καιρό θα κρατήσει η θεραπεία, και σε ποιό θεραπευτικό εύρος του INR πρέπει να στοχεύουμε. Ο Ασθενής θα γράφει επίσης κάθε μέρα την ποσότητα του Sintrom που πήρε, καθώς και τις τιμές του INR όταν κάνει τέτοια εξέταση. Τότε είναι πολύ πιο εύκολο για τον Γιατρό να αποκτήσει μια εμπειρική ιδέα του πόσο Sintrom χρειάζεται ο Ασθενής για να είναι το INR σε θεραπευτικά επίπεδα. Μετά γράφει ο Γιατρός ή ο Ασθενής στο τετράδιο τη νέα δοσολογία και το πότε πρέπει να γίνει η επόμενη εξέταση INR.

Αν ο Ασθενής δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη τάξη, τότε θα πρέπει ίσως να αναθεωρηθεί η απόφαση να παίρνει Sintrom. Τις πρώτες εβδομάδες της θεραπείας με Sintrom καλύτερα να ελέγχει κανείς το INR λίγο πιο συχνά παρά λίγο ποιο αραιά…

Τις πρώτες 2 – 3 εβδομάδες το ελέγχω σχεδόν κάθε 3 – 4 ημέρες και σιγά σιγά αραιώνω τα διαστήματα. Τις πιο πολλές φορές το θεραπευτικό εύρος του INR ορίζεται να είναι μεταξύ 2 και 3. Εγώ προτιμώ να είμαι λίγο πιο χαμηλά στο INR παρά λίγο πιο ψηλά…

Το Sintrom δεν είναι απλά ένα φάρμακο:

Οι ασφαλιστικές δικλίδες για την σωστή χορήγηση του, απεικονίζουν κατά την γνώμη μου με αρκετά αξιόπιστο τρόπο την ποιότητα παροχής Υγειονομικών υπηρεσιών σε μια χώρα.

Σαβίνα Γιαννάτου

Ξεκίνησε στην Καβάλα το φεστιβάλ Παπαιωάννου και φιλοξένησε προχθές στο Πάρκο Φαλήρου την τραγουδίστρια Σαβίνα Γιαννάτου με το συγκρότημα Primavera en Salonico. Τραγουδήσαν τραγούδια των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, των Εβραίων της Ισπανίας του 16ου αιώνα αλλά και τραγούδια αμιγώς Ισπανικά από εκείνη την περίοδο, καθώς και κάποιο ή κάποια τραγούδια από την Ιταλία και ένα ή δύο Ελληνικά.

Δεν την είχα ξανακούσει την Σαβίνα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Δεν είναι μόνο οι φωνητικές της δυνατότητες που θυμίζουν Loreena Mckennitt αλλά προς το καλύτερο. Είναι και το θάρρος και η δουλειά αυτής της γυναίκας να επιλέξει και να βρεί αυτά ακριβώς τα τραγούδια.

Οι μουσικοί που την περιβάλλανε πολύ καλοί τεχνίτες. Το φωτισμένο κάστρο της Καβάλας να προβάλει πίσω από την σκηνή και να φτιάχνει και αυτό την ατμόσφαιρα. Τριγύρω καλοί φίλοι από την Χρυσούπολη αλλά και μια αναπάντεχη συνάντηση στο ακροατήριο με ένα μουσικό του ρεμπέτικου που τον έχω ακούσει να παίζει αρκετές φορές στην Σουηδία και τον θεωρώ πολύ καλό. Τον Χρήστο τον Δεσποινιάδη που παίζει κιθάρα και τραγουδά στο συγκρότημα Ταξίμι στην Σουηδία και ο οποίος ήρθε χθες στην Καβάλα για να ακούσει του φίλους του τους Primavera en Salonico.